Jesus erklärt… Schicksal oder Willensfreiheit

DAS GROSSE JOHANNES EVANGELIUM Band 7, Kapitel 52 und 121

Von Jesus Christus geoffenbart durch das Innere Wort an Jakob Lorber

Der Herr spricht…

52,1. „Denket euch aber nicht, dass das etwas Derartiges sei, das die gewissen blinden Weltweisen ,Bestimmung‘ nennen, als habe Gott schon für jeden Menschen bestimmt, was er in seinem kurzen oder längeren Leben zu gewärtigen hat! Etwas Derartiges zu denken und zu glauben kann der Seele den Tod bringen, weil das eine Lehre ist, die eine heimliche Ausgeburt der Hölle ist und zu den wahren Lebensprinzipien aus Gott für die Menschen gerade das schroffste Gegenteil darstellt. Die Bestimmung machen sich die Menschen selbst durch die Verkehrtheit ihres freien Willens und dadurch, dass sie nicht erwecken wollen alle die sieben Lebensgeister in sich, wodurch sie auch nicht zu der wahren Anschauung ihres innern, wahren und unvergänglichen Lebensschatzes kommen. Dadurch kommen sie auf Abwege und wollen dann auch im Lichte der Welt das wahre, innere Licht des Lebens aufsuchen und frohen Mutes nach demselben wandeln und handeln.

52,2. Wenn eine Menschenseele aber einmal so recht in der dicksten Nacht ihres selbstgeschaffenen Weltdünkels steckt, so können ihr bei Belassung ihrer inneren Willensfreiheit auch alle Engel der Himmel keine andere Richtung geben, und es kann da dann niemand sagen: ,Siehe, das war schon also die Bestimmung für diesen Menschen!‘ Ja, es war wohl allerdings eine Bestimmung, aber nicht etwa von Gott ausgehend, sondern vom Menschen selbst.

52,3. Von Gott aus war es nur eine Zulassung, und das eben infolge des vollkommen freien Willens des Menschen. Und was Ich nun sagte von einem Menschen, das gilt denn auch von einem ganzen Volke. Es ist und bleibt der Selbstschöpfer seiner zeitlichen und seiner ewigen Schicksale.

52,4. Und so wäre es grossirrig anzunehmen, Gott habe schon gar von Ewigkeit her bestimmt, dass dies alles, was Ich euch nun durch die Erscheinungen gezeigt und mit dem Munde vorausgesagt habe, also geschehen müsse. O nein, das durchaus ganz und gar nicht! Aber es wird dennoch alles also geschehen, weil es die Menschen also wollen, weil der allergrösste und mächtigste Teil von ihnen in aller Nacht der Hölle sich gar wohlbehaglich und allerhartnäckigst freiwillig befindet und nun selbst auf Meinen allergewaltigsten Ruf diese Nacht des Todes nicht verlassen will.

52,5. Denn mehr, als was Ich Selbst nun tue, getan habe und noch tun werde, kann bei der vollen Belassung der Freiheit des menschlichen Willens unmöglich getan werden, und wem da nicht die Augen aufgehen, und wer sich danach noch nicht kehrt, dessen Blindheit und eherne Verstocktheit des Herzens heilt kein Mittel mehr, von dem jeder sagen kann, dass es ein wahres, gutes und sanftes ist. Da muss dann das Gericht kommen und als letztes Mittel wirken. Damit aber das Gericht losbreche, muss das dasselbe bewirkende Mass voll werden, was bei diesem Volke bald – wie Ich’s gesagt habe – der Fall sein wird. Und so denket nun nicht ängstlich viel darüber nach; denn nicht Ich, sondern die unbekehrbaren Menschen wollen es also!“

52,6. Sagte nun Nikodemus: „Aber Herr und Meister, da sieht es um die Menschheit ja ganz entsetzlich böse aus! Wenn Gott Selbst solchen Menschen niemals sogar wider ihren dummen Willen und Eigensinn helfen kann, ja, wer soll ihnen dann noch helfen können?“

52,7. Sagte Ich: „Ja, Freund, du verstehst gar viele irdische Dinge nicht, die du doch siehst und begreifst, – wie willst du dann rein geistige Dinge fassen und begreifen, die du nicht siehst und irgend fühlst?! Ich habe es ja gesagt, dass Gott beim Menschen in bezug auf seine innere, geistige Entwicklung mit Seiner Allmacht nicht leitend und lenkend einwirken darf, und das aus Seiner ewigen Ordnung heraus. Denn täte Gott das, so würde der Mensch in sich zur toten Maschine und könnte nie zu einer freiesten Lebensselbständigkeit gelangen.

52,8. Bringe Mir den ärgsten Raubmörder her, und Ich werde ihn plötzlich umgestalten zu einem Engel des Lichtes; aber da wird unterdessen sein Selbstisches so gut wie völlig tot sein! Sowie Ich Mich aber mit dem Geiste Meines allmächtigen Willens wieder zurückziehen werde, so wird sein Selbstisches wieder tätig, und vor dir wird der alte Raubmörder stehen. Denn seine Liebe ist Raub- und Mordlust und ist somit sein Leben; nimmt man ihm dieses, so ist er dann vollkommen tot und hat gänzlich zu sein aufgehört.

52,9. Ein solcher Mensch aber kann dennoch gebessert werden, und das durch den höchst schlimmen Zustand, in den er sich selbst durch seine böse Liebe versetzt hat. Denn des Menschen Seele fängt erst dann an, über den Grund ihres argen und unglückseligen Zustandes nachzudenken, wenn sie sich schon im schweren Gerichte aus sich selbst befindet; und fängt die Seele einmal an, den Grund zu erkennen, dann wird sie auch bald den Wunsch in sich wahrnehmen, ihres argen Zustandes loszuwerden, und wird auf Mittel und Wege nachzusinnen anfangen, wie sie sich von dem argen Gerichte irgend losmachen könnte.

52,10. Und hat die Seele einmal solchen Wunsch und Willen in sich, so ist sie auch schon fähig, ein Licht in sich aufzunehmen, das ihr von oben her durch allerlei geeignete Mittel geboten wird.

52,11. Ergreift die Seele die ihr gebotenen Mittel, so fängt ihre ehedem böse Liebe an, sich in eine gute und bessere aus und in sich selbst umzugestalten. Es wird lichter und lichter in ihr, und sie geht wie von Stufe zu Stufe zu einer höheren Lebensvollendung über, und das ist nur durch die Zulassung eines schärfsten Gerichtes möglich. Und es wird sonach denn auch über die Juden, wenn ihr Greuelmass voll sein wird, ein schärfstes Gericht zugelassen werden, und das hier und jenseits, und das wird sie sehr demütigen für alle Zeiten der Zeiten, da sie nimmer zu einer Volksbeherrschung gelangen werden.“

Kapitel 121 – Die Führung der Menschheit. Erkenntnis, Verstand und freier Wille

121,2. “…Wer noch nie eine Sonne, einen Mond, eine bewohnbare Erde, Pflanzen, Tiere und Menschen erschaffen hat, der weiss auch sicher nicht, wie alle diese Geschöpfe zu leiten, zu erhalten und ihrer endlichen Hauptbestimmung zuzuführen sind. Ich aber weiss um alles das und habe eine ewige Ordnung festgestellt, ausserhalb derer niemand je etwas erreichen und bezwecken kann.

121,3. Der Mensch aber als Mein vollstes Ebenmass muss auch einen vollkommen freien Willen haben, mit dem er sich selbst in seinem geistigen Teile umgestalten, festen und von Meiner Allmacht frei machen muss, um dereinst als ein starkes, freies, selbständiges und selbstmächtiges Wesen selig neben Mir dazustehen, zu leben und zu handeln.

121,4. Siehe, alle Geschöpfe bestehen unter Meinen Mussgesetzen, und auch der Mensch seinem Leibe nach, – nur des Menschen Seele und Geist nicht, das heisst, was da betrifft den Willen und das freie Erkennen! Die Form und die Lebenseinrichtung der Seele in allen ihren Teilen ist natürlich auch ein Musswerk, von Mir ausgehend, doch aber nur also, dass sie eben durch den freien Willen im Menschen entweder sehr veredelt und befestigt oder auch sehr verunedelt und geschwächt werden kann.

121,5. Es würde aber dem Menschen der freie Wille wenig oder nichts nützen ohne die Fähigkeit eines freien Erkennens und den aus dem Erkennen abgeleiteten Verstand, der dem Willen erst zeigt, was gut und wahr und was falsch und böse ist.

121,6. Erst so der Mensch sich Erkenntnisse gesammelt und seinen Verstand geschärft und geweckt hat, kommt die Offenbarung des göttlichen Willens hinzu, die dem Menschen die rechten Wege zum ewigen Leben und zu Gott zeigt. Der Mensch kann dann eine solche Offenbarung annehmen oder nicht, da er einen vollkommen freien Willen auch Gott gegenüber haben muss, ohne den er kein Mensch, sondern ein Tier wäre, das keinen eigenen freien Willen, sondern nur einen Trieb hat, dem es nicht widerstehen kann.

121,7. Es ward im Anfange aber nur ein Menschenpaar auf die Erde gesetzt, und es hiess der Mann ,Adam‘ und das Weib ,Eva‘. Dieses erste Menschenpaar ward von Gott aus mit allen Fähigkeiten ausgerüstet. Es hatte tiefe Erkenntnisse, einen höchst klaren Verstand und einen machtvollsten freien Willen, vor dem sich alle anderen Geschöpfe beugen mussten.

121,8. Zu diesen Fähigkeiten bekam es auch aus dem Munde Gottes eine hellste und wohlverständliche Offenbarung, die ihm ganz frei und offen zeigte, was es zu tun habe, um die Bestimmung, die ihm von Gott gestellt wurde, auf dem kürzesten und leichtest wandelbaren Wege zu erreichen. Aber daneben zeigte ihm Gott auch an, dass es ganz frei sei und dem geoffenbarten Willen Gottes auch zuwider handeln könne, so es nach dem Triebe des Fleisches und der Materie der Welt handeln wolle; aber dann werde es sich dadurch selbst ein Gericht und mit demselben auch den Tod bereiten.

121,9. Ja, es ging das eine Zeitlang ganz gut; aber nur zu bald siegte die sinnliche Begierde unter dem von Moses aufgestellten Sinnbilde einer Schlange über die Erkenntnis des Guten und Wahren aus der göttlichen Offenbarung, und es übertrat das Gebot, um zu erfahren, was daraus werde.

121,10. Und siehe, was das erste Menschenpaar tat, das tun nun beinahe alle Menschen!

121,11. Gott hat es noch nie an grossen und kleineren Offenbarungen mangeln lassen, aber darum dennoch nie einen Menschen genötigt, dieselben zu beachten. Wohl aber dem, der sie beachtet und sein Leben danach einrichtet!

121,12. Das erste Menschenpaar hatte von Gott aus sicher die reinste und beste Erziehung erhalten und konnte diese auch auf alle seine Nachkommen unverfälscht übertragen; aber schaue dir die Menschen zweitausend Jahre später zur Zeit Noahs an, und du siehst sie in die bösesten Teufel verwandelt!

121,13. Haben der Erde erste Menschen etwa je Mangel an einer besten Erziehung gehabt? O nein! Haben sie solche etwa nicht auch ihren Kindern gegeben? O ja, und im stets reinsten Sinne! Aber es fühlten die Menschen in sich auch den Trieb, den Geboten Gottes zuwiderzuhandeln, weil das ihrem Fleische behagte, und sie sanken dadurch in eine grösste Lebensverderbnis und in die grösste Gottvergessenheit. Und wenn Gott ihnen Männer zusandte und sie gar väterlich ermahnte, dass sie sich zu Ihm wieder zurückkehren sollten, so wurden diese Männer alsbald geächtet, vertrieben und etliche sogar oft auf die grausamste Weise getötet.

121,14. Am Ende machten sich die von Gott abgefallenen Menschen sogar über die Zerstörung der Erde her, und da ward ihr Mass voll. Sie selbst öffneten die Schleusen der unterirdischen grossen Gewässer, die sich dann über die Frevler ergossen und sie alle ersäuften.

121,15. Das war aber nicht etwa ein aus dem Willen Gottes strikte hervorgegangenes Gericht, sondern nur ein zugelassenes, das infolge der inneren Einrichtung der Erde also erfolgen musste; denn wenn du von einer hohen Felswand herunterspringst, dich zerschellst und den Tod überkommst, so ist das auch ein über dich ergangenes Gericht, aber nicht aus dem Willen Gottes, sondern aus der Einrichtung und Beschaffenheit der Erde, woraus der Mensch infolge seines Verstandes gar wohl erkennen kann, dass alles Schwere in den Grund hinabstürzen muss.

121,16. Es ist sonach kein Mensch auf der Erde so verlassen, dass er sich nicht helfen könnte, so er nur recht wollte; aber so er das schon gleich von seinen Kinderjahren an nicht will, so muss er es sich ja doch selbst zuschreiben, wenn er in ein Elend kommt. Und was Ich da sage von einem Menschen, das gilt auch von einem ganzen Volke.

121,17. Es gibt kein Volk auf der ganzen Erde, das sich nicht ganz gut helfen könnte, wenn es nur wollte. Aber wo ist der Wille?! Ja, zum Bösen und Schlechten hat es des Willens in Übergenüge; aber zum reingeistig Guten und Wahren fehlt es ihm am guten Willen, weil dieses den Sinnen des Fleisches nicht frönt, und es geht die Seele eines solchen guten Willens baren Menschen gleich wie die Seelen eines ganzen Volkes in das Gericht und in den Tod der Materie über und kann und mag dann nichts mehr vernehmen, fassen und begreifen von dem, was da ist des Geistes, seines Lichtes und Lebens. Und so man solche Fleischseelen aus ihrem Schlafe aufrütteln will, so werden sie toll, grimmig wild, fallen über die Erwecker wie die Wölfe über die Lämmer her und erwürgen und zerreissen sie ohne alle Schonung und Erbarmung.

121,18. Ist dann etwa auch Gott schuld daran, wenn solche Menschen aus oben angeführten Gründen in die grösste und gottloseste Seelenblindheit geraten und in derselben dann Jahrtausende lang verharren? Wenn Gott über derlei Menschen ein mahnendes Gericht zulässt, so ist das gewiss väterlich gut und weise; denn nur eine grosse Not des Fleisches vermag die Seele der Materie abwendig und dem Geistigen zuwendig zu machen…”

Jesus elucidates… Destiny or free will

THE GREAT GOSPEL OF JOHN Volume 7, Chapter 52 and 121
Revealed from the Lord thru the Inner Word to Jacob Lorber

The Lord says:
52,1. “However, think not that this is something certain members of the worldly wise call ‘destiny’, as if God had decided for every person what should happen in one’s shorter or longer lifespan!

To think and believe this, can bring death to a soul, for this is a teaching, truly, a secret product of hell, for it represents the direct opposite to the true principles of life out of God for men. People determine their own destiny by the perversity of their free will and by the fact that they do not wish to awaken the seven spirits within themselves, which is why they do not reach the contemplation of their inner, true and imperishable treasure of life. This is why they go astray, seeking the true inner light of life within the light of the world, and in good spirits they walk and act along that road.

52,2. However, once a human soul has properly established itself in the darkest night of its own worldly arrogance, by allowing it to keep its inner freedom of will, no angel of heaven will be capable of giving it another direction, and nobody can say: ‘See, this was this person’s destiny!’ Yes, it was very much a destiny, but not one originating from God, but from the person itself.

52,3. God only allowed it according to the perfectly free will of man. And what I say now concerning a single person, is also applicable to a whole nation. It is and remains the creator of its own temporal and eternal destiny.

52,4. Thus it would be quite false to assume that God has determined, from eternity, that all this which I have shown to you by these phenomena and predicted with the words from My mouth, must take place. O no, absolutely not! Nevertheless, all will happen as shown, because the people want it as such, because by far the greatest and most powerful part of them live comfortably and most stubbornly in the very night of hell, of their own volition, and even now, upon My mighty call, they wish not to leave this night of death.

52,5. Because I can do no more than what I am doing now, what I have done in the past, and still will do in the future, if they are to keep their complete freedom of will, and if they do not comprehend it, do not take note of it, then their blindness and the great stubbornness of their hearts cannot be healed by any means that one might call true, good and gentle. As a last effective measure, a judgement must come, yet for the judgement to break loose, the cup must be full, which, as I have said, will be the case soon with this nation. And as such, think not of it in great fear; for not I, but the people who refuse to change, want it this way!”

52,6. Said Nicodemus: “But Lord and Master, if this is the case, then things look quite bad for mankind! If even God cannot help such people against their own foolish will and stubbornness, then who could help them at all?”

52,7. Said I: “Yes, friend, there are many earthly things you can see and touch, but do not understand, so how could you understand and comprehend purely spiritual things, things you cannot see and feel in any way?! I have explained that God, by His eternal order, may not influence man in his inner spiritual development by guiding and directing him with His omnipotence, because, if God were to do so, man within himself would be dead, a machine that could never attain truly free independence of life.

52,8. Bring Me the worst cut-throat, and I will instantly transform him into an angel of light; but at the same time his individuality would be as good as gone! But as I withdraw the Spirit of My omnipotent will, his individuality returns once more, and the old cut-throat will stand before you. His love is to rob and murder, and it is therefore his life; were you to take this away from him, he is completely dead and has ceased to exist entirely.

52,9. However, such a man can still be made better, namely through the truly terrible condition he has placed himself in through his evil love. Only then does the soul of a person begin to meditate on the reason for its evil and miserable condition, once it finds itself in severe, self-inflicted judgement; and once the soul has begun to recognize the reason, then will it soon perceive the inner desire to rid itself of this miserable condition, and will think of the ways and means to free itself from this severe judgement.

52,10. And once the soul has come to possess such a wish and will, then it will also be capable of absorbing a light, which was given to it from above, by any suitable means.

52,11. Should the soul seize the means it was offered, its previously evil love will transform into a better love within and out of itself. It will become increasingly brighter within it, and step by step, it will attain a higher perfection of life, and all this was made possible by allowing a most severe judgement. And therefore, a most severe judgement will be permitted to come upon the Jews as well, when their cup of atrocities is full, both here and in the beyond, humiliating them for all times of times, for they shall never gain dominion over a people.”

Chapter 121 – The Guidance of Humanity. Knowledge, Intellect and Free Will.

121,2. “…He who has not yet created a sun, a moon, a habitable Earth, plants, animals and men, knows certainly not how all these creatures must be guided, sustained and brought to their ultimate goal. I, however, know all this and have established an eternal order, without which nobody could achieve anything.

121,3. Man, as My complete image, must also have a perfect free will, by which he must – as far as his spiritual part is concerned – transform and strengthen himself, and make himself free from My omnipotence, so that, one day, he may stand beside Me and live and act as a strong, free, independent and self-empowered being.

121,4. Behold, all creatures are subject to My laws, even man, where his body is concerned. Only the soul and the spirit of man are not, that is, as far as his will and the freedom of learning and the realization of everything are concerned. The form and the structure of the soul in all its parts is, of course, also subject to laws established by Me, but only in such a way that, precisely because of the free will in man, he may become either noble and strong, or ignoble and weak.

121,5. Yet the free will of man would be of little or no use at all if he would not have the opportunity to learn and recognize freely, and from that, a reasoning that reveals to his will that which is good and true, and what is false and evil.

121,6. Only when man has gathered knowledge and sharpened and awakened his intellect, will the revelation of the divine be added thereunto, revealing to man the true path to eternal life and God. That is when man may either accept this revelation or refuse it, for even in relation to God he must have a completely free will, else he would not be a human being at all, but an animal, devoid of any free will, merely controlled by an instinct it cannot resist.

121,7. In the beginning, a single human pair was placed on Earth, and the man was called ‘Adam’ and the woman ‘Eve’. God provided this first human pair with all abilities. They had a deep understanding, a clear intellect and a truly powerful free will to which all other creatures were compelled to bow down.

121,8. In addition to these abilities they also received a clear and easy to understand revelation from the mouth of God, revealing to them freely and openly what they must do to reach the goal that has been set by God, upon the shortest and easiest traversable path. Besides that, however, God let them know that they were completely free and could even act contrary to the will that was revealed by God, by allowing them to be seduced by the flesh and the matter of the world. However, thereby they would bring a judgment upon themselves, and with it, their death as well.

121,9. Now, all this went quite well for a time, but soon the sensual desire – represented symbolically by Moses in the form of a snake – became victorious over the realization gained from the divine revelation of what is good and true, and they transgressed the commandment in order to see what would be the result.

121,10. And behold, what the first human pair did is now done by almost all human beings.

121,11. God has never failed to provide great and small revelations, yet He has never forced any human being to heed them. However, blessed is the one who does heed them and directs his life accordingly.

121,12. The first human pair had surely received the purest and finest education from God and would have been able to pass this on, unadulterated, to all their descendants. But just look at the people 2000 years later, during the time of Noah. Then you will see them transformed into most malicious devils.

121,13. Did the first human beings on Earth ever lack the finest education? Oh no! Have they passed it down to their children? Yes, absolutely, and always in the purest form. However, men felt within themselves the impulse to go against the commandments of God, because that was pleasing to their bodies, and thereby their lives fell into decay and utter godforsakenness. And when God sent men unto them and admonished them in a fatherly manner to return to Him, such men were soon excommunicated, expelled, and some of them were even killed in a cruel manner.

121,14. Finally, those who had turned their backs to God even began to destroy the Earth, and then their measure was full. They themselves opened the gates of the great subterranean waters, subsequently gushing over the malefactors, and they all drowned in the process.

121,15. This however, was not a judgment directly coming from God’s will, but a judgment that was allowed, that had to happen in this way because of the inner structure of the Earth. For if you jump down from a high rock-face, crashing and killing yourself, this too is a judgment that comes upon you, but not by the will of God, but because the Earth is arranged in such a way that everything that weighs much certainly must fall down, something that man, by his intellect, is quite capable of understanding.

121,16. Therefore, no human being on Earth is so helpless that he could not help himself, if he really wishes to that is, but if already from his childhood he does not want this, he can only blame himself if distress befalls him. And what I am saying now concerning a single person would apply to an entire nation as well.

121,17. There is no nation on Earth that could not help itself, if only it wanted to. But where is the will? Yes, there is more than enough will for doing what is evil and wrong, but for the spiritual, which is purely good and true, the good will is lacking, because it does not align with the sensuality of the flesh. The soul of one who does not possess such good will, even the souls of an entire nation, enter into the judgment and death of matter, then unable and unwilling to listen, to absorb or to understand what is of the spirit, even the light and life thereof. If one seeks to awaken such souls, imprisoned within their own flesh, they grow mad and incensed, falling upon those who attempt to wake them, like wolves upon lambs, and strangle and tear them to pieces without mercy.

121,18. Is that too God’s fault if such people, for the reasons mentioned above, fall into the greatest and most wicked blindness of their soul, a state they will remain in for thousands of years? If God allows an admonishing judgment to come upon such people, surely this is good and wise, for only great misery of the flesh can turn away the soul from matter, and instead directing it towards the spiritual…”

=> RUMBLE  => YOUTUBE

[Download]

พระกิตติคุณอันยิ่งใหญ่ของยอห์น
เล่ม 7 บทที่ 52 และ 121

เปิดเผยจากพระเจ้าผ่าน
พระวจนะภายในแก่
ยาโคบ ลอร์เบอร์

พระเยซูทรงอธิบาย… โชคชะตาหรือเจตจำนงเสรี

องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า:

52,1. “อย่าได้คิดว่า
สิ่งนี้คือสิ่งที่ผู้ฉลาดฝ่ายโลก
เรียกว่า ‘ชะตากรรม’
ราวกับว่าพระเจ้าได้กำหนด
ไว้แล้ว ว่าทุกคนจะพบอะไร
ในช่วงชีวิตที่สั้นหรือยาว
ของตน!”

การคิดและเชื่อเช่นนั้น
อาจนำความตายมาสู่วิญญาณ
เพราะมันเป็นคำสอน ที่แท้จริง
แล้วเป็นผลผลิตลับจากนรก
ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง
กับหลักชีวิตแท้จากพระเจ้า
มนุษย์กำหนดชะตากรรม
ตนเอง ด้วยความวิปลาส
ของเจตจำนงเสรี และเพราะ
ไม่ยอมปลุก“วิญญาณทั้ง
เจ็ด” ภายในขึ้นมา จึงไม่
เข้าถึงการพิจารณา ขุมทรัพย์
ชีวิตแท้ที่ไม่รู้เสื่อมสูญในตน
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงหลงทาง
แสวงหา “แสงภายใน”ในแสง
ของโลกภายนอกและก็เดินไป
อย่างร่าเริงในหนทางนั้น

52,2.“แต่เมื่อวิญญาณ
มนุษย์ตั้งมั่นตนเองแล้ว
ในราตรีมืดสนิทแห่งความ
ทะนงโลกีย์ของตน โดย
ยังคงเจตจำนงเสรีไว้
แม้ทูตสวรรค์ก็ไม่อาจ
เปลี่ยนทิศทางให้ได้
และไม่มีใครควรพูดว่า
‘เห็นไหม นี่คือชะตาของเขา!’
ใช่ มันเป็นชะตาแต่ไม่ใช่จาก
พระเจ้ามันมาจากตัวเขาเอง”

52,3. “พระเจ้าเพียงทรง
อนุญาต ตามเจตจำนงเสรี
อันสมบูรณ์ของมนุษย์และสิ่งที่
เราพูดถึงคนคนหนึ่งนี้ย่อมใช้
ได้กับทั้งชนชาติพวกเขาเป็น
ผู้สร้างชะตาชั่วคราวและนิรันดร์
ของตนเอง”

52,4. “ฉะนั้นจึงผิดถนัด
หากคิดว่าพระเจ้าได้กำหนดไว้
แต่ดึกดำบรรพ์ ว่าสิ่งที่เราแสดง
และพยากรณ์ต้องเกิดขึ้น
แน่นอน หาไม่! ไม่ใช่เลย!
แต่อย่างไรก็ดี มันจะเกิดขึ้น
ตามนั้น เพราะ ‘ประชาชน’
ต้องการอย่างนั้น เพราะคน
ส่วนใหญ่และทรงอำนาจ
พอใจและดื้อรั้นอยู่ในราตรี
แห่งนรก โดยเสรีใจของ
ตนเอง และแม้บัดนี้ เมื่อเรา
เรียกด้วยเสียงทรงฤทธิ์
พวกเขาก็ยังไม่อยาก
ออกจากราตรีแห่งความ
ตายนี้”

52,5. “เพราะเราจะทำได้
เพียงเท่าที่ทำอยู่นี้ ดังที่เคย
ทำมา และจะยังทำต่อไป
เพื่อคงไว้ซึ่งเสรีภาพเต็มเปี่ยม
ของพวกเขา หากพวกเขา
ไม่เข้าใจ ไม่ใส่ใจ ความมืด
บอดและความดื้อดึงในใจ
พวกเขาก็ไม่อาจเยียวยาได้
ด้วยหนทางใดที่เรียกว่าจริง
ดี และอ่อนโยนมาตรการ
สุดท้าย คือ ‘การพิพากษา’
แต่กว่าจะปลดปล่อยพิพากษา
ถ้วยต้องเต็มก่อน ซึ่งอย่างที่
เราบอก มันจะเกิดขึ้นใน
ไม่ช้านี้กับชนชาตินี้
เพราะฉะนั้นอย่าหวาดกลัว
นัก เพราะไม่ใช่เรา แต่เป็น
ประชาชนผู้ไม่ยอมเปลี่ยน
ที่ต้องการเช่นนี้!”

52,6. นิโคเดมัสทูลว่า:
“แต่พระผู้เป็นเจ้า
ถ้าเป็นเช่นนี้ มนุษยชาติก็
ลำบากแล้ว! ถ้ากระทั่ง
พระเจ้ายังไม่ทรงช่วยคนที่
ดื้อด้านและมีน้ำใจโง่เขลา
ต่อเสรีจิตของตนเองได้
แล้วใครเล่าจะช่วยเขาได้?”

52,7. เราตรัสว่า:
“เพื่อนเอ๋ย มีสิ่งฝ่ายโลก
มากมายที่เจ้ามองเห็น
และสัมผัสได้แต่เจ้าก็ยัง
ไม่เข้าใจแล้วสิ่งฝ่ายวิญญาณ
ล้วน ๆที่มองไม่เห็น สัมผัส
ไม่ได้ เจ้าจะเข้าใจได้อย่างไร?
เราได้อธิบายแล้วว่า โดย
ระเบียบนิรันดร์ของพระองค์
พระเจ้าไม่ทรงบังคับชี้นำ
การเติบโตฝ่ายวิญญาณของมนุษย์
ด้วยพระเดชานุภาพ เพราะหาก
ทรงทำเช่นนั้น มนุษย์ภายใน
ก็จะตายกลายเป็นเพียง
‘เครื่องจักร’ที่ไม่มีวันบรรลุ
เสรีภาพของชีวิต”

52,8. “จงพาคนโหดร้าย
ที่สุดมา เราจะแปลงเขาเป็น
ทูตสว่างได้ทันที แต่ในขณะ
เดียวกัน‘ตัวตน’ ของเขาก็
สูญหายสิ้น! และเมื่อเราถอน
พระวิญญาณแห่งพระทัยทรง
ฤทธิ์ของเรา ตัวตนเขาก็
กลับคืน และคนโหดรายเดิม
ก็ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าอีก
ความรักของเขาคือปล้นและฆ่า
ซึ่งกลายเป็น ‘ชีวิต’ ของเขา
ถ้าเจ้าดึงสิ่งนั้นออก เขาก็ตายสิ้น
ไม่เหลือความเป็นอยู่เลย”

52,9. “อย่างไรก็ตาม
คนเช่นนี้ยังแก้ไขได้
โดยผ่านสภาพน่าสยดสยอง
ที่เขาก่อขึ้นเองด้วย ‘ความรักชั่ว’
ของเขาเมื่อวิญญาณพบตน
อยู่ท่ามกลางพิพากษาหนักหนา
ที่ตัวเองเชื้อเชิญมันจึงเริ่ม
ไตร่ตรอง ต้นเหตุของสภาพ
อันเลวร้ายนี้…”

52,10. “และเมื่อวิญญาณ
เกิด ‘ความประสงค์และฉันทะ’
เช่นนั้น มันก็พร้อมรับแสงสว่าง
จากเบื้องบนผ่านหนทางที่”
เหมาะสม”

52,11. “หากวิญญาณคว้าไว้
ความรักชั่วเดิม จะกลายเป็น
ความรักที่ดีกว่าภายในและ
โดยตัวมันเอง ความสว่างจะ
ทวีขึ้นเป็นลำดับ และบรรลุ
ความสำเร็จสูงกว่า เพราะฉะนั้น
‘พิพากษาอันหนัก’ ย่อมถูก
อนุญาตให้มาถึงชาวยิวด้วย
เมื่อถ้วยแห่งการอธรรมของเขา
เต็มล้น เพื่อให้พวกเขาถูกทำ
ให้ต่ำลง ตลอดกาลนาน
เพราะพวกเขาจะไม่ครอบครอง
เหนือชนชาติใดอีกเลย”

บทที่ 121
การชี้นำของมนุษยชาติ
ความรู้ สติปัญญา
และเจตจำนงเสรี

121,2. “ผู้ใดยังไม่เคย
สร้างดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์
โลกที่อยู่ได้ พืช สัตว์ และมนุษย์
ย่อมไม่รู้ว่าสรรพสิ่งควรถูกนำ
ดูแลและพาไปถึงจุดหมาย
อย่างไร แต่เรารู้เรื่องนั้นทั้งหมด
และเราได้สถาปนา ‘ระเบียบ
นิรันดร์’ ซึ่งหากไร้มัน
ก็ไม่มีใครบรรลุสิ่งใดได้เลย”

121,3. “มนุษย์
ซึ่งเป็นภาพเหมือนของเรา
อย่างครบถ้วน จำต้องมี
‘เจตจำนงเสรี’ ที่สมบูรณ์
เพื่อในส่วนฝ่ายวิญญาณ
จะได้แปรเปลี่ยน เสริมกำลัง
และหลุดพ้นจากพระเดชานุภาพ
ของเรา จนในที่สุดเขายืนเคียง
เราได้ ดำรงชีวิตและกระทำการ
อย่างผู้เข้มแข็ง เป็นไท อิสระ
และมีอำนาจในตน”

121,4 ดูเถิด สรรพสัตว์ทั้งปวง
ล้วนอยู่ภายใต้กฎของเรา แม้แต่
มนุษย์ก็ตาม ในส่วนที่เกี่ยวกับ
ร่างกายของเขา มีเพียงจิต
วิญญาณและวิญญาณของ
มนุษย์เท่านั้นที่อยู่ภายใต้
กฎของเรา กล่าวคือ ในแง่
ของเจตจำนง เสรีภาพในการ
เรียนรู้ และการตระหนักรู้ใน
ทุกสิ่ง แน่นอนว่ารูปร่างและ
โครงสร้างของจิตวิญญาณ
ในทุกส่วนของมัน ก็อยู่
ภายใต้กฎที่เรากำหนดไว้
เช่นกัน แต่เพียงในลักษณะ
ที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
เนื่องจากเจตจำนงเสรีใน
มนุษย์ เขาจึงอาจกลายเป็น
ผู้สูงศักดิ์และแข็งแกร่ง หรือ
ผู้ต่ำต้อยและอ่อนแอก็ได้

121,5. “แต่เจตจำนงเสรี
ของมนุษย์ ย่อมไร้ประโยชน์
หากเขาไม่มีโอกาสเรียนรู้
และรู้จำอย่างเสรีเพื่อชี้ให้
‘เจตจำนง’ เห็นว่าอะไร
จริงและดีและอะไรเท็จและชั่ว”

121,6. “เมื่อมนุษย์สั่งสม
ความรู้และลับปัญญาให้ตื่น
‘การเปิดเผยจากพระเจ้า’
จึงจะถูกเพิ่มเติมเข้ามา
และในเวลานั้นมนุษย์อาจ
รับหรือปฏิเสธการเปิดเผย
ก็ได้เพราะแม้ต่อ ‘พระเจ้า’เอง
เขาก็ต้องมีเจตจำนงเสรี
เต็มเปี่ยมมิฉะนั้น เขาจะเป็น
เพียงสัตว์ไร้เสรีภาพ ถูก
สัญชาตญาณจูงจมูก”

121,7. “แรกเริ่ม
มีมนุษย์คู่หนึ่งอยู่บนแผ่นดิน
ชายชื่อ ‘อาดัม’ หญิงชื่อ
‘เอวา’ พระเจ้าประทานความ
สามารถทั้งปวง แก่คู่แรกนี้
ทั้งความเข้าใจลึกซึ้งปัญญา
แจ่มชัดและเจตจำนงเสรี
ทรงพลัง จนสรรพสิ่งทั้งหลาย
ต้องยอมจำนนต่อเขา”

121,8. “นอกเหนือจากนั้น
พวกเขายังได้รับ การเปิดเผย
ที่ชัดเจน เข้าใจง่ายจาก
พระโอษฐ์ของพระเจ้า
ทรงบอกหนทางสั้นและง่าย
สู่จุดหมายที่กำหนด
พร้อมทั้งบอกว่าพวกเขามี
เสรีเต็มเปี่ยมจะกระทำตรง
ข้ามก็ได้ แต่ถ้าทำก็เชื้อเชิญ
พิพากษามาสู่ตนพร้อม
ความตาย”

121,9. “ตอนแรกทุกอย่าง
ก็ดีแต่ไม่นาน ‘ตัณหา’
ที่โมเสสเปรียบเป็น ‘งู’—
ก็มีชัยเหนือความรู้จาก
พระเจ้า พวกเขาล้ำเส้น
บัญญัติ เพื่อดูผลลัพธ์”

121,10. “และดูเถิด
สิ่งที่คู่แรกทำ วันนี้เกือบ
ทุกคนก็กระทำ”

121,11. “พระเจ้าไม่เคยขาด
การเปิดเผย ทั้งใหญ่และน้อย
แต่พระองค์ไม่เคยบังคับใคร
ให้เชื่อฟัง สุขแท้แก่ผู้ฟัง
และจัดระเบียบชีวิต ตามนั้น”

121,12. “คู่แรกได้การ
ศึกษาบริสุทธิ์ที่สุด จากพระเจ้า
แน่นอนสามารถถ่ายทอดให้
ลูกหลาน โดยไม่บิดเบือน
แต่ลองดูมนุษย์ อีกสอง
พันปีถัดมา สมัยโนอาห์
กลายเป็นปีศาจร้ายยิ่ง”

121,13. “มนุษย์ยุคแรก
ขาดการศึกษาชั้นเลิศหรือ?
หาไม่! พวกเขาถ่ายทอด
ต่อเนื่องอย่างบริสุทธิ์ แต่ในใจ
มนุษย์ กลับเร้าให้ฝ่าฝืน
บัญญัติ เพราะมันถูกใจ
เนื้อหนังและเมื่อพระเจ้า
ส่งผู้คนไปตักเตือนอย่าง
บิดา พวกเขาก็ประณาม
ขับไล่ บางคนถูกฆ่าอย่าง
โหดร้าย”

121,14. “สุดท้าย ผู้ที่หัน
หลังให้พระเจ้า เริ่มทำลาย
แผ่นดิน พวกเขาเองเปิด
ประตู แห่งน้ำบาดาลอัน
ใหญ่หลวง น้ำก็ถล่มใส่คน
ทำชั่ว และพวกเขาจม
น้ำตายทั้งหมด”

121,15. “อย่างไรก็ดี
นี่ไม่ใช่พิพากษาที่ออก
โดยตรงจากพระทัยของ
พระเจ้าแต่เป็นพิพากษา
ที่ ‘อนุญาต’ ให้เกิด
ตามโครงสร้างภายในของโลก
ดุจผู้โดดหน้าผาสูงตกลงมา
ตาย—นั่นก็พิพากษา—
มิใช่เพราะพระเจ้ากำหนด
แต่เพราะระเบียบแห่งสรรพสิ่ง
ซึ่งปัญญามนุษย์ย่อมเข้าใจได้”

121,16. “ฉะนั้นไม่มีมนุษย์คนใด
ไร้ทางช่วยเหลือตนเอง
ถ้าเขา ‘ปรารถนาจริง’
และสิ่งที่เรากล่าวถึงคน
คนหนึ่งนี้ ย่อมใช้ได้กับ
ทุกชนชาติ”

121,17. “ไม่มีชนชาติใด
บนโลก ที่ช่วยตนเองไม่ได้
ถ้าพวกเขา ‘ตั้งใจ’แต่น้ำใจ
อยู่ที่ไหนเล่า?น้ำใจทำชั่วมี
เหลือเฟือ แต่น้ำใจสู่ความดี
ฝ่ายวิญญาณกลับขาดหาย
เพราะมันขัดกับตัณหากายเนื้อ
วิญญาณที่ไร้น้ำใจดี ทั้งของ
ปัจเจก หรือทั้งชาติย่อมเข้าสู่
การพิพากษาและความตาย
ของสสารปิดหู ปิดตาต่อสิ่ง
ฝ่ายวิญญาณ เมื่อใคร
พยายามปลุก พวกเขาก็
เดือดดาลคลุ้มคลั่ง โหม
เข้าฉีกคนปลุกดังหมาป่า
รุมลูกแกะ”

121,18. “แล้วนี่เป็นความผิด
ของพระเจ้าไหม?หามิได้!
หากพระองค์อนุญาตพิพากษา
เตือนใจมาสู่คนเช่นนั้น
ย่อมเป็นการดีและเปี่ยมปัญญา
เพราะมีแต่ ‘ความทุกข์ใหญ่
ของกาย’เท่านั้นที่จะหันใจ
วิญญาณออกจากสสาร
และหันหน้าสู่สิ่งฝ่ายวิญญาณได้…”