Weihnachten… Die Geburt Jesu Teil 2 – Christmas… The Birth of Jesus Part 2

<= Zurück zur Übersicht – Back to Overview

Flag brazilian-270x180px Thai Language
Weihnachten-Geburt Jesu-Wer ist Jesus Christus-Jakobus Evangelium-Kindheit und Jugend Jesu-Jakob Lorber Christmas-Birth of Jesus Christ-Who is Jesus Christ-Gospel of James-Childhood and Youth of Jesus-Jakob Lorber
=> RUMBLE  => YOUTUBE  => PDF => RUMBLE  => YOUTUBE  => PDF
Verwandte Botschaften…
=> Die Geburt Jesu Teil 1
=> Video Playliste Mutter Maria
=> Video Playliste Weihnachten & Trad.
=> Aufgehende Sonne Jesu im Herzen
=> Als die Zeit erfüllt war
=> Wahre Bedeutung Meiner Geburt
=> Jedes Auge wird Mich sehen
=> Univers. Bedeutung Meiner Geburt
=> Die Darstellung Jesu im Tempel
=> Maria… Die Mutterliebe Gottes
=> Willensfreiheit & Gewissen
=> Liebe, Fürsorge & Gnade Gottes
=> Weihnachten & Traditionen
Related Messages…
=> The Birth of Jesus Part 1
=> Video Playlist Mother Mary
=> Video Playlist Christmas & Trad.
=> Rising Sun of Jesus in the Heart
=> When the Time came
=> True Meaning of My Birth
=> Every Eye shall see Me
=> Universal Significance of My Birth
=> The Child Jesus in the Temple
=> Mary… The maternal Love of God
=> Free Will & Conscience
=> Love, Assistance & Grace of God
=> Christmas & Traditions

flagge de  Die wahre Weihnachtsgeschichte… Die Geburt Jesu Teil II

Die wahre Weihnachtsgeschichte Teil II

Jesus Christus offenbart durch Jakob Lorber
“Kindheit und Jugend Jesu” – aus den Kapiteln 20 – 34

20. Kapitel – Des Cornelius Fragen über den Messias

20,1. Joseph sprach zum Hauptmann Cornelius: „Machtträger des grossen Kaisers, was wohl kann ich armer Mann dir für deine grosse Freundschaft entgegenbieten? – Womit werde ich dir in dieser feuchten Höhle aufwarten können?

20,2. Wie dich bewirten deinem hohen Stande gemäss? – Siehe, hier in dem Karren ist meine ganze Habseligkeit, teils mitgebracht aus Nazareth, teils aber ein Geschenk schon von den hierortigen Hirten!

20,3. Wenn du davon etwas geniessen kannst, so sei ein jeder Bissen, den du in deinen Mund führen möchtest, tausendfach gesegnet!“

20,4. Cornelius aber sagte: „Guter Mann, kümmere und sorge dich ja nicht um mich; denn siehe, hier ist ja meine Hausherrin, diese wird schon Sorge tragen für die Küche, und wir werden alle genug haben um ein lichtes Geldstück, das da gezieret ist mit des Kaisers Haupte!“

20,5. Hier gab der Hauptmann der Wehmutter eine Goldmünze und hiess sie sorgen für ein gutes Mittag- und Abendmahl und, sobald es der Kindbetterin möglich wird, auch für eine bessere Wohnung.

20,6. Joseph aber sagte darauf zum Cornelius: „O herrlicher Freund! Ich bitte dich, mache dir doch unsertwegen keine Unkosten und Bemühungen; denn wir sind für die wenigen Tage, die wir hier noch zubringen werden, ohnehin – dem Herrn, Gott Israels, alles Lob! – gut versorgt!“

20,7. Hier sagte der Hauptmann: „Gut ist gut, aber besser ist besser! Daher lass es nur geschehen, und lasse mich dadurch deinem Gotte auch ein freudig Opfer bringen; denn siehe, ich ehre aller Völker Götter!

20,8. Also will ich auch den deinigen ehren; denn Er gefällt mir, seit ich Seinen Tempel zu Jerusalem gesehen habe. Und Er muss ein Gott von grosser Weisheit sein, da ihr solch eine grosse Kunst von Ihm erlernt hattet!?“

20,9. Joseph aber sprach: „O Freund! wäre es möglich mir, dich von der alleinigen einigen Wesenheit unseres Gottes zu überführen, wie gerne würde ich es tun zu deinem grössten ewigen Wohle!

20,10. Aber ich bin ein schwacher Mensch nur und vermag solches nicht; aber suche du irgend unsere Bücher auf und lese sie, da du unserer Sprache so wohl kundig bist, und du wirst da Dinge finden, die dich ins höchste Erstaunen setzen werden!“

20,11. Und der Cornelius sagte: „Guter Mann, was du mir nun freundlichst geraten hast, das habe ich schon getan, habe auch wirklich Erstaunliches darinnen gefunden!

20,12. Unter anderem aber bin ich auch auf eine Vorhersage gekommen, in der den Juden ein neuer König für ewig verheissen ist; sage mir, ob du wohl weisst, nach der Auslegung solcher Vorsage, wann da dieser König kommen wird – und von woher?“

20,13. Hier ward der Joseph etwas verlegen und sagte nach einer Weile: „Dieser wird kommen aus den Himmeln als der Sohn des ewig lebendigen Gottes! Und Sein Reich wird nicht von dieser, sondern von der Welt des Geistes und der Wahrheit sein!“

20,14. Und der Cornelius sprach: „Gut, ich verstehe dich; aber ich habe auch gelesen, dass dieser König in einem Stalle bei dieser Stadt solle geboren werden von einer Jungfrau! – Wie ist denn das zu nehmen?“

20,15. Joseph aber sprach: „O guter Mann, du hast scharfe Sinne! – Ich kann dir nichts anderes sagen als: Gehe hin, und siehe an das Mägdlein mit dem neugebornen Kinde; dort wirst du finden, das du finden möchtest!“

20,16. Und der Cornelius ging hin und betrachtete die Jungfrau mit dem Kindlein mit scharfen Augen, um aus ihr und in dem Kinde den künftigen König der Juden zu entdecken.

20,17. Er fragte daher auch die Maria, auf welche Weise sie also früh ihres Alters ist schwanger geworden.

20,18. Maria aber erwiderte: „Gerechter Mann, so wahr mein Gott lebt, so wahr auch habe ich nie einen Mann erkannt!

20,19. Es geschah aber vor drei Vierteln des Jahres, da ein Bote des Herrn zu mir kam und unterrichtete mich mit wenig Worten, dass ich vom Geiste Gottes aus solle schwanger werden.

20,20. Und also geschah es denn auch; ich ward, ohne je einen Mann erkannt zu haben, schwanger; und siehe, hier vor dir ist die Frucht der wunderbaren Verheissung! Gott aber ist mein Zeuge, dass solches alles also geschehen ist!“ –

20,21. Hier wandte sich der Cornelius an die beiden Schwestern und sagte: „Was sagt denn ihr zu dieser Geschichte? Ist das ein feiner Trug von diesem alten Manne, ein für ein blindes, abergläubiges Volk guter Vorschutz, um sich bei solchen Umständen der gesetzlichen Strafe zu entziehen?

20,22. Denn ich weiss, dass Juden für derlei Fälle die Todesstrafe gesetzt haben! – Oder sollte daran im Ernste etwas sein, – das noch schlimmer wäre als im ersten Falle, weil da des Kaisers Gesetz müsste in schärfste Anwendung gebracht werden, das da jeden Aufwiegler schon im ersten Keime erstickt haben will?! O redet die Wahrheit, damit ich weiss, wie ich mit dieser sonderbaren Familie daran bin!“

20,23. Die Salome aber sprach: „Höre mich an, o Cornelius, ich bitte dich bei aller deiner grosskaiserlichen Vollmacht! Habe ja mit dieser armen und doch wieder endlos reichen Familie nichts Ernstes und Gesetzliches zu schaffen!

20,24. Denn du kannst es mir glauben, denn ich stehe mit meinem Kopfe für die Wahrheit: dieser Familie stehen alle Mächte der Himmel, wie dir dein eigener Arm, zu Gebote, davon ich die lebendigste Überzeugung erhielt.“

20,25. Hier stutzte Cornelius noch gewaltiger und fragte die Salome: „Also auch Roms heilige Götter, Roms Helden, Waffen und unbesiegbare Macht? – O Salome! was redest du?!“

20,26. Salome aber sagte: „Ja, wie du gesagt, also ist es! – Davon bin ich lebendigst überzeugt; magst du es aber nicht glauben, da gehe hinaus und sehe an die Sonne! Sie leuchtet heute schon bei vier Stunden, und siehe, sie steht noch im Osten und getraut sich nicht weiterzuziehen!“

20,27. Und der Cornelius ging hinaus, sah an die Sonne, kam sobald wieder zurück und sagte ganz erstaunt: „Fürwahr, du hast recht; wenn die Sache mit dieser Familie in Beziehung steht, so gehorcht dieser Familie sogar der Gott Apollo!

20,28. Also muss hier Zeus sein, der mächtigste aller Götter, und es scheint sich die Zeit Deukalions und der Pyrrha zu erneuen; wenn aber das der Fall ist, so muss ich solch eine Begebenheit ja sogleich nach Rom vermelden!?“

20,29. Bei diesen Worten erschienen zwei mächtige Engel; ihre Angesichter leuchteten wie die Sonne und ihre Kleider wie der Blitz. Und sie sprachen: „Cornelius! – Schweige sogar gegen dich von dem, was du gesehen hast, – sonst gehest du und Rom heute noch zugrunde!“

20,30. Hier überfiel den Cornelius eine grosse Furcht. Die beiden Engel verschwanden; er aber ging hin zum Joseph und sprach: „O Mann! – Hier ist endlos mehr als ein werdender König der Juden! Hier ist Der, dem alle Himmel und Höllen zu Gebote stehen! Daher lass mich wieder ziehen von hier; denn ich bin’s nicht wert, in solcher Nähe Gottes mich zu befinden!“

21. Kapitel – Der freie Willen des Menschen – Rat an Cornelius

21,1. Und der Joseph, selbst ganz frappiert durch diese Äusserung des Cornelius, sagte zu ihm: „Wie gross dieses Wunder ist in sich, wüsste ich dir selbst zu künden nicht!

21,2. Dass aber grosse und mächtige Dinge dahinterstecken, das kannst du mir glauben; denn um geringer Sachen wegen würden sich nicht alle Mächte der ewigen Himmel Gottes also bewegen!

21,3. Aber darum ist dennoch kein Mensch in seinem freien Willen gehemmt und kann tun, was er will; denn das erkenne ich aus dem Gebote, das dir die zwei Engel des Herrn gegeben haben!

21,4. Denn siehe, der Herr könnte ja unsern Willen bei dieser Gelegenheit gerade also durch Seine Allmacht binden, wie Er den Willen der Tiere bindet, und wir müssten dann handeln nach Seinem Willen!

21,5. Aber Er tut das nicht und gibt dafür nur ein freies Gebot, daraus wir ersehen können, dass wir frei aus uns das wollen und tun können, was da ist Sein heiliger Wille.

21,6. Also bist auch du in keiner Fiber deines Lebens im geringsten gebunden und kannst daher tun, was du willst! Willst du heute mein Gast sein, da bleibe; willst du aber das nicht oder getrauest dir es nicht, so hast du ebenfalls den freiesten Willen.

21,7. Hätte ich dir aber zu raten, da würde ich freilich dir wohl also raten und sagen: O Freund, bleibe! – denn besser aufgehoben bist du nun wohl in der ganzen Welt kaum irgendwo, als hier unter dem sichtbaren Schutze aller himmlischen Mächte!“

21,8. Und der Cornelius sagte: „Ja, du gerechter Mann vor den Göttern und vor deinem Gotte, und vor allen Menschen, dein Rat ist gut, und ich will ihn befolgen und will bleiben bis morgen bei dir!

21,9. Aber nur so viel werde ich mich jetzt mit meiner Hausherrin auf eine kurze Zeit entfernen, dass ich Anstalten treffen kann, durch die ihr alle – wenn schon hier in dieser Höhle – besser gelagert werdet.“

21,10. Und der Joseph sagte: „Guter Mann, tue, was du willst! Gott, der Herr, wird es dir dereinst vergelten!“

21,11. Hier ging der Hauptmann mit der Wehmutter in die Stadt und liess zuerst verkünden durch alle Gassen, dass an dem Tage Amtsferien seien, nahm dann dreissig Kriegsknechte, gab ihnen Bettzeug, Zelte und Brennholz und hiess sie dies alles hinaustragen zur Höhle.

21,12. Die Wehmutter nahm Speise und Trank in gerechter Menge mit sich und liess noch mehr nachtragen.

21,13. In der Höhle angelangt, liess der Hauptmann sogleich drei Zelte aufrichten: ein reiches für Maria, eines für sich, Joseph und seine Söhne und eines für die Wehmutter und ihre Schwester.

21,14. Und im Zelte Mariens liess er ein frisches und gar weiches Bett aufrichten und versah das Zelt noch mit andern nötigen Einrichtungen. Also richtete er auch die andern Zelte zweckmässig ein, liess dann einen Kochherd in aller Geschwindigkeit von seinen Knechten erbauen, legte selbst Holz darauf und machte Feuer zur Erwärmung der Höhle, in welcher es sonst ziemlich kalt war in dieser Jahreszeit.

22. Kapitel – Die neue ewige Geistessonne

22,1. Also versorgte unser Cornelius die fromme Familie und blieb den ganzen Tag und die ganze Nacht bei ihr.

22,2. Des Nachmittags aber kamen auch wieder die Hirten, anzubeten das Kindlein, und brachten allerlei Opfer.

22,3. Als sie aber in der Hütte Zelte und den römischen Hauptmann erschauten, da wollten sie fliehen aus grosser Furcht vor ihm;

22,4. denn es waren mehrere Beschreibungsflüchtlinge unter ihnen, die sich vor der auf solche Flüchtlinge gesetzten Strafe gar gewaltigst fürchteten.

22,5. Der Hauptmann aber ging hin zu ihnen und sprach: „Fürchtet euch nicht vor mir, denn ich will euch nun alle Strafe nachlassen; aber bedenket, was da nach dem Willen des Kaisers geschehen muss, und kommet daher morgen, und ich werde euch so zart und sanft als nur möglich beschreiben!“

22,6. Da nun die Hirten erfahren hatten, dass der Cornelius ein so sanfter Mensch ist, da verloren sie ihre Scheu und liessen sich am nächsten Tage alle beschreiben.

22,7. Nach der Rede mit den Hirten aber fragte der Hauptmann den Joseph, ob die Sonne diesmal nimmer den Morgen verlassen werde.

22,8. Und der Joseph erwiderte: „Diese Sonne, die heute der Erde aufgegangen ist, ewig nimmer! Aber die natürliche gehet ihren alten Weg nach dem Willen des Herrn fort und wird in etlich Stündlein untergehen.“

22,9. Solches aber sprach der Joseph prophetisch und wusste und verstand im Grunde selbst kaum, was er geredet hatte!

22,10. Und der Hauptmann aber fragte den Joseph: „Was sagst du hier? – Siehe, ich habe deiner Worte Sinn nicht begriffen; daher rede verständlicher zu mir!“

22,11. Und der Joseph sprach: „Es wird eine Zeit kommen, in der du dich wärmen wirst in den heiligen Strahlen dieser Sonne und baden in den Strömen ihres Geistes!

22,12. Mehr zu sagen aber weiss ich dir nicht und verstehe selbst nicht, was ich dir nun gesagt habe; die Zeit aber wird es dir enthüllen, da ich nicht mehr sein werde, in aller Fülle der ewigen Wahrheit.“

22,13. Und der Hauptmann fragte den Joseph nicht mehr und behielt diese tiefen Worte in seinem Lebensgrunde.

22,14. Am nächsten Tage aber grüsste der Hauptmann die gesamte Familie und gab ihr die Versicherung, dass er so lange für sie sorgen werde, als sie sich allda aufhalten werde, und werde sie in seinem Herzen behalten sein Leben lang.

22,15. Nachdem aber begab er sich an sein Geschäft und gab der Wehmutter wieder eine Münze, zu sorgen für die Familie.

22,16. Joseph aber sprach zu seinen Söhnen, als der Hauptmann schon fort war: „Kinder, wie ist denn das, dass ein Heide besser ist als so mancher Jude? – Sollten etwa hierher die Worte Isaias passen, da er spricht:

22,17. ,Siehe, Meine Knechte sollen vor gutem Mute jauchzen; ihr aber sollt vor Herzeleid schreien und vor Jammer heulen!‘?“ – Und die Söhne Josephs erwiderten: „Ja, Vater, diese Stelle wird hier in ihrer Fülle erklärt und verstanden.“

23. Kapitel – Aufbruch nach Jerusalem zur Darstellung Jesu im Tempel

23,1. Also verlebte Joseph sechs Tage in der Höhle und ward an jedem Tage besucht von Cornelius, der da emsigst sorgte, dass dieser Familie ja nichts abgehen solle.

23,2. Am sechsten Tage frühmorgens aber kam ein Engel zu Joseph und sprach: „Verschaffe dir ein Paar Turteltauben, und ziehe am achten Tage von hier nach Jerusalem!

23,3. Maria solle die Turteltauben nach dem Gesetze opfern, und das Kind muss beschnitten werden und erhalten den Namen, der dir und der Maria ist angezeigt worden!

23,4. Nach der Beschneidung aber ziehet wieder hierher, und verweilet hier so lange, bis ich es euch anzeigen werde, wann und wohin ihr von hier ziehen sollet!

23,5. Du, Joseph, wirst dich zwar früher zur Abreise anschicken; aber ich muss dir sagen: Du wirst nicht um einen Pulsschlag eher von hier kommen, als bis es der Wille Dessen sein wird, der bei dir ist in der Höhle!“

23,6. Nach diesen Worten verschwand der Engel, und der Joseph ging hin zur Maria und zeigte ihr solches an.

23,7. Maria aber sprach zu Joseph: „Siehe, ich bin ja allzeit eine Magd des Herrn, und so geschehe mir nach Seinem Worte!

23,8. Ich aber hatte heute einen Traum, und in diesem Traume kam das alles vor, was du mir jetzt eröffnet hast; daher sei nur besorgt um das Taubenpaar, und ich werde mit dir am achten Tage getrost ziehen nach der Stadt des Herrn.“

23,9. Es kam aber bald nach dieser Erscheinung eben auch wieder der Hauptmann auf einen Morgenbesuch, und der Joseph zeigte ihm sogleich an, warum er am achten Tage werde nach Jerusalem ziehen müssen.

23,10. Und der Hauptmann bot dem Joseph sogleich alle seine Gelegenheit an und wollte ihn führen lassen nach Jerusalem.

23,11. Aber Joseph dankte ihm darum für den herrlich guten Willen und sprach: „Siehe, also ist es der Wille meines Gottes und Herrn, dass ich also ziehen solle nach Jerusalem, wie ich hierher gezogen kam!

23,12. Und so will ich denn auch die kurze Reise also anstellen, auf dass der Herr mich nicht züchtige meines Ungehorsams willen.

23,13. So du aber schon bei dieser Gelegenheit mir etwas tun willst, so verschaffe mir zwei Turteltauben, die da zu opfern sind in dem Tempel, und erhalte mir die Wohnstätte!

23,14. Denn am neunten Tage werde ich wieder hierher kommen und werde mich darinnen so lange aufhalten, als es da von mir verlangen wird der Herr!“

23,15. Und der Cornelius versprach dem Joseph, all das Verlangte zu bieten, und ging darauf fort und brachte dem Joseph selbst eine ganze Taubensteige voll Turteltauben, aus denen sich Joseph die schönsten aussuchen musste.

23,16. Nachdem aber ging der Hauptmann wieder an sein Geschäft und liess die Taubensteige (Taubenhaus) unterdessen bis auf den Abend in der Höhle, allda er sie dann selbst wieder abholte.

23,17. Am achten Tage aber, als Joseph nach Jerusalem abgereist war, liess Cornelius eine Wache hinstellen vor die Höhle, die da niemanden aus und ein gehen liess, ausser die zwei ältesten von Joseph zurückgelassenen Söhne und die Salome, die sie mit Speise und Trank versah; denn die Wehmutter zog mit nach Jerusalem.

24. Kapitel – Beschneidung und Namensgebung des Kindleins. Der fromme Simeon und das Jesuskind

24,1. Am achten Tage nachmittags aber – nach gegenwärtiger Rechnung um die dritte Stunde – ward das Kindlein im Tempel beschnitten und bekam den Namen Jesus, den der Engel genannt hatte, ehe noch das Kindlein im Mutterleibe empfangen war.

24,2. Da aber für den äussersten Fall der erwiesenen Jungfrauschaft Marias auch ihrer Reinigung Zeit konnte als gültig angesehen werden, so wurde Maria auch sogleich gereinigt im Tempel.

24,3. Darum nahm Maria bald nach der Beschneidung das Kindlein auf ihren Arm und trug Es in den Tempel, auf dass sie Es mit Joseph darstellete dem Herrn nach dem Gesetze Mosis.

24,4. Wie es denn auch geschrieben steht im Gesetze Gottes: „Allerlei Erstgeburt solle dem Herrn geheiligt sein.

24,5. Und solle darum geopfert werden ein Paar Turteltauben oder ein Paar junge Tauben!“

24,6. Und Maria opferte ein Paar Turteltauben und legte es auf den Opfertisch; und der Priester nahm das Opfer und segnete Mariam.

24,7. Es war aber auch ein Mensch zu Jerusalem, namens Simeon, der war überaus fromm und gottesfürchtig und wartete auf den Trost Israels; denn er war erfüllt mit dem Geiste Gottes!

24,8. Diesem Manne hatte zuvor der Geist des Herrn gesagt: „Du wirst nicht den Tod des Leibes sehen, bevor du nicht sehen wirst Jesum, den Gesalbten Gottes, den Messias der Welt.“

24,9. Darum kam er nun aus einer inneren Anregung in den Tempel, da gerade Joseph und Maria sich mit dem Kinde noch in dem Tempel befanden und noch taten, was alles das Gesetz verlangte.

24,10. Als er aber das Kindlein erblickte, da ging er sobald hin zu den Eltern und verlangte bittend, dass sie ihn möchten dasselbe auf eine kurze Zeit auf seine Arme nehmen lassen.

24,11. Das frommste Elternpaar aber tat das gerne dem alten, überfrommen Manne, den sie wohl kannten.

24,12. Und Simeon nahm das Kindlein auf seine Arme, kosete es, lobte dabei Gott inbrünstigst und sprach endlich:

24,13. „Herr! nun lasse Du Deinen Diener im Frieden fahren, wie Du es gesagt hast;

24,14. denn meine Augen haben nun den Heiland gesehen, den Du verheissen hast den Vätern und den Propheten.

24,15. Dieser ist es, den Du bereitet hast vor allen Völkern!

24,16. Ein Licht zu leuchten den Heiden, ein Licht zum Preise Deines Volkes Israel.“

24,17. Joseph und Maria aber wunderten sich selbst über die Worte Simeons; denn sie verstanden noch nicht, was er von dem Kinde ausgesagt hatte.

24,18. Simeon aber gab das Kindlein nun der Maria wieder, segnete darauf beide und sprach dann zur Maria:

24,19. „Siehe, dieser wird gesetzt zum Falle und zur Auferstehung vieler in Israel, und zu einem Zeichen, dem widersprochen wird!

24,20. Ein Schwert aber wird durch deine Seele dringen, auf dass da vieler Herzen offenbar werden!“

24,21. Maria aber verstand die Worte Simeons nicht; aber dessenungeachtet behielt sie dieselben tief in ihrem Herzen.

24,22. Desgleichen tat es auch der Joseph und lobte und pries Gott darum gar mächtig in seinem Herzen.

25. Kapitel – Die Prophetin Hanna

25,1. Es war aber zu dieser Zeit auch eine Prophetin im Tempel – Hanna war ihr Name; sie war eine Tochter Phanuels vom Stamme Assers.

25,2. Diese war schon im hohen Alter und war so fromm, dass sie, als sie sich in ihrer Jugend mit einem Manne verband, aus Liebe zu Gott sieben Jahre sich nicht enthüllte dem Manne und behielt diese Zeit ihre Jungfrauschaft.

25,3. In ihrem achtzigsten Jahre ward sie Witwe, ging da sobald in den Tempel und verliess denselben nicht mehr.

25,4. Sie diente hier ausschliesslich Gott dem Herrn allein durch Beten und Fasten nahe Tag und Nacht aus eigenem Antriebe.

25,5. Bei dieser Gelegenheit aber war sie schon vier Jahre also im Tempel und kam nun auch herzu, pries Gott den Herrn und redete also zu allen, die da auf den Erlöser harrten zu Jerusalem, was ihr der Geist Gottes gab.

25,6. Als sie aber zu Ende war mit ihren prophetischen Worten, da bat auch sie um das Kindlein, kosete es und pries und lobte Gott.

25,7. Nachdem aber gab sie das Kindlein wieder der Maria und sagte zu ihr: „Glücklich und gebenedeiet bist du, o Jungfrau, darum du die Mutter meines Herrn bist.

25,8. Lasse dir es aber ja nie gelüsten, dich darum preisen zu lassen; denn Das nur, was da sauget an deiner Brust, ist allein würdig, von uns allen gelobt, gepriesen und angebetet zu werden!“

25,9. Nach diesen Worten kehrte die Prophetin wieder zurück, und Joseph und Maria gingen, nachdem sie bei drei Stunden im Tempel zugebracht hatten, wieder aus demselben und suchten bei einem Verwandten Herberge.

25,10. Als sie aber dahin kamen, fanden sie das Haus verschlossen; denn der Verwandte befand sich diesmal eben auch in Bethlehem bei der Beschreibung.

25,11. Joseph aber wusste nicht, was er nun tun solle; denn fürs erste war es bereits tiefe Nacht, wie es in dieser kürzesten Tageszeit gewöhnlich zu sein pflegt, und es war auch fast kein Haus mehr offen um diese Zeit, und das um so mehr, da es ein Vorsabbat war.

25,12. Im ganz Freien zu übernachten, war es zu kalt, indem der Reif auf den Feldern lag und dazu noch ein kalter Wind wehte.

25,13. Als Joseph also hin und her dachte und den Herrn bat, dass Er ihm helfen möchte aus dieser Not,

25,14. siehe, da kam auf einmal ein junger vornehmer Israelit auf den Joseph zugeschritten und fragte ihn: „Was machst du denn so spät mit deinem Gepäck auf der Gasse? Bist du nicht auch ein Israelit – und weisst nicht den Gebrauch?“

25,15. Joseph aber sagte: „Siehe, ich bin aus dem Stamme Davids! Ich war aber im Tempel und habe geopfert dem Herrn; da hat mich die frühe Nacht übereilt, und nun kann ich keine Herberge finden und bin in grosser Angst ob meines Weibes und ihres Kindes!“

25,16. Und der junge Israelit sagte zu Joseph: „So kommt mit mir denn; ich will euch bis morgen eine Herberge vermieten um einen Groschen oder um dessen Wert!“

25,17. Und Joseph folgte mit Maria, welche sich auf dem Lasttiere befand, und mit seinen drei Söhnen dem Israeliten in ein prachtvollstes Haus und nahm dort in einer niederen Kammer Herberge.

26. Kapitel – Der Tadel des Herbergsbesitzers Nikodemus.

26,1. Am Morgen aber, als Joseph sich schon zur Abreise nach Bethlehem angeschickt hatte, kam der junge Israelit und war willens, den Mietgroschen zu verlangen.

26,2. Aber als er in die Kammer trat, befiel ihn alsobald eine so mächtige Angst, dass er darob keinen Laut über seine Lippen zu bringen vermochte.

26,3. Joseph aber trat hin zu ihm und sagte: „Freund! siehe, was wohl hältst du an mir für einen Groschen wert? – Das nehme, da ich kein Geld in meinem Besitze habe!“

26,4. Nun erholte sich der Israelit etwas und sagte mit bebender Stimme: „Mann aus Nazareth, nun erst erkenne ich dich! – Du bist Joseph, der Zimmermann, und bist derselbe, dem vor neun Monden Maria, die Jungfrau des Herrn, aus dem Tempel durchs Los zugefallen ist!

26,5. Hier ist dieselbe Jungfrau! – Wie hast du sie gehütet, da sie nun Mutter ist in ihrem fünfzehnten Jahre? – Was ist da vorgefallen?

26,6. Wahrlich, du bist der Vater nicht! Denn Männer von deinem Alter und von deiner Gottesfurcht, die anerkannt ist in ganz Israel, tun desgleichen nimmer.

26,7. Aber du hast erwachsene Söhne; kannst du bürgen für deren Unschuld? Hast du sie stets in den Augen gehabt und hast beobachtet all ihr Denken, Handeln, Tun und Lassen?“

26,8. Joseph aber entgegnete dem jungen Manne und sprach: „Nun habe auch ich dich erkannt; du bist Nikodemus, ein Sohn Benjams aus dem Stamme Levi! Wie magst du mich erforschen wohl, da dir solches nicht zukommt? – Mich aber hat der Herr erforschet darum im Heiligtume und auf dem Berge des Fluches und hat mich gerechtfertiget vor dem Hohen Rate; was für Schuld willst du noch an mir und meinen Söhnen finden?

26,9. Gehe aber hin in den Tempel und erforsche den Hohen Rat, und es wird über mein ganzes Haus dir ein rechtes Zeugnis gegeben werden!“

26,10. Diese Worte drangen dem jungen reichen Manne tief ins Herz, und er sagte: „Aber um des Herrn willen, wenn es also ist, so sage mir doch, wie es zugegangen ist, dass diese Jungfrau also geboren hat! – Ist das ein Wunder, oder ist es natürlich?“

26,11. Hier trat die anwesende Wehmutter hin zum Nikodemus und sprach: „Mann! Hier ist der Mietgroschen für die höchst dürftige Herberge! Halte uns aber nicht vergeblich länger auf; denn wir müssen noch heute in Bethlehem eintreffen!

26,12. Bedenke aber, was das ist, was heute in deinem Hause dürftig beherberget war um einen Groschen! – Wahrlich, wahrlich! deine herrlichsten Zimmer, die mit Gold und Edelsteinen gezieret sind, wären zu schlecht für solche Herrlichkeit Gottes, die da eingekehrt ist in diese Kammer, die sich höchstens für Sträflinge schickt!

26,13. Gehe aber hin und rühre an das Kindlein, auf dass von deinen Augen falle die grobe Decke und du sehest, wer dich heimgesucht hatte! – Ich als Wehmutter aber habe das alte Recht, dir zu gestatten, das Kindlein anzurühren.“

26,14. Hier ging Nikodemus hin und rührte an das Kindlein; und als er es berührt hatte, da ward ihm die innere Sehe auf eine kurze Zeit erschlossen, dass er ersah die Herrlichkeit Gottes.

26,15. Er fiel sobald nieder vor dem Kinde und betete es an und sprach: „Welche Gnade, welche Liebe und welche Erbarmung muss, o Herr, in Dir sein, dass Du also dein Volk heimsuchest!

26,16. Was solle aber ich nun mit meinem Hause geschehen lassen, und was mit mir, dass ich die Herrlichkeit Gottes also verkannt habe?!“

26,17. Die Wehmutter aber sprach: „Bleibe in allem, wie du bist; aber allertiefst schweige von dem, was du gesehen, sonst unterliegst du dem Gerichte Gottes!“ – Hier gab Nikodemus den Groschen zurück, ging weinend hinaus und liess hernach diese Kammer mit Gold und Edelsteinen verzieren. – Joseph aber machte sich sogleich auf die Reise.

27. Kapitel – Rückkehr nach Bethlehem

27,1. Abends, noch eine Stunde vor dem Untergange der Sonne, erreichten die hohen Reisenden Bethlehem wieder und zogen ein in die schon bekannte Höhle.

27,2. Die beiden zurückgebliebenen Söhne, die Salome und der Hauptmann kamen ihnen mit offenen Armen entgegen und fragten die Zurückkehrenden sorglichst, wie es ihnen ergangen sei auf der Reise.

27,3. Und Joseph erzählte alles, was ihnen begegnet ist, bekannte aber auch zuletzt, dass er an diesem Tage noch völlig nüchtern sei samt allen den Mitreisenden; denn der höchst geringe Vorrat hatte kaum für die schwache Maria hingereicht.

27,4. Als der Hauptmann solches von Joseph vernommen hatte, da ging er sogleich in den Hintergrund der Höhle und brachte eine Menge den Juden erlaubter Speisen hervor und sprach dann zum Joseph:

27,5. „Hier segne es dir dein Gott, und segne es du nach deiner Sitte, und stärket und sättiget euch alle daran!“

27,6. Und der Joseph dankte Gott und segnete die Speise und ass dann ganz wohlgemut mit Maria und seinen Söhnen und mit der Wehmutter.

27,7. Es war aber der Maria das Kindlein den ganzen Tag hindurch schon schwer geworden, darum sie denn auch zum Joseph sagte:

27,8. „Joseph, siehe, wenn ich nur neben mir ein Plätzchen hätte, das Kindlein niederzulegen, um meinen Armen eine kleine Ruhe zu gönnen, da wäre ich für alles versorgt, und das Kindlein Selbst könnte Sich ruhiger im Schlafe stärken!“

27,9. Als der Hauptmann solchen Wunsch Mariens noch kaum gemerkt hatte, da sprang er sogleich in den Hintergrund der Höhle zurück und brachte eilends eine kleine Futterkrippe hervor, welche für Schafe bestimmt war (und also aussah, wie heutzutage die Futtertröge vor den Gasthöfen auf dem Lande).

27,10. Die Salome aber nahm sogleich schönstes frisches Heu und Stroh, belegte das Kripplein damit, deckte dann ein frisches Tuch darüber und machte also ein weiches Bettchen fürs Kindlein.

27,11. Maria aber wickelte das Kindlein in frische Linnen, drückte Es dann an ihre Brust, küsste Es und gab Es dann dem Joseph zu küssen und dann auch allen Anwesenden und legte Es dann in das wohl sehr ärmliche Bettchen für den Herrn Himmels und der Erde!

27,12. Gar ruhig schlief das Kindlein, und Maria konnte nun ruhig essen und sich stärken am Mahle, welches ihnen der überaus gutherzige Hauptmann bereitet hatte.

27,13. Nach der Mahlzeit aber sprach wieder Maria zu Joseph: „Joseph, lasse mir mein Lager zurechtmachen, denn ich bin gewaltig müde von der Reise und möchte mich darum zur Ruhe begeben!“

27,14. Salome aber sprach: „O Mutter meines Herrn, siehe, dafür ist schon lange bestens gesorgt; komm und siehe!“

27,15. Und Maria erhob sich, nahm wieder das Kindlein und liess sich auch das Kripplein in ihr Zelt tragen und begab sich also zur Ruhe; und das war die erste völlige Schlafnacht für Maria nach der Geburt.

27,16. Der Hauptmann aber liess ja fleissig heizen auf dem Herde und weisse Steine wärmen und mit selben das Zelt Mariens umstellen, auf dass sie mit dem Kindlein ja keine Kälte leiden solle; denn es war dies eine kalte Nacht, in der das Wasser im Freien zu festem Eise ward.

28. Kapitel – Die Kunde von der persischen Karawane und von des Herodes Fahndung nach dem Kinde

28,1. Am Morgen des kommenden Tages aber sprach Joseph: „Was sollen wir nun noch länger hier? Maria ist wieder gestärkt, daher wollen wir aufbrechen und uns nach Nazareth begeben, allwo wir doch eine ordentliche Unterkunft haben!“

28,2. Als aber der Joseph schon sich zum Aufbruche anzuschicken anfing, da kam der Hauptmann, welcher vor Tagesanbruch schon in der Stadt etwas zu tun hatte, wieder zurück und sprach zum Joseph:

28,3. „Gotteswürdiger Mann! – Du willst aufbrechen zur Heimreise; aber für heute, morgen und übermorgen widerrate ich es dir!

28,4. Denn siehe, soeben sind Nachrichten durch meine Leute, die heute gar früh schon von Jerusalem angekommen sind, zu meinen Ohren gekommen, dass da in Jerusalem drei mächtige persische Karawanen eingezogen sind!

28,5. Drei oberste Anführer als Magier hatten sich bei Herodes um den neugeborenen König der Juden angelegentlichst erkundigt!

28,6. Dieser, von der Sache als ein römischer Mietfürst aus Griechenland nichts wissend, wandte sich an die Hohenpriester, auf dass sie ihm kundgäben, wo der Neugesalbte geboren werden sollte.

28,7. Diese aber gaben ihm kund, dass solches in Judäa, und zwar in Bethlehem, geschehen solle; denn also stünde es geschrieben!

28,8. Darauf entliess der Herodes die Priester und begab sich mit seiner ganzen Dienerschaft wieder zu den drei Anführern und gab ihnen kund, was er von den Hohenpriestern erkundschaftet hatte,

28,9. und empfahl darauf den dreien, in Judäa ja sorglichst den Neugesalbten der Juden zu suchen und, wenn sie ihn fänden, ja sobald wieder zu ihm zurückzukehren, auf dass auch dann er käme und dem Kinde seine Huldigung darbrächte.

28,10. Weisst du aber, mein geliebtester Freund Joseph, dass ich weder den Persern, am allerwenigsten aber dem überaus herrschsüchtigen Herodes traue?!

28,11. Die Perser sollen Magier sein und sollen die Geburt durch einen sonderbaren Stern entdeckt haben. Das will ich gar nicht in Abrede stellen; denn haben sich hier bei der Geburt dieses Knäbleins so grosse Wunder gezeigt, so hat solches auch in Persien geschehen können.

28,12. Aber das ist für die Sache eben auch der misslichste Umstand; denn offenbar geht es dieses Kind an. Finden es die Perser, so wird es auch der Herodes finden!

28,13. Und wir werden uns dann sehr auf die Hinterbeine zu stellen haben, um dem alten Fuchse aus den Krallen zu kommen!

28,14. Daher musst du, wie gesagt, wenigstens drei Tage noch hier verweilen an diesem abseitigen Orte, binnen welcher Zeit ich mit den Königsuchern sicher eine gute Wendung machen werde; denn siehe, ich gebiete hier über zwölf Legionen Soldaten! – Mehr brauche ich dir zu deiner Ruhe nicht zu sagen. Nun weisst du das Nötigste; bleibe daher! Ich aber gehe nun wieder und werde um des Tages Mitte wieder zu dir kommen!“ 13. September 1843

28,15. Joseph, durch diese Nachricht samt seiner Familie eingeschüchtert, blieb und wartete in aller Ergebung in den Willen des Herrn ab, was da aus dieser sonderbaren Fügung werden solle.

28,16. Und er ging hin zur Maria und erzählte ihr, was er soeben vom Hauptmanne vernommen hatte.

28,17. Die Maria aber sprach: „Des Herrn Wille geschehe! Was alles für bittere Dinge sind uns schon bisher begegnet, – und der Herr hat sie alle in Honig verwandelt!

28,18. Sicher werden uns auch die Perser nichts zuleide tun, falls sie im Ernste zu uns kommen sollten; und sollten sie an uns irgendeine bedungene Gewalt verüben wollen, so haben wir ja durch die Gnade Gottes den Schutz des Hauptmanns für uns!“

28,19. Und der Joseph sagte: „Maria, das alles ist in der Ordnung! Die Perser fürchte ich auch eben nicht so sehr; aber den graubärtigen Herodes, dieses reissende Tier in menschlicher Gestalt, – der ist es, den ich fürchte, und auch der Hauptmann sich scheut vor ihm!

28,20. Denn wird es durch die Perser allenfalls erwiesen, dass da unser Knäblein der neugesalbte König ist, dann wird uns nichts als eine schnöde Flucht übrigbleiben!

28,21. Denn dann wird auch unser Hauptmann aus staatlichen römischen Rücksichten uns seines Heiles willen zum Feinde werden müssen und wird uns, statt zu retten, nur verfolgen müssen, will er nicht als ein Abtrünniger und als ein geheimer Verräter seines Kaisers angesehen werden!

28,22. Und das sieht er heimlich auch sicher ein, da er selbst zu mir bezüglich des Herodes nicht unbedeutende Bedenklichkeiten zu erkennen gab.

28,23. Darum, meine ich, lässt er uns auch noch drei Tage hier harren! Geht es gut, so bleibt er sicher unser Freund;

28,24. geht es aber schlecht, so hat er uns aber auch bei der Hand, um uns der Grausamkeit Herodis auszuliefern, und wird dadurch noch obendrauf von seinem Kaiser eine grosse Auszeichnung erhalten, darum er auf eine so feine Art einen jüdischen König, der einst dem Staate gefährlich werden könnte, aus der Welt befördert hat!“

28,25. Maria aber sagte darauf: „Joseph! Ängstige dich und mich nicht vergeblich! – Siehe, haben wir doch das Fluchwasser getrunken, und es ist uns nichts geschehen! Warum sollen wir uns denn nun ängstigen, da wir doch schon so viel der Herrlichkeit Gottes ob dieses Kindes gesehen und erprobet haben?!

28,26. Gehe es, wie es wolle, ich sage dir: Der Herr ist mächtiger denn die Perser, der Herodes, der Kaiser Roms und der Hauptmann samt seinen zwölf Legionen! Daher sei ruhig, wie du siehst, dass ich ruhig bin!

28,27. Übrigens aber bin ich überzeugt, dass der Hauptmann eher alles aufbieten wird, als bis er notgedrungen unser Feind werden wird!“

28,28. Damit ward der gute, frommste Joseph wieder beruhigt und ging hin und erwartete den Hauptmann und liess von seinen Söhnen die Höhle beheizen und einige Früchte kochen für Maria und für sich und die Söhne.

29. Kapitel – Der drei Weisen Zeugnis über das Kind: ein König der Könige, ein Herr der Herren von Ewigkeit!

29,1. Der Mittag war herangekommen, aber der Hauptmann verzog diesmal, und Joseph zählte mit banger Erwartung die Augenblicke; aber der Hauptmann kam nicht zum Vorscheine.

29,2. Darum wandte sich Joseph zum Herrn und sprach: „Mein Gott und mein Herr, ich bitte Dich, dass Du mich doch nicht so sehr möchtest ängstigen lassen; denn siehe, ich bin alt und schon ziemlich schwach in allen meinen Gelenken!

29,3. Daher stärke mich durch eine Verkündung, was ich tun solle, um nicht zuschanden zu werden vor allen Söhnen Israels!“

29,4. Als der Joseph also gebetet hatte, siehe, da kam der Hauptmann fast ausser Atem und sprach zu Joseph:

29,5. „Mann meiner höchsten Achtung! – Soeben komme ich von einem Marsche zurück, den ich selbst mit einer ganzen Legion nahe auf den drittel Weg gen Jerusalem gemacht habe, um etwas von den Persern zu erspähen,

29,6. und habe auch allorts Spione aufgestellt, aber bis jetzt konnte ich nichts entdecken! Sei aber nur ruhig; denn wenn sie kommen, müssen sie auf meine ausgestellten Posten stossen!

29,7. Da aber solle es ihnen eben nicht zu leicht werden, irgendwo durchzubrechen und hierher zu gelangen, bevor sie nicht von mir sind verhört und beurteilt worden! – Ich gehe nun darum sogleich wieder und werde die Wachen verstärken; am Abende bin ich bei dir!“

29,8. Hier eilte der Hauptmann wieder fort, und der Joseph lobte Gott und sprach zu seinen Söhnen: „Nun setzet die Speisen auf den Tisch, und du, Salome, frage die Maria, ob sie mit uns am Tische essen will, oder sollen wir ihr die Speisen aufs Lager bringen?“

29,9. Maria aber kam selbst mit dem Kindlein ganz heiteren Mutes heraus aus ihrem Zelte und sprach: „Weil ich stark genug bin, will ich bei euch am Tische essen; nur das Kripplein schaffet her fürs Kindlein!“

29,10. Joseph aber war darüber voll Freuden und setzte vor Maria die besten Stücke hin; und sie lobten Gott den Herrn und assen und tranken.

29,11. Als sie aber noch kaum abgespeist hatten, siehe, da entstand auf einmal vor der Höhle ein starkes Lärmen. Joseph sandte den Joel, nachzusehen, was es gäbe.

29,12. Als der Joel aber hinausblickte zur Türe (denn die Höhle war am Ausgange gezimmert), da sah er eine ganze Karawane von Persern mit belasteten Kamelen und sprach mit ängstlicher Stimme:

29,13. „Vater Joseph! Um des Herrn willen, wir sind verloren! – Denn siehe, die berüchtigten Perser sind hier mit vielen Kamelen und grosser Dienerschaft!

29,14. Sie schlagen ihre Zelte auf und lagern sich in einem weiten Kreise, unsere Höhle ganz umringend, und drei mit Gold, Silber und Edelsteinen gezierte Anführer packen goldene Säcke aus und machen Miene, sich herein in die Höhle zu begeben!“

29,15. Diese Nachricht machte unseren guten Joseph beinahe sprachunfähig; mit grosser Mühe brachte er die Worte heraus: „Herr, sei mir armem Sünder barmherzig! – Ja, jetzt sind wir verloren!“ – Maria aber nahm das Kindlein und eilte damit in ihr Zelt und sprach: „Nur wenn ich tot bin, werdet ihr Es mir entreissen!“

29,16. Joseph aber ging nun hin zur Türe, geleitet von seinen Söhnen, und sah verstohlen hinaus, was da macheten die Perser.

29,17. Als er aber die grosse Karawane und die aufgerichteten Zelte erschaute, da ward es ihm doppelt bange ums Herz, dass er darob inbrünstigst zu flehen anfing, der Herr möchte ihm nur diesmal aus solcher grossen Not helfen.

29,18. Als er aber also flehte, siehe, da kam der Hauptmann in ganz kriegerischer Rüstung, geleitet von tausend Kriegern, und stellte die Krieger zu beiden Seiten der Höhle auf.

29,19. Er selbst aber ging hin und befragte die drei Magier, aus welcher Veranlassung und wie – von ihm also ganz unbemerkt – sie hierher gelanget seien.

29,20. Und die drei sprachen einstimmig zum Hauptmann: „Halte uns ja nicht für Feinde; denn du siehst ja, dass wir keine Waffen mit uns führen, weder offene noch verborgene!

29,21. Wir sind aber Sternkundige aus Persien, und wir haben eine alte Prophezeiung, in dieser steht es geschrieben, dass in dieser Zeit den Juden wird ein König der Könige geboren werden, und seine Geburt wird durch einen Stern angezeigt werden.

29,22. Und die da den Stern sehen werden, die sollen sich auf die Reise machen und ziehen, dahin sie der mächtige Stern führen wird; denn sie werden dort den Heiland der Welt finden, wo der Stern wird seinen Stand nehmen!

29,23. Siehe aber, ob diesem Stalle stehet der Stern, sicher jedermann sichtbar am hellen Tage sogar! – Dieser war unser Führer hierher; hier aber blieb er stehen ob diesem Stalle, und wir haben sicher ohne allen Anstand die Stelle erreicht, allwo das Wunder aller Wunder sich lebendig vorfindet, ein neugebornes Kind, ein König der Könige, ein Herr der Herren von Ewigkeit!

29,24. Diesen müssen wir sehen, anbeten und Ihm die allerhöchste Huldigung darbringen! – Daher wolle uns ja nicht den Weg verrammen; denn sicher hat uns kein böser Stern hierher geführt!“

29,25. Hier sah der Hauptmann nach dem Sterne und verwunderte sich hoch über ihn; denn fürs erste stand er ganz nieder, und fürs zweite war sein Licht nahe so stark wie das Naturlicht der Sonne.

29,26. Als der Hauptmann aber sich von alledem überzeugt hatte, da sprach er zu den dreien: „Gut, ich habe nun aus euren Worten und aus dem Sterne die Überzeugung erlangt, dass ihr redlichen Sinnes hierher gekommen seid; aber nur sehe ich nicht ein, was ihr zuvor in Jerusalem bei Herodes zu tun hattet! – Hat euch der Stern auch jenen Weg gezeigt?

29,27. Warum hat euch denn euer Wunderführer nicht sogleich hierher geführt, indem doch alsonach sicher hier der Ort eurer Bestimmung ist? – Darüber verlange ich noch eine Antwort von euch, sonst kommt ihr nicht in die Höhle!“

29,28. Die drei aber sagten: „Der grosse Gott wird das wissen! Sicher muss es in Seinem Plane liegen; denn keiner aus uns hatte je den Sinn gefasst, sich Jerusalem auch nur von ferne zu nahen!

29,29. Und du kannst uns völlig glauben, uns gefielen die Menschen in Jerusalem gar nicht, am wenigsten aber der Fürst Herodes! Da wir aber schon dort waren und aller Stadt Aufmerksamkeit auf uns gerichtet war, so mussten wir doch zeigen, was da ist unsere Absicht!

29,30. Die Priester gaben uns Kunde durch den Fürsten, der uns bat, dass wir ihm wieder die Kunde überbringen sollen von dem gefundenen Könige, auf dass auch er käme und brächte dem neuen Könige seine Huldigung dar.“

29,31. Der Hauptmann aber sprach: „Das werdet ihr nimmer tun; denn ich kenne die Absicht dieses Fürsten! Eher bleibet ihr hier als Geiseln! – Ich aber gehe nun hinein und will mich mit dem Vater des Kindes über euch besprechen.“

30. Kapitel – Der Stern der drei Weisen und die alte Prophezeiung der persischen Sternkundigen Chaspara, Melcheor und Balthehasara. Die sie begleitenden Geister: Adam, Kain und Abraham.

30,1. Als der gute Joseph alles das vernommen hatte, da ward es ihm leichter ums bedrängte Herz; und da er vernommen hatte, dass der Hauptmann zu ihm kommen werde, so machte er sich auf seinen Empfang bereit.

30,2. Und der Hauptmann trat ein, grüsste den Joseph und sprach dann zu ihm: „Mann meiner höchsten Achtung!

30,3. Siehe, durch wunderbare Fügung sind diese draussen nun harrenden Morgenländer hierher gekommen. – Ich habe sie scharf geprüft und habe an ihnen nichts Arges entdeckt!

30,4. Sie wünschen dem Kinde nach der Beheissung ihres Gottes ihre Huldigung darzubringen, und so bin ich der Meinung, du kannst sie ohne die allergeringste Furcht hereinlassen, wann es dir gelegen ist.“

30,5. Und der Joseph sprach: „Wenn es also ist, da will ich meinen Gott loben und preisen; denn Er hat wieder einen glühenden Stein von meinem Herzen genommen!

30,6. Aber es hat sich zuvor die Maria etwas entsetzt, als sich die Perser um diese Höhle zu lagern anfingen; darum muss ich doch zuvor nachsehen, wie sie bestellt ist, auf dass da ein unvorbereitetes Eintreten dieser Gäste sie nicht noch mehr erschreckt, als sie sich schon ehedem vor ihnen erschreckt hat.“

30,7. Der Hauptmann aber billigte diese Vorsicht Josephs; und Joseph ging hin zur Maria und benachrichtigte sie von allem, was er vom Hauptmann vernommen hatte.

30,8. Und Maria ganz heiteren Mutes sprach: „Friede allen Menschen auf Erden, die eines treuen und guten Herzens sind und haben einen Willen, der sich von Gott lenken lässt!

30,9. Diese sollen nur kommen, wann es ihnen des Herrn Geist anzeigen wird, und sollen den Segen ihrer Treue ernten! – Denn ich habe nicht die allergeringste Furcht vor ihnen!

30,10. Aber wenn sie eintreten werden, musst du doch mir recht nahe zur Seite stehen; denn es würde sich doch nicht schicken, dass ich sie ganz allein empfinge in diesem Zelte!“

30,11. Joseph aber sagte: „Maria, so du Kraft hast, da stehe auf mit dem Kinde, nehme das Kripplein und lege Es vor dir in dasselbe, und dann können die Gäste eintreten und dem Kinde ihre Ehre geben!“

30,12. Und die Maria vollzog sogleich diesen Willen Josephs, und Joseph sprach darauf zum Hauptmann:

30,13. „Siehe, wir sind bereit; so da die drei eintreten wollen, da können wir es ihnen schon andeuten, dass wir nach unserer Armut ganz auf ihren Empfang bereitet sind!“

30,14. Und der Hauptmann ging hinaus und kündigte solches den dreien an. – Die drei aber fielen sobald zur Erde nieder, lobten Gott für diese Gestattung, nahmen dann die goldenen Säcke und begaben sich allerehrfurchtsvollst in die Höhle. 18. September 1843

30,15. Der Hauptmann öffnete die Tür, und die drei traten mit der allerhöchsten Ehrfurcht in die Höhle; denn es ging im Augenblicke ihres Eintretens ein mächtiges Licht vom Kinde aus.

30,16. Als sie, die drei Weisen nämlich, sich auf ein paar Tritte dem Kripplein, darinnen das Kindlein lag, näherten, da fielen sie sobald auf ihre Angesichter nieder und beteten dasselbe an.

30,17. Bei einer Stunde lang lagen sie, von der höchsten Ehrfurcht ergriffen und gebeugt, vor dem Kinde; dann erst erhoben sie sich langsam und richteten kniend ihre mit Tränen befeuchteten Angesichter auf und besahen den Herrn, den Schöpfer der Unendlichkeit und Ewigkeit.

30,18. Die Namen der drei aber waren: Chaspara, Melcheor und Balthehasara.

30,19. Und der erste, in Gesellschaft des Geistes Adams, sprach: „Gebet Gott die Ehre, das Lob, den Preis! Hosianna, hosianna, hosianna Gott, dem Dreieinigen, von Ewigkeit zu Ewigkeit!“

30,20. Hier nahm er den goldgewirkten Beutel, in dem dreiunddreissig Pfunde feinsten Weihrauchs waren, und übergab ihn mit der grössten Ehrerbietung der Maria mit den Worten:

30,21. „Nimm ohne Scheu, o Mutter, dies geringe Zeugnis dessen, davon mein ganzes Wesen ewig erfüllt sein wird! – Nimm hin den schlechten äusseren Tribut, den jedes denkende Geschöpf aus dem Grunde seines Herzens seinem allmächtigen Schöpfer schuldet für ewig!“

30,22. Maria nahm den schweren Beutel und übergab ihn dem Joseph, und der Spender erhob sich, stellte sich hin zur Türe und kniete da abermals nieder und betete den Herrn in dem Kinde an.

30,23. Und sobald erhob der zweite, der da ein Mohr war und des Kain Geist in seiner Gesellschaft hatte, einen etwas kleineren Beutel, aber von gleichem Gewichte, gefüllt mit reinstem Golde, und überreichte ihn der Maria mit den Worten:

30,24. „Was dem Könige der Geister und der Menschen auf Erden gebührt, bringe ich dar, ein kleinstes Opfer Dir, Du Herr der Herrlichkeit ewig! – Nimm es hin, o Mutter, die du geboren hast, das aller Engel Zunge ewig nie wird auszusprechen imstande sein!“

30,25. Hier übernahm Maria den zweiten Beutel und übergab ihn dem Joseph. – Und der opfernde Weise erhob sich und ging hin zum ersten und tat, was dieser tat.

30,26. Sodann erhob sich der dritte, nahm seinen Beutel, gefüllt mit allerfeinster Goldmyrrhe, einer damals allerkostbarsten Spezerei, und übergab ihn der Maria mit den Worten:

30,27. „Der Geist Abrahams ist in meiner Gesellschaft und sieht nun den Tag des Herrn, auf den er sich so mächtig gefreut hat!

30,28. Ich aber, Balthehasara, opfere hier in kleiner Gabe, was da gebühret dem Kinde der Kinder! – Nimm es hin, o Mutter aller Gnade! – Ein besseres Opfer aber berge ich in meiner Brust; es ist meine Liebe, – diese solle diesem Kinde ewig ein wahrstes Opfer bleiben!“

30,29. Hier nahm Maria den ebenfalls dreiunddreissig Pfunde schweren Beutel und übergab ihn dem Joseph. – Der Weise aber erhob sich dann auch und ging hin zu den zwei ersten, betete an das Kindlein und ging nach vollendetem Gebete mit den ersten zweien hinaus, da ihre Zelte aufgerichtet waren.

31. Kapitel – Die drei gesegneten Geschenke Gottes: Sein heiliger Wille, Seine Gnade und Seine Liebe

31,1. Als die drei Weisen aber völlig wieder draussen waren und sich zur Ruhe begeben hatten in ihren Zelten, da sagte die Maria zum Joseph:

31,2. „Siehe, siehe nun, du ängstlicher, sorgerfüllter Mann, wie herrlich und gut der Herr, unser Gott, ist, wie gar so väterlich Er für uns sorgt!

31,3. Wer hätte von uns sich je im Traume etwas solches können beifallen lassen? Aus unserer grossen Angst hat Er solch einen Segen für uns bewirkt und hat alle unsere grosse Furcht und Sorge in eine so grosse Freude verwandelt!

31,4. Von denen wir befürchteten, dass sie nach dem Leben des Kindes trachten möchten, gerade von denen haben wir erlebt, dass sie Ihm nur eine Ehre dargebracht haben, wie wir sie nur immer Gott, dem Herrn, schuldig sind!

31,5. Und haben uns noch obendrauf so reichlich beschenkt, dass wir uns um den Wert der Geschenke ein sehr ansehnliches Landgut völlig zu eigen ankaufen können und können dort für die Erziehung des göttlichen Kindes sicher nach dem Willen des Herrn bestens sorgen!

31,6. O Joseph! – Heute erst will ich dem allerliebvollsten Herrn danken, Ihn loben und preisen die ganze Nacht hindurch; denn Er ist nun unserer Armut auch so sehr zuvorgekommen, dass wir uns jetzt recht gütlich behelfen können! – Was sagst denn du dazu, lieber Vater Joseph?“

31,7. Und der Joseph sprach: „Ja, Maria, unendlich gut ist Gott der Herr denen, die Ihn lieben über alles und alle ihre Hoffnung auf Ihn allein richten; – aber ich meine, nicht uns, sondern dem Kinde gelten die Geschenke, und wir haben demnach nicht das Recht, sie zu gebrauchen nach unserem Gutdünken.

31,8. Das Kind aber heisst Jesus und ist ein Sohn des Allerhöchsten; daher müssen wir zuerst den allerhabensten Vater fragen, was da mit diesen Schätzen geschehen solle!

31,9. Und was Er damit anordnen wird, das wollen wir auch tun; ohne Seinen Willen aber will ich sie nicht anrühren mein Leben lang und will dir und mir lieber auf die beschwerlichste Art von der Welt ein gesegnetes Stückchen Brotes verdienen!

31,10. Habe ich dich und meine Söhne doch bis jetzt durch die vom Herrn gesegnete Arbeit meiner Hände ernährt; also werde ich es mit der Hilfe des Herrn auch noch fürder zu tun vermögen!

31,11. Daher sehe ich nicht auf diese Geschenke, sondern allein auf den Willen des Herrn und auf Seine Gnade und Liebe.

31,12. Das sind die drei grössten, uns allzeit mächtig segnenden Geschenke Gottes; Sein heiliger Wille ist mir der köstlichste Weihrauch, Seine Gnade das reinste und schwerste Gold, und Seine Liebe die allerköstlichste Myrrhe!

31,13. Diese drei Schätze dürfen wir allzeit ohne Scheu verschwenderisch gebrauchen; aber diesen Weihrauch, dieses Gold und diese Myrrhen da in den goldenen Säcken dürfen wir nicht anrühren ohne die ersten drei Hauptschätze, die uns bis jetzt noch immer die reichlichsten Interessen abgeworfen haben.

31,14. Also, liebe Maria, wollen wir tun, und ich weiss, der Herr wird uns darum mit grossem Wohlgefallen ansehen; Sein Wohlgefallen aber sei uns der allergrösste Schatz!

31,15. Was meinst du, holdeste Maria, habe ich recht oder nicht? Ist also nicht am besten mit diesen Schätzen die rechte Bestimmung getroffen?“

31,16. Hier wurde die Maria bis zu Tränen gerührt und lobte die Weisheit Josephs. Und der Hauptmann fiel dem Joseph um den Hals und sprach: „Ja, du bist noch ein wahrer Mensch nach dem Willen deines Gottes!“ – Das Kindlein aber sah den Joseph lächelnd an, hob ein Händchen auf und tat, als segnete Es den Nährvater, den frömmsten Joseph.

32. Kapitel – Der Engel als Ratgeber der drei Weisen

32,1. Die drei Weisen aber traten in einem Zelte zusammen und besprachen, was sie nun tun sollten.

32,2. Sollten sie dem Herodes das gegebene Wort halten, oder sollten sie hier zum ersten Male wortbrüchig werden?

32,3. Und so sie einen anderen Weg in ihr Land einschlagen sollten, da frage es sich, welchen, der sie sicher wieder brächte in ihr Land.

32,4. Und einer fragte den andern: „Wird wohl der wunderbare Stern, der uns hierher geführt hatte, uns auch wieder anderen Weges nach Hause führen?“

32,5. Als sie sich aber also berieten, siehe, da trat auf einmal ein Engel unter sie und sprach zu ihnen: „Sorget euch nicht vergeblich, der Weg ist schon gebahnt!

32,6. So gerade als da fallet der Sonne Strahl auf die Erde am Mittage, ebenso geraden Weges sollet ihr morgen in euer Land anderen Weges denn über Jerusalem geleitet werden!“

32,7. Darauf verschwand der Engel, und die drei begaben sich zur Ruhe. Und früh am Morgen zogen sie von da hinweg und gelangten auf dem kürzesten Wege bald wieder in ihr Land, allwo sie vielen Freunden die grosse Ehre Gottes verkündeten und weckten sie wieder im rechten Glauben an den einigen Gott.

32,8. Am selben Morgen aber fragte Joseph den Hauptmann, wie lange er denn noch in dieser Höhle werde verweilen müssen.

32,9. Der Hauptmann aber sagte freundlichst zu Joseph: „Mann meiner höchsten Achtung! Glaubst du denn, ich halte dich hier wie einen Gefangenen?

32,10. O welch ein Gedanke! – Wie sollte ich, ein Wurm im Staube vor der Macht deines Gottes, dich wohl je gefangen halten!? – Was aber meine Liebe zu dir tut, siehe, das ist ja keine Gefangenschaft!

32,11. Von meiner Macht aus bist du zu jeder Stunde frei und kannst ziehen, dahin du willst! – Aber nicht ebenso frei bist du von meinem Herzen aus; das möchte dich freilich hier halten für alle Zeit, denn es liebt dich und dein Söhnlein mit unbeschreiblicher Macht!

32,12. Sei aber noch ein paar Tage ruhig; ich will sogleich Kundschafter nach Jerusalem senden und dort erfahren, was da der graue Fuchs machen wird, so die Perser ihm das Wort nicht gehalten haben!

32,13. Dann aber werde ich mich schon zu richten wissen und werde dich schützen gegen jede Verfolgung dieses Wüterichs.

32,14. Denn du kannst es mir glauben, dieser Herodes ist der grösste Feind meines Herzens, und ich will ihn schlagen, wo ich nur immer mag und kann!

32,15. Ich bin freilich nur ein Hauptmann und bin noch selbst ein Untergebener dem höheren Feldherrn, der zu Sidon und Smyrna residiert und befiehlt über zwölf Legionen in Asien.

32,16. Aber ich bin kein gemeiner Zenturio, sondern bin ein Patrizier und gebiete daher nach meinem Titel mit über die zwölf Legionen in Asien! So ich eine oder die andere gebrauchen will, da brauche ich nicht erst nach Smyrna zu senden, sondern als Patrizier nur zu gebieten, und die Legion muss mir gehorchen! Daher kannst du auf mich schon rechnen, wenn sich Herodes erheben sollte!“ 22. September 1843

32,17. Joseph dankte dem Hauptmann für diese allerfreundlichste Sorgfalt, setzte aber dann hinzu und sprach:

32,18. „Höre mich nun auch an, du achtbarster Freund! – Siehe, du hast dich ehedem wohl auch allerwachsamst gesorget wegen der Perser; aber was hat das alles genützt?!

32,19. Die Perser kamen ungesehen von all deinen tausend Augen und hatten lange eher schon ihr Lager geschlagen, als du auch nur einen von ihnen entdecken mochtest!

32,20. Siehe, hätte mich da der Herr, mein Gott, nicht beschützt, wo wäre ich nun schon mit deiner Hilfe? Ehe du zum Vorscheine kamst, hätten die Perser mich samt meiner Familie schon lange erwürgen können!

32,21. Daher sage ich dir nun als ein wärmsten Dankes vollster Freund: Menschenhilfe ist zu nichts nütze; denn alle Menschen sind nichts vor Gott!

32,22. So aber Gott der Herr uns helfen will und auch allein nur helfen kann, da sollen wir uns gar nicht viel Mühens machen; denn es wird trotz alles unseres Mühens dennoch alles also geschehen, wie es der Herr will, aber nie, wie wir es wollen.

32,23. Unterlasse daher das mühsame und gefährliche Auskundschaften in Jerusalem, durch das du fürs erste wenig Erhebliches erfahren möchtest und fürs zweite, so es aufkäme, dir noch meinetwegen ein herbes Los bereiten könntest!

32,24. In dieser Nacht aber wird es mir der Herr ohnehin sicher anzeigen, was da Herodes tun wird, und was ich werde tun müssen; daher magst du nun samt mir ganz ruhig sein und den Herrn allein über mich und dich walten lassen, und es wird schon alles recht sein.“

32,25. Als der Hauptmann aber solche Rede von Joseph vernommen hatte, ward er sehr bewegt in seinem Gemüte, und es tat ihm wehe, dass der Joseph seine Hilfe abgelehnt hatte.

32,26. Joseph aber sprach: „Guter, liebster Freund! dich schmerzt es, weil ich dir es abgeraten habe, dich ferner noch um meine Wohlfahrt zu kümmern.

32,27. Aber so du die Sache beim hellen Lichte betrachtest, da musst du ja doch selbst notwendig dasselbe finden!

32,28. Siehe, wer von uns hat noch je die Sonne und den Mond und alle die Sterne über das Firmament getragen? Wer von uns noch je den Winden, Stürmen und Blitzen geboten?

32,29. Wer hat dem mächtigen Meere sein Bett gegraben, wer von uns den grossen Strömen ihren Weg vorgezeichnet?

32,30. Welchen Vogel haben wir den schnellen Flug gelehrt und wann sein Gefieder geordnet? Wann für ihn die klang- und sangreiche Kehle gebildet?

32,31. Wo wohl stehet das Gras, zu dessen Wachstume wir den lebendigen Samen gebildet hätten?

32,32. Siehe, das alles aber tut der Herr täglich! – So dich aber Sein mächtiges wunderbares Walten doch in jedem Augenblicke an Seine unendlich liebvollste Fürsorge erinnert, wie sollte es dich da wundern, wenn ich dich freundlichst darauf aufmerksam mache, da vor Gott alle Menschenhilfe in den Staub der Nichtigkeit zurücksinket?“

32,33. Diese Worte brachten den Hauptmann wieder in eine günstige Stimmung; aber dessenungeachtet sandte er dennoch heimlich Kundschafter nach Jerusalem, um zu erfahren, was dort vor sich ginge.

33. Kapitel – Die Vorbereitungen zur Flucht nach Ägypten

33,2. „Joseph! verkaufe die Schätze und kaufe dir noch einige Lasttiere; denn du musst mit deiner Familie nach Ägypten fliehen!

33,3. Siehe, Herodes ist in einen mächtigen Grimm ausgebrochen und hat beschlossen, alle Kinder von ein bis zwölf Jahren Alters zu ermorden, darum er von den Weisen hintergangen ward!

33,4. Diese hätten es ihm anzeigen sollen, wo der neue König geboren ward, auf dass er dann seine Schergen ausgesandt hätte, welche das Kind hätten ermorden sollen, welches da ist der neue König.

33,5. Wir Engel der Himmel aber haben die Weisung vom Herrn erhalten, eher noch, als Er in die Welt ging, über alles das allsorglichst zu wachen, was eure Sicherheit betrifft!

33,6. Darum denn kam ich nun zu dir, um es dir anzuzeigen, was der Herodes tun wird, da er des Einen nicht bestimmt habhaft werden kann.

33,7. Der Hauptmann selbst wird müssen dem Herodes Subsidien leisten, will er nicht von ihm beim Kaiser verraten werden; darum sollst du dich schon morgen auf die Reise machen!

33,8. Solches aber kannst denn du wohl auch dem Hauptmann anzeigen, und er wird dir behilflich sein zur schleunigen Abreise! – Also geschehe im Namen Dessen, der da lebet und sauget die Brüste Marias!“

33,9. Hier ward Joseph wach, und also auch die Maria, die da sogleich mit ängstlicher Stimme den Joseph zu sich rief und ihm dann sogleich ihren Traum erzählte.

33,10. Joseph aber ersah sobald sein Gesicht in der Erzählung Mariens und sagte darauf: „Maria, sorge dich nicht, noch vor der Mitte des Tages sind wir schon übers Gebirge – und in sieben Tagen in Ägypten!

33,11. Ich will aber nun, da es schon helle wird, sogleich ausgehen und alles bestellen zur schnellen Abreise.“

33,12. Hier ging der Joseph auch sobald mit den drei ältesten Söhnen, nahm die Schätze und trug sie hin zu einem Wechsler, welcher ihm sobald die Türe öffnete und ihm alles ablöste um den gerechten Betrag.

33,13. Dann ging Joseph zu einem Lasttierhändler, geleitet von einem Diener des Wechslers, und kaufte sogleich noch sechs lastbare Esel und kam also wohl ausgerüstet wieder in die Höhle zurück.

33,14. Daselbst harrte auch schon der Hauptmann seiner und erzählte ihm sogleich, was für allergrausamst schändlichste Nachrichten ihm von Jerusalem überbracht worden sind. 25. September 1843

33,15. Joseph aber verwunderte sich nicht sehr über diese Erzählung des Hauptmanns, sondern sprach nur in einem gottergebenen Tone:

33,16. „Geehrter Freund! was du mir hier kundgibst, das alles und viel genauer liess mir in dieser Nacht, wie ich es dir gestern meldete, der Herr kundgeben, was alles der Herodes beschlossen hat!

33,17. Siehe, du selbst wirst ihm noch obendrauf müssen Subsidien leisten; denn er will um Bethlehem und in der Stadt selbst alle Kinder von etlichen Wochen Alters bis ins zwölfte Jahr erwürgen lassen, um unter ihnen auch auf das meine zu kommen!

33,18. Darum muss ich heute noch fliehen von hier, dahin mich des Herrn Geist führen wird, um der Grausamkeit Herodis zu entkommen.

33,19. Darum aber ersuche ich dich, dass du mir den sicheren Weg gen Sidon weisest; denn schon in einer Stunde muss ich aufbrechen!“

33,20. Als der Hauptmann aber solches vernommen hatte, ward er ergrimmt über alle Massen über den Herodes und schwor ihm unversiegbare Rache, sagend:

33,21. „Joseph, so wahr es jetzt Tag wird und die Sonne schon über dem Horizonte steht, so wahr dein Gott lebt, so wahr will ich mich als edelster Patrizier Roms eher ans Kreuz binden lassen, ehe ich solch ein Unternehmen den Wüterich werde ungestraft verüben lassen!

33,22. Führen will ich dich sogleich übers Gebirge selbst mit einer guten Bedeckung; und weiss ich dich in Sicherheit, dann werde ich zurückeilen und sogleich einen Eilboten nach Rom senden, der dem Kaiser alles anzeigen soll, was da der Herodes zu unternehmen gedenkt.

33,23. Ich aber werde alles Mögliche aufbieten, um hier das Vorhaben des Scheusals zu hintertreiben.“

33,24. Und der Joseph erwiderte: „Guter, achtbarster Freund! Wenn du schon etwas tun kannst, da beschütze wenigstens die Kinder von drei bis zwölf Jahren! Solches wird in deiner Macht stehen!

33,25. Aber die Kindlein von der Geburt an bis ins zweite Jahr wirst du nicht zu schützen vermögen!

33,26. Ersteren Schutz aber wirst du auch nicht durch Gewalt, sondern allein durch Klugheit zu bewerkstelligen imstande sein!

33,27. Der Herr aber wird dich in solcher Klugheit leiten! Darum denke nicht viel, was du tun wirst; denn der Herr wird dich leiten im geheimen!“

33,28. Der Hauptmann aber sprach: „Nein, nein, der Kinder Blut solle nicht fliessen; eher will ich militärische Gewalt brauchen!“

33,29. Joseph aber sprach: „Siehe, was kannst du wohl tun, so der Herodes schon mit einer ganzen römischen Legion soeben Jerusalem verlässt, – wirst du wider deine eigene Macht ins Feld ziehen? – Daher tue, wie dich der Herr leiten wird, damit du auf freundlichem Wege doch die Drei- bis Zwölfjährigen rettest!“ – Hier gab der Hauptmann nach.

34. Kapitel – Der Aufbruch zur Flucht.

34,1. Nach dieser Unterredung Josephs mit dem Hauptmanne sprach der Joseph zu seinen Söhnen: „Machet euch auf, und rüstet die Lasttiere!

34,2. Die sechs neuen Esel sattelt für mich und euch und den alten und approbierten für die Maria! Nehmet, soviel ihr könnet, von den Esswaren mit; den Ochsen mit dem Karren aber lassen wir hier der Wehmutter zum Angedenken und zum Lohne für ihre Aufmerksamkeit für uns!“

34,3. Also ward der Ochse mit dem Karren von der Wehmutter in Besitz genommen und wurde zu keiner Arbeit mehr verwendet.

34,4. Die Salome aber fragte den Joseph, ob sie nicht mit ihm ziehen dürfte.

34,5. Und der Joseph sprach: „Das kommt auf dich an; ich aber bin arm, das weisst du, und kann dir keinen Lohn geben, so du mir eine Magd abgeben möchtest!

34,6. Hast du aber Mittel und kannst sorgen mit mir für den Mund und für des Leibes Haut, da kannst du mir ja folgen!“

34,7. Die Salome aber sprach: „Höre, du Sohn des grossen Königs David! Nicht nur für mich, sondern für deine ganze Familie solle mein Vermögen auf hundert Jahre genügen!

34,8. Denn ich bin reicher an Weltgütern, als du dir es gedenken möchtest! Warte aber nur noch eine Stunde, und ich werde mit Schätzen beladen reisefertig dastehen!“

34,9. Joseph aber sprach: „Salome, siehe, du bist eine junge Witwe und bist Mutter; du musst also auch deine zwei Söhne mitnehmen!

34,10. Siehe, das wird dir viel Arbeit machen, und ich habe keine Minute Zeit mehr zu verlieren; denn in drei Stunden wird schon Herodes hier seinen Einzug halten, und in einer Stunde werden schon seine Vorboten und Läufer eintreffen!

34,11. Daraus aber kannst du ersehen, dass es für mich unmöglich ist, auf deine Zurechtrichtung zu warten!

34,12. Daher meine ich, so du bleibest, tust du besser, indem ich nicht durch dich aufgehalten werde; komme ich aber einst nach dem Willen des Herrn wieder zurück, so werde ich wieder Nazareth beziehen.

34,13. So du mir aber schon einen Dienst erweisen willst, so ziehe bei Gelegenheit nach Nazareth und verpachte auf weitere drei bis sieben oder zehn Jahre meinen Grund, auf dass er nicht in fremde Hände komme!“

34,14. Und die Salome stand von ihrer Forderung ab und begnügte sich mit diesem Auftrage.

34,15. Nachdem umarmte Joseph den Hauptmann und segnete ihn – und berief dann die Maria, auf dass sie sich setzete auf ihr Lasttier mit dem Kindlein.

34,16. Als sonach alles zur Abreise bereitet war, sprach der Hauptmann zum Joseph: „Mann meiner höchsten Achtung! – werde ich dich je wieder zu sehen bekommen! – und dieses Kind mit der Mutter?!“

34,17. Und der Joseph sprach: „Es werden kaum drei Jahre verfliessen, werde ich dich wieder begrüssen und das Kind und Seine Mutter! Des sei versichert; – nun aber lasse uns aufbrechen, Amen.“ –

34,18. Hier bestieg Joseph sein Lasttier, und seine Söhne folgten seinem Beispiele; und Joseph ergriff die Zügel des Lasttieres der Maria und führte es unter Lobpreisung des Herrn aus der Höhle.

34,19. Als sich nun alles schon im Freien befand, da ersah Joseph, wie sich eine Menge Volkes aus der Stadt zu drängen anfing, um den Abzug des Neugebornen zu sehen, indem es durch die heimkehrende Wehmutter und durch den Wechsler erfuhr, dass solches geschehen werde.

34,20. Dem Joseph aber kam die Gafflust sehr ungelegen; er bat daher den Herrn, Er möchte ihn doch so bald als möglich dieser schnöden Gafflust müssiger Menschen entziehen.

34,21. Und siehe, sobald fiel ein dichter Nebel über die ganze Stadt, und es war niemandem möglich, auch nur fünf Schritte weit zu sehen.

34,22. Das Volk aber ward darob verdriesslich und zog sich wieder in die Stadt zurück, und Joseph, geleitet vom Hauptmanne und der Salome, konnte ungesehen das nächste Gebirge erreichen.

34,23. Als er so die Grenze zwischen Judäa und Syrien erreichte, da gab der Hauptmann dem Joseph einen Schutzbrief an den Landpfleger Cyrenius, der über Syrien gestellt war.

34,24. Und Joseph nahm ihn mit Dank an, und der Hauptmann sprach: „Cyrenius ist ein Bruder zu mir; mehr brauche ich dir nicht zu sagen, und so denn reise glücklich und komme wieder also!“ Hier kehrte der Hauptmann um mit der Salome, und Joseph zog weiter im Namen des Herrn.

34,25. Um die Mittagsstunde hatte Joseph die Vollhöhe des Gebirges erreicht, in einer Entfernung von zwölf Stunden von Bethlehem, welche schon ganz in Syrien lag, auch zu der Zeit von den Römern Coelesyria genannt ward.

34,26. Denn Joseph musste diesen etwas grösseren Umweg nehmen, indem von Palästina kein sicherer Weg nach Ägypten führte.

34,27. Seine Reiseroute aber war folgende: Am ersten Tage kam er in die Nähe der kleinen Stadt Bostra. Allda übernachtete er, den Herrn preisend. Da geschah es auch, dass Räuber zu ihm kamen, um ihn zu berauben.

34,28. Als sie aber das Kindlein ersahen, fielen sie auf ihr Angesicht, beteten Dasselbe an, und flohen dann überaus erschreckt ins Gebirge.

34,29. Von da zog Joseph des andern Tages wieder über ein starkes Gebirge und kam am Abende in die Gegend von Panea, einem Grenzstädtchen zwischen Palästina und Syria nördlich.

34,30. Von Panea aus erreichte er am dritten Tage die Provinz Phoenicia und kam in die Gegend von Tyrus, wo er am nächsten Tage sich mit seinem Schutzbriefe zum Cyrenius begab, welcher in der Zeit sich Geschäfte halber in Tyrus aufhielt.

34,31. Cyrenius nahm den Joseph freundlichst auf und fragte ihn, was er ihm tun solle.

34,32. Joseph aber sprach: „Dass ich sicher nach Ägypten käme!“ – Und Cyrenius sagte: „Guter Mann, du hast einen starken Umweg gemacht; denn Palästina liegt Ägypten ja um vieles näher denn Phoenicia! Nun musst du doch wieder Palästina durchwandern – und musst von hier nach Samaria, von dort nach Joppe, von dort nach Askalon, von da nach Gaza, von da nach Geras und von da erst nach Elusa in Arabien!“

34,33. Da ward Joseph traurig, darum er sich also verirrt hatte. Aber der Cyrenius fasste Mitleid mit dem Joseph und sprach: „Guter Mann, es schmerzt mich deine Not. Du bist zwar ein Jude und ein Feind der Römer; aber da mein Bruder, mein Alles, dich so lieb hat, da will auch ich dir eine Freundschaft tun.

34,34. Siehe, morgen geht ein kleines, aber sicheres Schiff von hier nach Ostracine ab! Mit diesem sollst du in drei Tagen dort anlangen; und bist du in Ostracine, so bist du auch schon in Ägypten! – Ich werde dir aber auch einen Schutzbrief mitgeben, demzufolge du in Ostracine wirst ungehindert verweilen und dir auch etwas ankaufen können. Für heute aber bist du mein Gast; lasse daher dein Gepäck hereinbringen!“

flagge en  The TRUE Christmas-Story… Th Birth of Jesus Part 2

The TRUE Christmas-Story… Th Birth of Jesus Part 2

Jesus Christ reveals thru Jacob Lorber

“The Childhood of Jesus” – Chapters 20 – 34

Chapter 20. – Cornelius’ questions about the Messiah

20,1. But Joseph, who was very happy about this, spoke to the captain: “Upholder of the great Emperor’s power, what can I, a poor man, offer you for your great friendship? – What can I serve you in this humid cave?

20,2. How can I treat you in accordance with your high position? – Look, here in my cart are all my belongings, partly brought from Nazareth, but partly a present from the local shepherds!

20,3. If you’re able to take some of it, may each bite fed to your mouth be a thousand times blessed!”

20,4. But Cornelius said: “Good fellow, worry not about me; see, here is my landlady, who will take care of the kitchen and we shall all have enough for only one small coin adorned by the emperor’s head!”

20,5. And the captain gave a gold coin to the midwife and told her to arrange for a good lunch and dinner and for better housing, as soon as the woman in childbed would be able to move.

20,6. But then Joseph said to Cornelius: “Oh splendid friend! Please, do not go to any trouble or expense for us; because for the few days we shall spend here, we are – praise the Lord, God of Israel! – Well taken care of!”

20,7. The captain then said: “Good is good, but better is better! Therefore just let it happen and let me make a happy sacrifice to God as well; see, I honour the gods of all peoples!

20,8. I also want to honour your God, because ever since I saw His temple at Jerusalem I am pleased by Him. He must be a God of great wisdom, that you have learned such great skill from him?”

20,9. But Joseph spoke: “Oh friend! If it would be possible for me to convince you of the one and only nature of our God, how much I would like to do it for your eternal well being!

20,10. But I am weak and ignorant and am not able to do so. But just look into some of our books and read them, you know our language well, and you will find things which will amaze you!”

20,11. And Cornelius said: “Good fellow, I have already done what you have now kindly advised me to do, and I have found truly astonishing things therein!

20,12. Among other things I discovered a prediction, in which the Jews are promised a new eternal king. Tell me, do you know, after interpreting such prediction, when this king will come – and from where?”

20,13. After some moments of embarrassment, Joseph said: “He will come from the heavens as the son of the everlasting God! And his Kingdom will not be of this world, but of the world of the spirit and truth!”

20,14. And Cornelius spoke: “Well, I understand you, but I have also read that this king shall be born to a virgin in a stable, near this town! – How can this be understood?”

20,15. But Joseph spoke: “Oh good man, you have a keen perception! – I cannot tell you anything else than this: Go and see the maid with the new born Child; there you will find what you want to find.”

20,16. And Cornelius went and looked with sharp eyes at the virgin and the Infant, in order to discover, from her and the Child, the future king of the Jews.

20,17. He also asked Mary how she had become pregnant at such an early age.

20,18. And Mary replied: “Honest man, as truly as God exists have I never known a man!

20,19. But it so happened nine months ago, that a messenger of the Lord came to me and taught me in a few words that I would become pregnant from the spirit of God.

20,20. And it happened so: I became pregnant without ever having known a man; and look, before you is the fruit of the Divine promise! As God is my witness, this has happened so!” –

20,21. Now Cornelius turned to both of the sisters and said: “What do you say to this story? Is this a fine deception of this old man, a good pretext for blind, superstitious people to escape legal punishment under such circumstances?

20,22. For I know that Jews have set the death penalty for such cases! – But should there be anything more serious to it – which would be worse than in the first case, because then the emperor’s law has to be applied severely, to make short work of any agitator?! Oh speak truth, so that I know what to think of this extraordinary family!”

20,23. But Salome spoke: ” Listen to me, oh Cornelius, I plead to you by all your great imperial authority! There will be no need for you to take any serious steps with regard to this poor, yet infinitely rich, family!

20,24. You can believe me, for I stand for the truth with my life: all the powers of the heavens are at the disposal of this family, like your arm to you, of this I am truly convinced.”

20,25. Now Cornelius was taken aback even more and asked Salome: “Even the powers of Rome’s holy Gods, Rome’s heroes, weapons and invincible power? – Oh Salome! what are you talking about?!”

20,26. But Salome said: “As you have said, so it is! – This is my conviction; in case you may not believe it, you might go outside and look at the sun! It is already shining for four hours today, and look, it is standing still in the east and does not dare to move on!”

20,27. And Cornelius went outside, looked at the sun, came back and said in astonishment: “Indeed, you are right, if this is in connection with this family, then even the god Apollo obeys them!

20,28. Zeus must be here as well, the mightiest of all gods and the time of Deucalion and of Pyrrha seems to come again; but if that is the case, then I have to report such an incident to Rome immediately!”

20,29. When these words were spoken, two mighty angels appeared; their faces were radiant like the sun and their clothes like a flash of lightning. And they spoke: “Cornelius! – Be silent about all you have seen, even to yourself – otherwise you and Rome will perish this day!”

20,30. Cornelius was then overcome by great fear. The two angels disappeared; but he went to Joseph and spoke: “Oh man! – Here is infinitely more than a future king of the Jews! Here is the One, whom all heaven and hell obeys! Therefore let me go from here; for I am not worthy of being so close to the presence to God!”

Chapter 21. – The free will of man – Advice to Cornelius

21,1. And Joseph, himself quite astonished by Cornelius’ remarks, said to him: “This wonder is so great that I do not even know how to tell you!

21,2. Bit you can believe me when I tell you that great and mighty things are behind it; for all the powers of God’s eternal heaven are not be set in motion for insignificant matters!

21,3. With regard to this wonder, no man is inhibited in his free will and can do whatever he wants; for that is what I have understood from the commandments given to you by the two angels of the Lord!

21,4. For behold, the Lord through his omnipotence could bind our will in this instance, just as He binds the will of the animals, and we would then have to act according to His will!

21,5. He does not do that, however. He only gives us free commandment from which we can learn that we can want and act on our own, that is His holy will.

21,6. So you too are not bound in the slightest, not even with one fibre of your body, and can therefore do whatever you want! If you wish to be my guest today, then stay; however, if you do not wish or dare to do this, you are likewise completely free to decide.

21,7. If you would ask for my advice, I would definitely give it and say to you: O friend, stay! – For you will not be in better hands anywhere else in the whole world than here under the visible protection of all the heavenly powers!”

21,8. And Cornelius said: “Yes, just man before the Gods and before your God, and before all men, your advice is good, and I will follow it and stay with you until tomorrow!

21,9. I will now leave with my landlady for a short while, to make arrangements so that all of you can be provided – despite this cave – with better shelter.”

21,10. And Joseph said: “Good man, do as you wish! The Lord God will reward you some day!”

21,11. Hereupon the captain went to town with the midwife and first had it announced that the day was an official holiday, then took thirty warriors, gave them bedding, tents and firewood and told them to carry it all to the cave.

21,12. The midwife took an appropriate amount of food and drink with her and had some more brought after her.

21,13. On arrival at the cave, the captain immediately had three tents set up: a spacious one for Mary, one for himself, Joseph and his sons and one for the midwife and her sister.

21,14. And in Mary’s tent he had a new and rather soft bed set up and provided the tent with other necessary facilities. He also suitably equipped the other tents, got his men to quickly build a stove, laid some wood on it himself and made a fire to warm the cave, which was quite cold at this time of year.

Chapter 22. – The new eternal spiritual sun

22,1. Thus Cornelius looked after the devout family and stayed the whole day and the whole night with them.

22,2. In the afternoon, the shepherds came again to worship the Infant, and brought various offerings.

22,3. However, as they saw tents and the Roman captain in the hut, they wanted to flee from him in great fear;

22,4. for there were many fugitives from the Roman registration among them, who were in great fear of the penalty that could be imposed on such fugitives.

22,5. The captain went to them and spoke: “Do not fear me, for I will abate your punishment; but bear in mind that the will of the Emperor must be fulfilled, and therefore come tomorrow, and I will register you as gently and mildly as possible!”

22,6. As the shepherds now learnt that Cornelius was such a mild person, they overcame their shyness and let themselves be registered on the following day.

22,7. After his talk with the shepherds, the captain asked Joseph, whether the sun would never leave the morning this time.

22,8. And Joseph replied: “This sun, which rose on the earth today, never! But the natural sun will set in a few hours after running its normal course according to the Lord’s will.”

22,9. Such was Joseph’s prophetic speech that he himself hardly knew and understood anything of what he had said!

22,10. But the captain asked Joseph: “What are you saying? – Look, I have not understood the meaning of your words; so speak to me in a more comprehensible way!”

22,11. And Joseph spoke: “A time will come in which you will warm yourself in the holy rays of this sun and will bathe in the stream of its Spirit!

22,12. I do not know what else to tell you and hardly understand myself what I have just said; in time, when I am no more, the magnificence of the eternal truth will be revealed to you.”

22,13. And the captain did not ask Joseph anything more and kept these profound words in his soul.

22,14. On the following day, the captain greeted the entire family and assured them that he would take care of them as long as they stayed there, and keep them in his heart all his life.

22,15. Subsequently, he went about his business and gave the midwife another coin to provide for the family.

22,16. And when the captain had left, Joseph spoke to his sons: “Children, how is it that a heathen is better than many a Jew? – Is it possible that here the words of Isaiah are fitting, when he said:

22,17. ‘Behold, my servants shall rejoice in good spirits; you, however, shall scream in anguish and howl in sorrow!’?” – And the sons of Joseph replied: “Yes, father, this passage is explained and understood in its entirety here.”

Chapter 23. – The departure to Jerusalem and the presentation in the temple

23,1. So Joseph spent six days in the cave and was visited daily by Cornelius, who diligently saw to it that the family would not lack anything.

23,2. During the early morning of the sixth day, an angel appeared to Joseph and spoke: “Obtain a pair of turtledoves, and depart for Jerusalem on the eighth day!

23,3. Mary shall sacrifice the turtledoves according to the law, and the Child must be circumcised and bear the name that has been indicated to you and Mary!

23,4. Return to this place after the circumcision, and stay here until I tell you when and where you shall go from here!

23,5. You, Joseph, will prepare to leave earlier; but I must tell you: you will not be able to leave this place one heartbeat earlier than it is the will of Him, who is with you in the cave!”

23,6. After these words the angel disappeared, and Joseph went to Mary and notified her of the angel’s words.

23,7. And Mary said to Joseph: “I am a maidservant of the Lord at all times, so may His will be done unto me!

23,8. And I had a dream today, and in this dream all happened as you disclosed now; so just get me the pair of turtledoves, and I will confidently leave here on the eighth day to go to the city of the Lord.”

23,9. Soon after the angel’s appearance, the captain came once again for a morning visit, and Joseph notified him as to why he would have to go to Jerusalem on the eighth day.

23,10. And the captain instantly offered Joseph all his facilities and wanted to give him a guide to lead him to Jerusalem.

23,11. But Joseph thanked him for his magnificent good will and spoke: “See, it is the will of my Lord God that I go into Jerusalem, just as I came to this place!

23,12. And so I will make the short journey in the same way, so that the Lord does not punish me for disobedience of His will.

23,13. However, as you wish to do something for me on this occasion, please provide me with two turtledoves, which have to be offered to the temple, and take care of this dwelling place for me!

23,14. For I will come back to this place on the ninth day and remain here as long as the Lord demands!”

23,15. And Cornelius promised Joseph to offer all that was requested, and thereupon departed, and himself brought Joseph a cage full of turtledoves, from which Joseph could select the most beautiful ones.

23,16. Subsequently, the captain returned to his duties and, in the meantime, left the cage of turtledoves in the cave until evening, till the time he himself went to fetch it back.

23,17. On the eighth day, after Joseph had departed for Jerusalem, Cornelius placed a guard in front of the cave, who prevented all from entering or leaving it, with the exception of the two eldest sons of Joseph who were left behind and Salome, who provided them with food and drink; for the midwife had also travelled to Jerusalem.

Chapter 24. – The circumcision and naming of the Infant. The devout Simeon and the Child Jesus

24,1. On the afternoon of the eighth day – according to present calculation, at around the third hour – the Infant was circumcised in the temple and received the name Jesus, the name given by the angel before He was even conceived in the womb.

24,2. And since in the extreme case of Mary’s proven virginity the time for her purification could be considered as fulfilled, Mary was immediately purified in the temple.

24,3. Therefore Mary took the Infant on her arm soon after the circumcision and carried Him into the temple, so that she, together with Joseph, could present Him to the Lord according to the Law of Moses.

24,4. For it is written in God’s law: “Every kind of firstborn must be consecrated to the Lord.”

24,5. And hence a pair of turtledoves or a pair of young pigeons should be sacrificed!”

24,6. And Mary offered a pair of turtledoves and laid them on the offering table; and the priest took the offering and blessed Mary.

24,7. There was a man in Jerusalem whose name was Simeon, who was most devout and god-fearing and waited for the consolation of Israel; for the Holy Spirit was upon him.

24,8. And it had been revealed to him by the Holy Spirit that he would not see death before he had seen Jesus, the one anointed by God, the Messiah of the world.”

24.9. And, prompted by an inner urge, he came into the temple, where Joseph and Mary were still present with the Child Jesus and doing all that the law required.

24,10. As he saw the Infant, he immediately went to the parents and entreated them to let him take the Infant into his arms for a short while.

24,11. The most devout parents gladly agreed to this old, most devout man whom they knew well.

24,12. And Simeon took the Infant into his arms, most fervently praised God and then spoke:

24,13. “Lord! Now allow Your servant to go in peace, according to Your word;

24,14. for my eyes have now seen the Saviour, whom you promised to the fathers and the prophets.

24,15. This is the One, whom You prepared in the presence of all peoples!

24,16. A light of revelation to the pagans, and the glory of Your people Israel.”

24,17. Joseph and Mary were surprised themselves about Simeon’s words; for they still did not understand the things he had said about the Child.

24,18. Simeon returned the Infant to Mary, blessed both of them and said to Mary:

24,19. “Behold, this Child is set for the fall and rise of many in Israel; and for a sign that will be opposed!

24,20. A sword will pierce even your own soul, so that thoughts from many hearts may be revealed!”

24,21. And although Mary did not understand Simeon’s words, she kept them deep in her heart.

24,22. And Joseph also did the same and mightily praised God for it in his heart.

Chapter 25. – The prophetess Hannah

25,1. At this time, there was also a prophetess in the temple, called Hannah; she was a daughter of Phanuel, from the tribe of Asher.

25,2. She was already quite old and was so devout, that during her youth she had retained her virginity for seven years after her marriage because of her love of God.

25,3. In her eightieth year she became a widow, and immediately went to the temple and never left it.

25,4. There, at her own will, she served only the Lord God, with prayers and fasting almost throughout the day and night.

25,5. At that particular time, she was already four years in the temple and she now came over, praised the Lord God, and the Holy Spirit spoke through her to all those who awaited the Saviour of Jerusalem.

25,6. When she ended her prophetic words, she requested to hold the Infant, cuddled him and honoured and praised God.

25,7. Afterwards she returned the Infant to Mary and spoke to her: “Fortunate are you, o virgin, to be the mother of my Lord.

25,8. However, do not desire praise because of it; for only He, who suckles at your breast, is worthy to be honoured, praised and worshipped by us all!”

25,9. After these words the prophetess turned back, and Joseph and Mary, after spending close to three hours in the temple, went out and searched for accommodation with a relative.

25,10. As they came there, however, they found the house locked; for at this time, the relative was in Bethlehem for the registration.

25,11. Joseph did not know what he should do; for firstly, it was the dead of night, as is wont in the season of short daytime, and besides, there were almost no houses open at this time, as it was the day before the Sabbath.

25,12. It was too cold to stay overnight in the open, as there was hoarfrost on the fields and, moreover, there was a cold wind blowing.

25,13. As Joseph thought to and fro and appealed to the Lord for help in this difficulty,

25,14. behold, a young, distinguished Israelite walked up to Joseph and asked him: “What are you doing this late with your luggage in the lane? Are you not also an Israelite – and do not know the custom?”

25,15. Joseph said: “I am from the tribe of David! I was in the temple and offered a sacrifice to the Lord; but the early night came upon us very suddenly, and now I cannot find accommodation and have greatly concerned about my wife and her Child!”

25,16. And the young Israelite said to Joseph: “So come with me; I will rent you a room in an inn for a penny or its equivalent!”

25,17. And Joseph, together with Mary, who was on the pack animal, and with his three sons, followed the Israelite to a magnificent house and were lodged in a small, low room.

Chapter 26. – The rebuke of the inn proprietor Nicodemus

26,1. In the morning, as Joseph was getting ready for departure to Bethlehem, the young Israelite came and demanded the rent money.

26,2. But as he entered the small room, he was overcome by such great fear, that his lips could not utter a sound.

26,3. Joseph went up to him and said: “Friend! Look, what do you see on me that has the value of a penny? – Take that, as I do not possess any money!”

26,4. The Israelite now recovered somewhat and said with a trembling voice: “Man from Nazareth, only now do I recognize you! – You are Joseph, the carpenter, and you are the same one to whom Mary, the virgin of the Lord, was given by lot from the temple nine moons ago!

26,5. Here is the same virgin! – How have you cared for her, that she is now a mother in her fifteenth year? – What has happened?

26,6. Truly, you are not the father! For men of your age and your godliness, recognized throughout Israel, would never do such things.

26,7. However, you have grown-up sons; can you vouch for their innocence? Have you always kept an eye on them and observed all their thoughts, actions, everything they did?”

26,8. Joseph, however, retorted to the young man: “Now I have recognized you; you are Nicodemus, a son of Benjamin from the tribe of Levi! How is it that you propose to examine me, while it is not your role to do so? – The Lord has examined me on this matter in the holy shrine and on the mountain of damnation and vindicated me before the highest court; what blame do you still want to put on me and my sons?

26,9. Go to the temple and investigate in the highest court, and you will get a proper testimonial of my whole house!”

26,10. These words deeply pierced the heart of the young, rich man, and he said: “But for the Lord’s sake, if it is so, tell me, how it happened that this virgin has given birth! – Is it a miracle, or is it natural?”

26,11. Here the midwife who was present went to Nicodemus and spoke: “Good man! Here is the rent for the inadequate lodging! But do not hold us up here any longer; for we must reach Bethlehem today itself!

26,12. Only consider what it was that was given shelter in your house for a penny! – Truly, truly! Your most splendid rooms, adorned with gold and precious stones, would have been inadequate for the Glory of God, who stayed in this small room, which is, at best, suitable for convicts!

26,13. Go there and touch the Infant, so that the thick veil in front of your eyes is lifted and you can see who has visited you! – As the midwife I have the ancient right to permit you to touch the Infant.”

26,14. At this, Nicodemus went there and touched the Infant; and as he had touched Him, he got a glimpse of his inner vision, so that he saw the glory of God.

26,15. He immediately fell down before the Child, worshipped Him and spoke: “What mercy, what love and what compassion must be in You, o Lord, that You visit your people!

26,16. What should I do to my house and what to myself, now that I have not recognized the glory of God?!”

26,17. To this the midwife said: “Remain in all this, as you are; but keep an innermost silence on what you have seen, otherwise you will be subject to the tribunal of God!” – Thereupon Nicodemus returned the penny, went out weeping and hereafter adorned the small room with gold and precious stones. – And Joseph immediately went on his journey.

Chapter 27. – The return to Bethlehem

27,1. The eminent travellers once again arrived in Bethlehem in the evening, one hour before sunset, and settled in the familiar cave.

27,2. The two sons who had stayed behind, Salome and the captain came to meet them with open arms and asked those who had returned how the journey had been.

27,3. And Joseph narrated everything they had encountered, declaring in the end, that he, together with all the fellow travellers, had not eaten anything during that day; for the extremely limited supplies were barely sufficient for the weak Mary.

27,4. As the captain heard this, he immediately went to the back of the cave and came back with various food stuffs that were permitted to the Jews and spoke to Joseph:

27,5. “May your God bless this for you, and may you bless this according to your custom, and may all of you be strengthened and restored on this!”

27,6. And Joseph thanked God and blessed the food and then, in good spirits, ate together with Mary, his sons and the midwife.

27,7. However, carrying the Infant the whole day had become difficult for Mary, so she said to Joseph:

27,8. “Joseph, see, if only I had a small place beside me on which to lay down the Infant, so as to give my arms a little rest, then I would be well taken care of, and the Infant could grow in strength with a restful sleep!”

27,9. Before the captain was scarcely even aware of Mary’s wish, he immediately leapt into the back of the cave and hurriedly brought forth a manger that was meant for the sheep (and which looked like a present-day feeding trough in front of the inns in the countryside).

27,10. Salome immediately took the best straw and fresh hay, placed it inside the little crib, then covered it with a clean cloth and thus made a soft bed for the Infant.

27,11. Mary wrapped the Infant in fresh linen, pressed Him to her heart, kissed Him and then gave the Infant to Joseph, so that he could kiss him and then also to all the others. She then laid the Infant in the rather inadequate little bed for the Lord of the heaven and the earth!

27,12. The Infant slept quite peacefully, and Mary could now eat in peace and fortify herself from the meal that the most kind-hearted captain had prepared.

27,13. After the meal, Mary spoke again to Joseph: “Joseph, let my bed be made ready, for I am extremely tired from the journey and would like to rest!”

27,14. Salome said: “O mother of my Lord, look, this has already been taken care of; come and see!”

27,15. And Mary arose, took the Infant and had the crib carried into her tent and went to rest; and this was Mary’s first whole night’s sleep since giving birth.

27,16. And the captain made sure that the stove was lit diligently and white stones were warmed and put around Mary’s tent, so that the Infant would not suffer from cold; for it was a cold night, in which the water in the open air had turned into solid ice.

Chapter 28. – The news about the Persian caravan and of Herod’s search for the Child

28,1. The next morning, Joseph said: “Why should we stay here any longer? Mary feels strong again, so we want to leave for Nazareth, where we have good accommodation!”

28,2. However, as Joseph prepared to leave, the captain, who had had some work in the city before daybreak, returned once again and spoke to Joseph:

28,3. “God-worthy man! – You want to leave for the journey home; but I would like to dissuade you from it today and tomorrow!

28,4. See, I have just got information from my men, who arrived early today from Jerusalem, that three enormous Persian caravans have entered into Jerusalem!

28,5. Three main leaders, who are Magi, have made specific inquiries with Herod about the newborn King of the Jews!

28,6. Herod, as a Roman tenant sovereign from Greece who knows nothing of this, turned to the high priests, so that they could reveal the birthplace of the newly Anointed to him.

28,7. They announced to him that such an event would occur in Judea, and particularly in Bethlehem, for it was written in the Scriptures!

28,8. Herod then dismissed the priests and, together with all his servants, went to the three leaders and revealed to them what he had learnt from the high priests,

28,9. and then suggested to the three to conduct a diligent search for the newly Anointed of the Jews, and if they should find the Child, to return to him immediately, so that he too could go there and pay homage to the Child.

28,10. But do you know, my dearest friend Joseph, that I do not trust the Persians, and least of all do I trust the most tyrannical Herod?!

28,11. These Persians are believed to be Magi and are said to have found out about the birth through a strange star. This I will not dispute in the least; for such great miracles have taken place during the birth of this Infant, that similar events could have occurred in Persia as well.

28,12. However, in this matter it is also the most unfortunate circumstance; for evidently it involves this Child. If the Persians find Him, then Herod will also find Him!

28,13. And we will need to put up a big fight to elude this cunning old fox!

28,14. So, as I said before, you must stay at least three more days at this remote place. Within this period I will certainly be able to get the king-seekers to change their direction; because you see, I have command over twelve legions of soldiers here! – For your peace of mind, I will not say anymore. You now know the essentials; therefore stay! I will now go away again and return to you around noon!”

28,15. Joseph, who, together with his family, was intimidated by this news, stayed and waited in all humility in the Lord’s Will, to see what this strange providence would lead to.

28,16. And he went to Mary and told her what he had just learnt from the captain.

28,17. Mary spoke: “The Lord’s will be done! What bitter events have we already encountered – and the Lord has transformed them all into honey!

28,18. The Persians will certainly not harm us, if they are really supposed to come to us; and if they are hired to use any force upon us, well, through God’s grace we have the protection of the captain!”

28,19. And Joseph said: “Mary, all this is right! I do not fear the Persians so greatly; but the grey-bearded Herod, this rapacious animal in human form, – it is him I fear, and even the captain dreads him!

28,20. For if it is ascertained, perhaps by the Persians, that our Infant Son is the newly-anointed King, then our only recourse would be a despicable flight!

28,21. For then even our captain, out of Roman political considerations would, for his own well-being, have to become an enemy. He will have to pursue us instead of helping us, if he does not want to be regarded as a traitor to his emperor!

28,22. And he has surely also realized this for himself, as he expressed his significant doubts about Herod to me.

28,23. That is why, I assume, he is making us wait here for three more days! If all goes well, he will certainly remain our friend;

28,24. if not, he has us at hand to deliver us to Herod’s cruelty, and moreover, will receive a great honour from his emperor for so cleverly removing the Jewish King, who could have one day endangered the state, from this world!”

28,25. Hereupon Mary said: “Joseph! Do not needlessly frighten yourself and me! – Look, we drank the accursed water, and nothing happened to us! Why then should we be afraid, since we have, on account of this Child, seen and confirmed so much of the glory of God?!

28,26. Let it happen as it should, I tell you: The Lord is mightier than the Persians, Herod, the Roman emperor and the captain together with his twelve legions! Thus be calm, as you see that I am calm!

28,27. Incidentally, I am confident, that the captain will do his utmost before he is forced to become our enemy!”

28,28. Thereupon the good, devout Joseph again felt reassured and went forth and awaited the captain. He let his sons heat the cave and boil some fruits for Mary, for himself and the sons.

Chapter 29. – The testimonial of the Child by the three wise men: a King of Kings, a Lord of Lords, the Everlasting Lord!

29,1. Noon had approached, but the captain was late this time, and Joseph counted the seconds in fearful anticipation; but the captain did not appear.

29,2. Hence Joseph turned to the Lord and spoke: “My God and my Lord, I beg you not to let me feel so greatly frightened; for look, I am old and quite weak in all my limbs!

29,3. Therefore give me strength by telling me what to do, so that I do not disgrace myself before all the sons of Israel!”

29,4. As Joseph prayed thus, behold, the captain arrived almost breathless and spoke to Joseph:

29,5. “My most highly respected man! – Just at this moment, I have returned from a march with an entire legion to a place that is one-third the distance towards Jerusalem, so that I could espy something of the Persians,

29,6. and have posted spies everywhere, but have not discovered anything until now! However, rest assured, for when they come, they will have to encounter the sentries I have posted!

29,7. It shall not be too easy for them to break through anywhere and reach this place, before I have interrogated them and judged their plans! – So I will immediately go back and reinforce the sentries; in the evening I will be with you!”

29,8. Now the captain hurried off and Joseph praised God and spoke to his sons: “Now set the food on the table, and you, Salome, ask Mary, whether she would like to eat with us at the table, or wants us to bring it to her tent?”

29,9. Mary, however, came out of the tent with the Infant in very happy spirits and spoke: “As I am strong enough, I will eat with you at the table; only fetch the little crib for the Baby!”

29,10. Joseph was overjoyed to hear this and placed the best food in front of her; and she praised the Lord God and ate and drank.

29,11. She had hardly finished eating, however, when a loud noise came from the entrance of the cave. Joseph sent Joel to check what was happening.

29,12. As Joel looked out of the door (for the cave was timbered at the exit), he saw a whole caravan of Persians with laden camels and spoke anxiously:

29,13. “Father Joseph! For the Lord’s sake, we are lost! – For look, the notorious Persians are here with many camels and numerous attendants!

29,14. They are pitching tents and setting up camp in a wide circle, completely encircling our cave, and three leaders adorned with gold, silver and precious stones, are unpacking golden sacks and seem to prepare themselves to approach the cave!”

29,15. This news made our good Joseph almost speechless; with great effort he brought out the words: “Lord, be merciful to a poor sinner like me! – Yes, now we are lost!” – Mary took the Child and hurried into her tent and said: “Only when I am dead, will you be able to take Him from me!”

29,16. Joseph then went to the door, accompanied by his sons, and furtively looked out to see what the Persians were doing.

29,17. When he saw the big caravan and the pitched tents, he was doubly alarmed, and in his great distress, began to beseech the Lord most fervently for assistance just this once.

29,18. As he implored thus, behold, the captain arrived in full armour, led by a thousand soldiers, and lined up the soldiers on both sides of the cave.

29,19. He went forth and interrogated the three Magi, as to the motive for their arrival and the manner in which they – completely undetected by him – had reached this place.

29,20. And the three spoke with one voice: “Do not consider us enemies, for you can see that we do not carry arms, either openly or concealed!

29,21. We are astronomers from Persia, and we have an old prophecy in which it is written, that during this time a King of Kings will be born to the Jews, and His birth will be indicated by a star.

29,22. And whoever saw the star should make a journey and follow the mighty star; for they will find the Saviour of the world at the place where the star comes to a stop!

29,23. And look, the star has halted above this stable, surely visible to everyone even in broad daylight! – This led us to this place; it is here, however, above this stable, that it remains standing, and without hesitation we have reached the spot in which the living Wonder of Wonders can be found, a newly-born Child, a King of Kings, a Lord of Lords from eternity!

29,24. We must see, worship and pay the greatest homage to Him! – Therefore, do not want to get in our way; for surely no evil star has led us here!”

29,25. At this, the captain looked for the star and was highly astonished by it; for firstly, it stood quite low in the sky, and secondly, it was almost as bright as the natural light of the sun.

29,26. As the captain had ascertained all this, he spoke to the three men: “Good, I am convinced from your words and from the star, that you have come here for an honest purpose; however, I do not understand why you went first to Herod in Jerusalem! – Did the star also show you that path?

29,27. Why did your miracle guide not lead you here straightaway, as obviously this place was the intended one? – I demand an answer on this from you, otherwise you will not enter the cave!”

29,28. The three men said: “The great God will know the reason! It must have surely been His plan; for none of us ever thought of going even close to Jerusalem!

29,29. And you may entirely believe us when we say that we did not at all like the people of Jerusalem, and least of all, the sovereign Herod! However, as we were already there and the attention of the whole city was on us, we had no option but to indicate our intention!

29,30. The priests informed us through the sovereign, who requested us to bring him news about the discovered King, so that he too could come and pay homage to the new King.”

29,31. The captain said: “You will never do this; for I know the intention of this sovereign! You might rather remain here as captives! – I will now go inside and confer with the father of the Child about you.”

Chapter 30. – The star of the three wise men and the old prophecy of the Persian astronomers Caspar, Melchior and Balthazar. The accompanying spirits: Adam, Cain and Abraham.

30,1. As the good Joseph heard all this, his troubled heart was relieved; and as he heard that the captain would come to him, he made himself ready to receive him.

30,2. And the captain entered, greeted Joseph and spoke to him: “My most highly respected man!

30,3. See, the people from the East, now waiting outside, have arrived here through miraculous providence. – I have strictly examined them and have found no malice in them!

30,4. They wish to pay homage to the Child according to the promise of their God, and so I am of the opinion that you can allow them to enter without the least fear, whenever it is convenient for you.”

30,5. And Joseph spoke: “If it this so, then I will praise and glorify my God; for He has once again taken a heavy stone from my heart!

30,6. However, Mary was somewhat afraid earlier, when the Persians began to camp around the cave; so I must first check how she feels about this, so that an unprepared entry of these guests does not frighten her even more than she already is.”

30,7. The captain approved of Joseph’s circumspection and Joseph went to Mary and informed her of everything he had heard from the captain.

30,8. And Mary spoke in very happy spirits: “Peace be unto all men on earth, who are faithful and good in heart, and who allow their will to be guided by God!

30,9. They should come when it is indicated to them by the Lord’s spirit, and shall reap the blessings of their devotion! – For I do not have the slightest fear of them!

30,10. However, when they enter, you must stay close to me; for it is not proper that I receive them all alone!”

30,11. Joseph said: “Mary, when you have the strength, then get up with the Child, take the crib and lay Him in it, and then the guests can enter and honour the Child!”

30,12. And Mary immediately carried out Joseph’s wishes, and Joseph then spoke to the captain:

30,13. “Well, we are ready; so if the three men wish to enter, you can tell them that we have made all preparations to receive them in our indigence!”

30,14. And the captain went out and announced this to the three men. – The three men immediately fell down upon the ground, praised God for this permission, then took the golden sacks and proceeded reverently to the cave.

30,15. The captain opened the door, and the three men entered into the cave with great reverence; for at the moment of their entry, a powerful light emanated from the Child.

30,16. As the three wise men were a few steps away from the crib in which the Infant lay, they immediately fell down upon their faces and worshipped Him.

30,17. They remained in this bent position for one hour before the Child, gripped by the deepest reverence; then they slowly arose and knelt, while lifting their tear-filled faces to see the Lord, the Creator of infinity and eternity.

30,18. The names of the three men were: Caspar, Melchior and Balthazar.

30,19. And the first, accompanied by the spirit of Adam, spoke: “Give God the honour, the praise, the glory! Hosanna, hosanna, hosanna God, the Trinity, in all eternity!”

30,20. Here he took the gold-adorned bag, which had thirty-three pounds of the finest frankincense, and handed it over with great deference to Mary with the words:

30,21. “Take without shyness, o mother, this humble testimonial of That, which will always fill my entire being! – Take this poor external tribute, for every thinking creature is eternally indebted to his almighty Creator from the bottom of his heart!”

30,22. Mary took the heavy bag and gave it to Joseph, and the donor got up, went and stood at the door, knelt again and worshipped the Lord in the Child.

30,23. And immediately the second man, a Moor, who was accompanied by the spirit of Cain, raised a somewhat smaller bag, albeit of the same weight, that was filled with the purest gold, and handed it to Mary with the words:

30,24. “I offer that what is worthy of the King of the spirits and the men on earth, the smallest sacrifice for you, o Lord of everlasting glory! – Take it, o mother, who has given birth to Him, who all the angels’ tongues will never be able to express!”

30,25. Here Mary accepted the second bag and handed it over to Joseph. – And the wise man who made the offering went to the first wise man and did as he did.

30,26. Then the third man got up, took his bag, which was filled with the finest gold myrrh, one of the most valuable spices of that time, and handed it over to Mary with the words:

30,27. “The spirit of Abraham is accompanying me and is now seeing the day of the Lord, to which he had looked forward with such great joy!

30,28. I, Balthazar, make a small offering that is worthy of the Child of all the children! – Take it, o mother of all mercy! – However, I hold a better offering in my heart; it is my love, – this shall eternally be my truest offering to this Child!”

30,29. Here Mary took the heavy bag, also weighing thirty-three pounds, and handed it over to Joseph. – The wise man then got up and went to the first two, worshipped the Infant and after completing his prayer, went out with the other two men to where their tents were pitched.

Chapter 31. – The three blessed gifts of God: His holy will, His mercy and His love

31,1. As the three wise men had left and had returned to their tents for rest, Mary said to Joseph:

31,2. “Look, look now, you fearful, anxious man, how marvellous and good the Lord, our God, is, how fatherly He cares for us!

31,3. Who could have imagined such a thing even in a dream! Out of our dread He has brought about such a blessing and has transformed all our great fear and worry into such great joy!

31,4. Precisely from those whom we feared were after the life of the Child, did we find out that they offered Him only glory, in the way we are only and always indebted to God, the Lord!

31,5. In addition, they have given us such bounteous presents, that we can buy a most respectable place in the country from its sale, where we can provide the godly Child with the best possible upbringing according to the Lord’s will!

31,6. O Joseph! – Today I will first thank, praise and glorify the most loving Lord all night long; for He has forestalled our poverty to the extent that we can now manage very well! – What do you say to that, dear father Joseph?”

31,7. And Joseph spoke: “Yes, Mary, our God is infinitely good to those, who love Him above all else and direct all their hopes to Him alone; – however, I believe that these gifts are meant for the Child, and not us, and so we do not have the right to make use of them as we like.

31,8. The Child is called Jesus and is the Son of God Most High; so we must first ask the all-possessing father what should be done with these treasures!

31,9. And we will do whatever He orders us to do with them; I will not touch them all my life without His will and I would rather earn your and my blessed livelihood in the most arduous manner!

31,10. I have until now supported you and my sons with the manual work that is blessed by the Lord; so I hope to continue doing that with the help of the Lord!

31,11. That is why I am not looking at these gifts, but only at the will of the Lord and His mercy and love.

31,12. These are the three greatest, at all times mightily blessed gifts of God to us; His holy will is the most exquisite frankincense, His mercy is the purest and heaviest gold, and His love is the most fragrant myrrh!

31,13. We may use these three treasures extravagantly without fear at all times; however, we should not touch this frankincense, gold and myrrh in the golden sacks without the first three principal treasures, that have paid us the most abundant dividends until now.

31,14. So, dear Mary, this is what we should do, and I know, that the Lord will look upon us with great pleasure; his pleasure is our greatest treasure!

31,15. What do you think, fairest Mary, am I right or not? Is this not the right decision with regard to these treasures?”

31,16. Here Mary was touched to tears and praised Joseph’s wisdom. And the captain fell on Joseph’s neck and spoke: “Yes, you are a true man according to the will of your God!” – The Infant smiled at Joseph, raised a tiny hand as if He blessed the foster father, the most devout Joseph.

Chapter 32. – The angel as adviser of the three wise men

32,1. The three wise men now gathered in one tent and discussed what they should do next.

32,2. Should they keep their word to Herod, or should they break their word for the first time?

32,3. And in the event that they would have to return to their country by another route, the question was which route would bring them safely back.

32,4. And one of them asked the others: “Will the miraculous star that led us to this place, also lead us back home by a new route?”

32,5. As they conferred with each other, behold, an angel appeared among them and spoke to them: “Do not fear uselessly, for the way has already been paved!

32,6. As straight as the sun’s rays fall upon the earth at noon, just that straight you will be led to your country tomorrow, and this route will not pass through Jerusalem!”

32,7. Thereupon the angel disappeared and the three wise men retired for the night. Early in the morning, they left the place and soon arrived in their country via the shortest route, and they announced the great glory of God to all and awakened the true faith in the united God in them.

32,8. In the same morning, Joseph asked the captain how much longer he still had to stay in this cave.

32,9. The captain said to Joseph in the friendliest possible manner: “My most highly respected man! Do you then suppose that I am keeping you here as a prisoner?

32,10. What an idea! – How can I, a worm in the dust before the power of your God, ever hold you prisoner!? – What my love for you does, see, is not captivity!

32,11. As far as my power is concerned your are free at any hour and can go wherever you want! – However, you are not as free of my heart; for it wants to keep you here for all time, because it loves you and your little Son with indescribable strength!

32,12. Be patient for a few more days; I will immediately send scouts into Jerusalem and find out what the cunning old devil plans to do, now that the Persians have not kept their word!

32,13. I will then know what to do and will protect you against any persecution from this ruthless tyrant.

32,14. For you can believe me when I say that Herod is the greatest enemy of my heart, and I will strike him, wherever and whenever I can!

32,15. I am, of course, only a captain and am myself a subordinate to a higher-ranked general, who resides in Sidon and Smyrna and commands twelve legions in Asia.

32,16. However, I am not a common centurion, but a patrician, and according to my title, also have command over the twelve legions in Asia! So if I want to deploy any of the legions, I do not need to first make a request in Smyrna, but as a patrician I only need to command and the legion would have to obey me! Therefore you can count on me if Herod should appear!”

32,17. Joseph thanked the captain for this most kindly care, sat down and then spoke:

32,18. “Listen to me, honourable friend! – See, you had previously made the most careful plans to deal with the Persians; but of what use were they in the end?!

32,19. The Persians arrived unseen by all your thousand eyes and had already set up camp, before you even discovered them!

32,20. See, if my Lord, my God, had not guarded me, where would I be now, even with your help? The Persians could have strangulated me, together with my entire family, long before you appeared!

32,21. Therefore I say to you as a friend with the utmost gratitude: human help is worthless; for men are nothing before God!

32,22. If, however, the Lord God wishes to help us, and God alone can help, we need not take too much trouble; for in spite of many efforts on our part, everything will happen only according to the Lord’s wishes, and never according to ours.

32,23. Therefore refrain from laborious and dangerous reconnaissance in Jerusalem, through which firstly, only little relevant information can be obtained, and secondly, a harsh fate could be the consequence for you, on my account!

32,24. This night, the Lord will surely indicate to me what Herod will do, and what I must do; therefore, along with me, you should not worry at all and let the Lord prevail over me and you, and all will be right.”

32,25. As the captain heard Joseph’s speech, his emotions were greatly roused, and it caused him pain that Joseph had refused his help.

32,26. Joseph spoke: “Good, dearest friend! It pains you because I have dissuaded you of taking care of my future welfare.

32,27. But if you look at the matter in a clear light, you will necessarily agree with me!

32,28. See, which one of us has ever carried the sun and the moon and all the stars across the skies? Which one of us has ever commanded the winds, storms and strikes of lightning?

32,29. Who has dug a bed for the mighty sea, and which one of us has marked out the paths of the great rivers?

32,30. Which bird have we taught the swift flight and when have we arranged their plumage? When have we made their throats with which they can make such melodious sounds?

32,31. Where is the grass which grows from the living seeds created by us?

32,32. See, the Lord does all this every day! – As His mighty and wonderful reign reminds you at every moment of His infinitely loving care, how can you wonder when I most amicably point out to you that before God all human help sinks back in the dust of insignificance?”

32,33. These words put the captain again in a positive mood; but, nevertheless, he secretly sent scouts to Jerusalem to find out what was happening there.

Chapter 33. – The preparation for the flight to Egypt

33,1. During this night, an angel appeared in a dream to Joseph as well as to Mary, and spoke:

33,2. “Joseph! Sell the treasure and buy yourself some pack animals; for you and your family must flee to Egypt!

33,3. See, Herod has erupted in fury because he was deceived by the wise men and has resolved to kill all the children from one to twelve years of age!

33,4. The wise men were to inform him where the new King had been born, so that he could have sent his thugs to kill the Child, who is the new King.

33,5. We angels of heaven were instructed by the Lord, before He came on earth, to keep a most attentive watch over you and guard your safety!

33,6. Hence I have now come to you to tell you what Herod will do, since he cannot be certain that he can seize the One.

33,7. The captain himself must pay his dues to Herod, if he does not want to be betrayed by him to the emperor; therefore you shall start your journey tomorrow itself!

33,8. You can also inform the captain about this, and he will help you with your prompt departure! – So let this be done in the name of Him, who lives and suckles on Mary’s breast!”

33,9. Here Joseph awoke, as also did Mary, who immediately called Joseph in a frightened voice and then narrated her dream to him.

33,10. At that moment, Joseph saw the angel’s face in Mary’s narration and said: “Mary, do not worry, before noon we will be on our way over the mountains – and in seven days in Egypt!

33,11. As dawn is already coming now, I will go out at once and make preparations for a quick departure.”

33,12. Joseph went with the three eldest sons, took the treasure and carried it to a money-changer, who bought up everything for a fair price.

33,13. Afterwards, led by a servant of the money-changer, Joseph went to a trader in pack animals, and immediately bought six mules and returned well-equipped to the cave.

33,14. There, the captain already awaited him and immediately related to him the most atrocious and despicable news that he had received from Jerusalem.

33,15. Joseph, however, did not wonder at the Captain’s narration, but spoke in a tone which revealed his faith in God:

33,16. “Honoured friend! What you tell me now, all that and many more details of Herod’s decision, has been revealed to me last night by the Lord, just as I had foretold you yesterday!

33,17. See, you yourself have to pay tribute to him; for he wants all the children from a few weeks up to twelve years, in and around Bethlehem and in the city, be strangulated, so that he can also get my child!

33,18. Therefore I must flee from here today itself, and go wherever the Lord leads me to escape Herod’s atrocity.

33,19. So I request you to show me a safe route to Sidon; for I must leave in one hour!”

33,20. As the captain heard this, he became most angry about Herod and swore indefatigable vengeance against him, saying:

33,21. “Joseph, I swear by the daybreak and the sun in the horizon, I swear by your God that is living, I swear as a noble patrician from Rome that I would rather be crucified, than allow this ruthless tyrant to commit such atrocity with impunity!

33,22. I will lead you over the mountains myself under adequate cover; and when I know you are in safety, I will hastily return and quickly send a messenger to Rome, who will inform the emperor of all that Herod is planning to do.

33,23. I will do everything I can think of to thwart the plan of that monster.”

33,24. And Joseph replied: “Good and honourable friend! If you can do something, then at least protect the children between three and twelve years! This will be within your power!

33,25. But you will not have the power to protect the infants from the time of birth until their second year!

33,26. You will be able to offer protection to the older children not by force, but only by wisdom!

33,27. The Lord will guide you in this wisdom! Therefore do not think too much about what you will do; for the Lord will guide you in secret!”

33,28. The captain spoke: “No, no, the blood of children will not flow; I would rather use military force!”

33,29. Joseph spoke: “See, what can you do, now that Herod leaves Jerusalem with an entire Roman legion – will you enter into battle against your own forces? – Hence act according to the Lord’s guidance, so that you can, in an amicable way, save the three-to twelve-year-old children!”– Thereupon the captain gave in to Joseph.

Chapter 34. – The departure for the flight

34,1. After this discussion with the captain, Joseph spoke to his sons: “Rush out and get the animals ready!

34,2. Saddle the six newly-bought mules and the old, tried one for Mary! Take along as much food as you can; we will, however, leave the ox with the cart to the midwife as a keepsake and as payment for her attentiveness towards us!”

34,3. So the midwife took possession of the ox with the cart and was not required for further work.

34,4. Salome, however, asked Joseph whether she might go along with him.

34,5. And Joseph spoke: “That is up to you; you know that I am poor and cannot pay you if you work for me as a maidservant!

34,6. However, if you have the means and can take care of your food and clothing along with me, you may follow me!”

34,7. Salome spoke: “Listen, son of the great King David! My means will suffice not only for me, but also for your entire family for a hundred years!

34,8. For I am richer in worldly goods than you can imagine! Wait for only one hour and I will be ready to travel, laden with treasure!”

34,9. Joseph spoke: “Salome, see, you are a young widow; you must also bring along your two sons!

34,10. This entails a lot of work for you, and I do not have one minute to lose; for Herod will reach this region in three hours, and his forerunners and runners will already be here in one hour!

34,11. Hence you can see, that it is impossible for me to wait for your preparations!

34,12. I think it would be better if you stayed, so that I am not delayed because of you; if, however, the Lord’s will makes me return to this place, I will again settle in Nazareth.

34,13. Since you wish to be of service to me, please go to Nazareth occasionally and lease out my property for another three to seven years, so that it does not fall into the hands of strangers!”

34,14. And Salome relinquished her demand and contented herself with this assignment.

34,15. Afterward Joseph embraced the captain and blessed him – and then called out to Mary to sit on her animal, together with the Infant.

34,16. As everything was now ready for their departure, the captain spoke to Joseph: “My most highly respected man! – Will I ever see you again! – And this Child with the mother?!”

34,17. And Joseph spoke: “It will be barely three years before I, and the Child with His mother, will greet you once again! Rest assured on this; – now let us depart, Amen.” –

34,18. Here Joseph mounted his animal, and his sons followed his example; and Joseph seized the reins of Mary’s animal and led it out of the cave, all the while praising the Lord.

34,19. As all were outside, Joseph saw a crowd of people from the city hastening to see the newborn Child, for they had heard about the departure of the Child from the midwife who had returned to her home, and through the money-changer.

34,20. But this crowd of onlookers was most inconvenient to Joseph; he thus requested the Lord to take him away from this contemptible gawking crowd as soon as possible.

34,21. And behold, a dense fog descended over the entire city at that moment, and it was not possible for anyone to see more than five paces.

34,22. This annoyed the crowd and it returned to the city, and Joseph, led by the captain and Salome, was able to reach the next mountain range unseen.

34,23. As he reached the border between Judea and Syria, the captain gave Joseph a letter of safe-conduct addressed to the regional governor Cyrenius, who was appointed over Syria.

34,24. Joseph accepted it gratefully, and the captain spoke: “Cyrenius is a brother to me; I need say no more, so travel safely and return in the same manner!” Thereupon the captain turned back, together with Salome, and Joseph continued on his way in the name of the Lord.

34,25. At around noon, Joseph had reached the summit of the mountain, at a distance of twelve hours from Bethlehem. The summit lay wholly within Syria, and was also called Coelesyria by the Romans in those days.

34,26. Joseph had to make this rather long detour, as no safe way led from Palestine to Egypt.

34,27. His itinerary was as follows: on the first day, he came near the small town of Bostra. He stayed there overnight, praising the Lord. That is where the robbers came to steal from him.

34,28. However, when they saw the Infant, they fell on their faces, prayed to Him, and then fled into the mountains in great fear.

34,29. The next day, Joseph again crossed a big mountain range and arrived in the region of Panea, a small border town between Palestine and northern Syria.

34,30. From Panea, he arrived in the province of Phoenicia on the third day and came to the region of Tyre, where he handed over the letter of safe-conduct to Cyrenius, who had some duties in Tyre during that time.

34,31. Cyrenius received Joseph in a most friendly manner and asked him what he could do for him.

34,32. Joseph spoke: “That I might reach Egypt safely!” – And Cyrenius said: “Good man, you have taken a long detour; for Palestine is much closer to Egypt than Phoenicia! Now you will still need to wander through Palestine – and must go from here to Samaria, then to Joppe, from there to Ascalon, from there to Gaza, from there to Gerasa, and only from there can you go to Elusa in Arabia!”

34,33. Joseph was sad when he realized how far he had gone astray. However, Cyrenius took pity on Joseph and spoke: “Good man, your distress pains me. You may be a Jew and an enemy of the Romans; but since my brother, my all, has so much love for you, I too will do something in friendship.

34,34. See, a small but safe ship will leave from here to Ostracine tomorrow! This ship will take you there in three days; and once you are in Ostracine, you will be already in Egypt! – I will give you a letter of safe-conduct, which will allow you stay and buy some supplies in Ostracine without hindrance. For today, however, you are my guest; please have your luggage brought in!”

Flag brazilian-270x180px  A verdadeira história de Natal… O nascimento de Jesus Parte II

A verdadeira historia de Natal Infancia e juventude de Jesus conta a historia do seu nascimento Parte 2

VIDEO => Rumble  => Youtube

A verdadeira história de Natal Parte II

Jesus Cristo através de Jacob Lorber
“Infância e juventude de Jesus” – dos capítulos 20 a 34

Capítulo 20 – As perguntas de Cornélio sobre o Messias

20,1 José disse ao centurião Cornélio: “Senhor do grande imperador, que posso eu, pobre homem, oferecer-te em troca da tua grande amizade? – Que poderei oferecer-te nesta caverna húmida?

20,2 Como poderei divertir-te de acordo com a tua alta posição? – Eis que aqui na carroça estão todos os meus bens, alguns dos quais trouxe comigo de Nazaré, mas outros são presentes dos pastores daqui!

20.3. Se você consuege desfrutar algo daquilo, que cada bocado que você puser na sua boca seja mil vezes abençoado!

20,4 Mas Cornélio disse: “Bom homem, não te preocupes comigo, pois aqui está a minha ama, que cuidará da cozinha, e todos nós teremos o suficiente para uma moeda insignificante adornada com a cabeça do imperador”.

20,5 O capitão deu uma moeda de ouro à parteira e disse-lhe para providenciar um bom almoço e jantar e, assim que a mãe da criança pudesse, uma habitação melhor.

20,6 Mas José disse a Cornélio: “Amigo maravilhoso! Eu imploro, por favor, não incorra em nenhuma despesa ou esforço em nosso nome, pois para os poucos dias que passaremos aqui, já estamos – graças ao Senhor Deus de Israel! – bem providos!

20,7 E o centurião disse: “Bom é bom, mas melhor é melhor! Faça-se, então, e deixe-me também trazer um sacrifício de alegria ao vosso Deus, pois eu honro todos os deuses das nações!

20,8 Assim também eu honrarei o teu, pois ele me agrada desde que vi o seu templo em Jerusalém. E Ele deve ser um Deus de grande sabedoria, para que você tenha aprendido tantas habilidades dele?”

20,9 Mas José disse: “Ó amigo, se me fosse possível convencer-te da singularidade do nosso Deus, como eu o faria de bom grado para o seu bem estar eterno!

20,10 “Mas eu sou apenas um homem fraco e não sou capaz de fazer isso; mas procura qualquer um dos nossos livros e lê-os, uma vez que és tão bem versado na nossa língua, e encontrarás lá coisas que te surpreenderão ao máximo!”

20,11 E Cornélio disse: “Bom homem, já fiz o que me aconselhaste, e de facto encontrei nele coisas espantosas.

20,12 Mas, entre outras coisas, encontrei também uma profecia em que um novo rei é prometido aos judeus para sempre; diz-me, sabes, de acordo com a interpretação de tal profecia, quando esse rei virá – e de onde?”

20,13. José ficou um pouco envergonhado e respondeu: “Ele virá do céu como o Filho do Deus que vive eternamente! E o seu reino não será deste mundo, mas do mundo do espírito e da verdade!”

20,14 E Cornélio disse: “Bem, eu percebo-te, mas também li que esse rei vai nascer de uma virgem num estábulo perto desta cidade! – Então, como é que se há-de entender isto?”

20,15 Mas José disse: “Ó bom homem, tens os sentidos apurados! – Não te posso dizer mais nada senão isto: Vai ver a donzela com o recém-nascido; aí encontrarás o que queres encontrar”.

20,16 E Cornélio foi ver a virgem com o menino com olhos perspicazes, a fim de descobrir dela e no menino o futuro rei dos judeus.

20,17 Por isso, perguntou também a Maria como é que ela tinha concebido tão cedo.

20,18 Mas Maria respondeu: “Homem justo, assim como vive o meu Deus, assim também eu nunca conheci homem algum!

20,19 Ora, há cerca de três quartos de ano, veio ter comigo um mensageiro do Senhor e disse-me, em poucas palavras, que eu havia de conceber pelo Espírito de Deus.

20,20 E assim aconteceu; concebi sem nunca ter conhecido um homem; e eis aqui, diante de vós, o fruto da maravilhosa promessa! Mas Deus é minha testemunha de que tudo isto aconteceu!” –

20,21 Cornélio voltou-se para as duas irmãs e perguntou-lhes: “O que é que vocês acham desta história?Será isto um belo engano deste velho, um bom pretexto para pessoas cegas e supersticiosas escaparem da punição legal sob tais circunstâncias?

20,22 Porque eu sei que os judeus estabeleceram a pena de morte para esses casos! – Mas se tiver algo de verdade nisso – o que seria ainda pior do que no primeiro caso, porque a lei do imperador teria de ser aplicada da maneira mais rigorosa, que quer que todos os agitadores sejam cortados pela raiz? Diz a verdade, para que eu saiba como me sinto em relação a esta família estranha!”

20,23 Mas Salomé disse: “Ouve-me, Cornélio, peço-te com toda a tua autoridade imperial! Não haverá necessidade de você tomar medidas sérias em relação a esta família pobre, mas infinitamente rica!

20,24 Pois podes acreditar em mim, porque defendo de cabeça erguida a verdade: esta família tem todos os poderes do céu à sua disposição, como seu braço a você, disso estou verdadeiramente convencido.”

20,25. Aqui Cornélio ficou ainda mais espantado e perguntou a Salomé: “Até os deuses santos de Roma, os heróis de Roma, armas e poder invencível? – Ó Salomé, de que estás a falar?”

20,26 Mas Salomé disse: “Sim, como disseste, assim é! – Estou plenamente convencida disso; mas se não acreditas, vai lá fora e olha para o Sol! Hoje já está a brilhar às quatro horas, e eis que ainda está no Oriente e não se atreve a avançar!”

20,27 Cornélio saiu, olhou para o Sol e, quando regressou, disse, espantado: “Tens razão; se o assunto está relacionado com esta família, até o deus Apolo obedece a esta família!

20,28 Portanto, aqui deve estar Zeus, o mais poderoso de todos os deuses, e parece que o tempo de Deucalião e Pirra voltou a acontecer; mas se for esse o caso, então devo relatar tal evento a Roma imediatamente!”

20,29 A estas palavras, apareceram dois anjos poderosos, com os seus rostos a brilhar como o sol e as suas roupas como um relâmpago. E disseram: “Cornélio! – fique em silencio mesmo contra si próprio sobre o que viu, ou você e Roma perecerão hoje!”

20,30 Aqui Cornélio foi tomado por um grande medo. Os dois anjos desapareceram, mas ele foi ter com José e disse: “Ó homem! – Aqui está muito mais do que um futuro rei dos judeus! Aqui está aquele que tem o céu e o inferno às suas ordens! Por isso, deixa-me sair daqui, pois não sou digno de estar tão perto de Deus!”

Capítulo 21 – O livre arbítrio do homem – Conselhos a Cornélio

21,1 E José, espantado com esta afirmação de Cornélio, disse-lhe: ” Quão grande este milagre é em si mesmo, não te conseguiria dizer!

21,2 Mas que por trás dele há coisas grandes e poderosas, podes acreditar em mim; pois todos os poderes dos céus eternos de Deus não se moveriam assim por causa de coisas pequenas!

21,3 Por isso, nenhum homem está inibido no seu livre-arbítrio e pode fazer o que quiser, pois foi isso que entendi dos mandamentos dados a você pelos dois anjos do Senhor!

21,4 Pois eis que o Senhor poderia, com a sua omnipotência, vincular a nossa vontade nesta ocasião, tal como vincula a vontade dos animais, e nós teríamos então de agir de acordo com a sua vontade!

21,5 Mas Ele não faz isso , em vez disso, dá apenas um mandamento livre, do qual podemos ver que podemos livremente querer e fazer por nós mesmos o que é a Sua santa vontade.

21,6 Assim, também tu não estás limitado em nenhum aspeto da tua vida e podes, portanto, fazer o que quiseres! Se quiseres ser meu hóspede hoje, fica; mas se não quiseres ou não te atreveres, então também tens o mais livre arbítrio.

21,7 Mas se eu tivesse de te aconselhar, aconselhar-te-ia certamente assim e diria: “Amigo, fica! – Pois dificilmente estarás melhor em qualquer parte do mundo do que aqui, sob a proteção visível de todas as potências celestes!”

21,8 E Cornélio disse: “Sim, homem justo perante os deuses e perante o teu Deus e perante todos os homens, o teu conselho é bom, e eu vou segui-lo e ficar contigo até amanhã!

21,9 “Mas eu irei embora com minha ama por um curto período de tempo, para que eu possa tomar providências para que todos vocês sejam melhor armazenados, mesmo que apenas aqui nesta caverna”.

21:10 José respondeu: “Bom homem, faça como quiser. O Senhor Deus te recompensará um dia!”

21,11 Então o centurião entrou na cidade com a parteira e, primeiro, mandou anunciar por todas as ruas que naquele dia havia festa; depois, tomando trinta soldados, deu-lhes roupa de cama, tendas e lenha, e ordenou-lhes que levassem tudo para a caverna.

21,12 A parteira levou comida e bebida em boa quantidade e mandou trazer ainda mais.

21,13 Quando chegaram à gruta, o centurião mandou logo montar três tendas: uma grande para Maria, outra para ele, José e seus filhos, e outra para a mãe das dores e sua irmã.

21,14 Na tenda de Maria, mandou colocar uma cama fresca e muito macia e dotou a tenda de outros móveis necessários. Também mobiliou adequadamente as outras tendas, mandou seus servos construírem um fogão com toda a rapidez, colocou lenha nele e fez uma fogueira para aquecer a gruta, onde, de resto, fazia bastante frio nessa época do ano.

Capítulo 22 – O novo e eterno sol espiritual

22,1 E o nosso Cornélio tomou conta da piedosa família e ficou com ela todo o dia e toda a noite.

22,2 Mas, à tarde, os pastores vieram outra vez adorar o menino e trouxeram toda a espécie de sacrifícios.

22,3 Mas, quando viram as tendas na cabana e o centurião romano, quiseram fugir com grande medo dele;

22,4. porque havia entre eles vários fugitivos da descrição, os quais temiam muito o castigo que se impunha a tais fugitivos.

22,5 Mas o centurião foi ter com eles e disse-lhes: “Não tenhais medo de mim, porque agora vou revogar todo o castigo; mas considerai o que deve acontecer de acordo com a vontade do imperador, e assim vinde amanhã, e eu vos descreverei o mais delicado e mais gentil possível”.

22,6 Quando os pastores souberam que Cornélio era um homem tão delicado, perderam a timidez e, no dia seguinte, todos se deixaram descrever.

22,7 Mas, depois da conversa com os pastores, o centurião perguntou a José se o sol nunca mais deixaria a manhã.

22,8 E José respondeu: “Este sol, que hoje nasceu sobre a terra, nunca a deixará. Mas o sol natural continua no seu antigo curso, segundo a vontade do Senhor, e pôr-se-á dentro de algumas horas.”

22,9 José, porém, falava estas coisas profeticamente, sem saber nem compreender o que tinha dito.

22,10 E o centurião disse a José: Que dizes tu aqui? Eis que não entendi o sentido das tuas palavras; fala-me, portanto, fale comigo mais claramente

22,11 Respondeu José: “Virá um tempo em que te aquecerás nos raios sagrados deste sol e te banharás nas águas do seu espírito.

22,12 Mas não sei que mais dizer-te, nem eu mesmo compreendo o que agora te disse; mas o tempo to revelará quando eu já não existir, em toda a plenitude da verdade eterna.

22,13 E o centurião não perguntou mais nada a José, mas guardou no coração estas profundas palavras.

22,14 No dia seguinte, porém, o centurião saudou toda a família e garantiu-lhes que cuidaria deles enquanto ali permanecessem e que os guardaria no coração para o resto da vida.

22,15 Então, indo para o seu trabalho, deu novamente uma moeda à parteira para que cuidasse da família.

22,16 Mas José disse a seus filhos, quando o centurião já tinha partido: “Filhos, como é possível que um gentio seja melhor do que muitos judeus?” – Será que cabem aqui as palavras de Isaías, quando diz:

22,17 ‘Eis que os Meus servos gritarão de alegria, mas vós gritareis de tristeza e chorareis de dor’?” – E os filhos de José responderam: “Sim, pai, esta passagem é explicada e entendida aqui em sua plenitude.”

Capítulo 23 – Partida para Jerusalém para a apresentação de Jesus no templo

23,1 José ficou seis dias na caverna e era visitado todos os dias por Cornélio, que tinha muito cuidado para que nada acontecesse àquela família.

23,2 Mas no sexto dia, de manhã cedo, veio um anjo ter com José e disse-lhe: “Arranja um par de rolas e parte daqui para Jerusalém no oitavo dia.

23,3 Maria sacrificará as rolas segundo a lei, e o menino será circuncidado e receberá o nome que foi indicado a ti e a Maria.

23,4 Mas, depois da circuncisão, voltai para cá e ficai aqui até que eu vos diga quando e para onde haveis de partir.

23,5 “Tu, José, vais preparar-te para partir mais cedo, mas devo dizer-te que não sairás daqui nem por um instante, até que seja a vontade d’Aquele que está contigo na gruta.”

23,6 Depois destas palavras, o anjo desapareceu, e José foi ter com Maria e contou-lhe.

23,7 Mas Maria disse a José: “Eis que eu sou sempre a serva do Senhor, e faça-se em mim segundo a Sua palavra!

23,8 Mas hoje tive um sonho, e nesse sonho se cumpriu tudo o que agora me disseste; portanto, preocupa-te somente com o par de pombas, e no oitavo dia certamente irei contigo à cidade do Senhor.

23,9 Mas logo depois dessa aparição, o centurião veio novamente para uma visita matinal, e José imediatamente lhe disse por que teria de ir a Jerusalém no oitavo dia.

23,10 E o centurião imediatamente ofereceu a José todas as suas oportunidades e quis conduzir-lhe até Jerusalém.

23,11 José, porém, agradeceu-lhe pela sua maravilhosa benevolência e disse: Eis que esta é a vontade do meu Deus e Senhor: que eu vá para Jerusalém assim como aqui cheguei.

23,12 E assim farei esta pequena viagem, para que o Senhor não me castigue pela minha desobediência.

23,13 Mas, se me quiseres fazer um favor, arranja-me duas rolas para sacrificar no templo, e cuide desta morada para mim!

23,14 Porque ao nono dia virei aqui outra vez, e habitarei aqui todo o tempo que o Senhor me pedir.

23,15 E Cornélio, prometendo a José que proveria tudo o que fosse necessário, partiu e trouxe para José uma gaiola cheia de rolas, das quais José escolheu as mais belas.

23,16 Mas depois disso o centurião voltou aos seus negócios e deixou a gaiola na gruta até à tarde, quando ele mesmo a recolheu.

23,17 Ora, no oitavo dia, quando José tinha partido para Jerusalém, Cornélio mandou pôr um guarda do lado de fora da gruta, o qual não deixava ninguém entrar nem sair, a não ser os dois filhos mais velhos que José tinha deixado para trás, e Salomé, a quem dava de comer e beber, porque a parteira foi com eles para Jerusalém.

Capítulo 24 – A circuncisão e nomeação do menino. O piedoso Simeão e o menino Jesus

24,1 No oitavo dia, à tarde – cerca da terceira hora, segundo o cálculo atual -, o menino foi circuncidado no templo e recebeu o nome de Jesus, que o anjo tinha chamado antes de o menino ser concebido no ventre.

24,2 Mas como, no caso extremo da virgindade comprovada de Maria, o momento da sua purificação também podia ser considerado válido, Maria também foi imediatamente purificada no templo.

24,3 Por isso, logo após a circuncisão, Maria tomou o menino nos braços e levou-o para o templo, para que ela e José o apresentassem ao Senhor, segundo a lei de Moisés.

24,4 Como está escrito na lei de Deus: “Todos os primogénitos sejam consagrados ao Senhor.

24,5 “E, portanto, um par de rolas ou um par de pombos jovens deve ser sacrificado.”

24,6 Então Maria sacrificou um par de rolas e colocou-as sobre a mesa de oferendas, e o sacerdote recebeu o sacrifício e abençoou Maria.

24,7 Havia também em Jerusalém um homem chamado Simeão, que era muito piedoso e temente a Deus e esperava a consolação de Israel, pois estava cheio do Espírito de Deus.

24,8 O Espírito do Senhor tinha dito anteriormente a este homem: “Não verás a morte do corpo até que vejas Jesus, o Ungido de Deus, o Messias do mundo”.

24,9 Foi por isso que ele foi ao templo por um impulso interior, pois José e Maria ainda estavam no templo com a criança e ainda estavam fazendo tudo o que a lei exigia.

24,10 Mas quando viu a criança, foi imediatamente ter com os pais e pediu-lhes que o deixassem pegar na criança ao colo por pouco tempo.

24,11 Mas os pais mais piedosos fizeram-no de bom grado ao velho e piedoso homem que conheciam bem.

24,12 E Simeão tomou a criança nos braços, abraçou-a, louvou a Deus com fervor e, por fim, disse:

24,13. “Senhor, agora deixa o teu servo partir em paz, como disseste;

24,14. Porque os meus olhos viram agora o Salvador que prometeste aos pais e aos profetas.

24,15. Este é aquele que preparaste diante de todas as nações!

24,16 “Uma luz para iluminar os gentios, uma luz para o louvor do teu povo Israel.”

24,17 Mas José e Maria ficaram admirados com as palavras de Simeão, porque ainda não tinham entendido o que ele tinha dito sobre o menino.

24,18 Então Simeão devolveu o menino a Maria, abençoou a ambos e disse a Maria:

24,19 Eis que este é posto para queda e ressurreição de muitos em Israel, e para sinal que será contradito!

24,20 Mas uma espada trespassará a tua alma, de modo que o coração de muitos será revelado.

24,21 Maria, porém, não entendeu as palavras de Simeão; contudo, guardou-as no fundo do coração.

24,22 José fez o mesmo, e louvou e glorificou a Deus poderosamente em seu coração.

Capítulo 25 – A profetisa Ana

25,1 Ora, havia naquele tempo no templo uma profetisa cujo nome era Ana; era filha de Fanuel, da tribo de Aser.

25,2 Era já de idade avançada e tão piedosa que, quando se uniu a um homem na sua juventude, por amor a Deus não se revelou a esse homem durante sete anos e conservou a sua virgindade durante esse tempo.

25,3 No seu octogésimo ano de vida, ficou viúva, entrou no templo e nunca mais o deixou.

25,4 Ali ela servia somente ao Senhor Deus, orando e jejuando de dia e de noite, por sua própria vontade.

25,5 Mas nessa ocasião, como já havia quatro anos que ela estava no templo, foi também louvar o Senhor Deus e falou assim a todos os que esperavam o Salvador em Jerusalém, o que o Espírito de Deus lhe deu.

25,6 Quando acabou as suas palavras proféticas, pediu também o menino e beijou-o, louvando e glorificando a Deus.

25,7 Depois devolveu o menino a Maria e disse-lhe: “Feliz e abençoada és tu, ó virgem, porque és a mãe do meu Senhor.

25,8 Mas nunca te agrade ser elogiada por isso, pois só o que amamenta no teu peito é digno de ser elogiado, glorificado e adorado por todos nós!”

25,9 Depois dessas palavras, a profetisa voltou, e José e Maria, depois de passarem três horas no templo, saíram novamente e procuraram hospedagem com um parente.

25,10 Mas quando chegaram lá, encontraram a casa fechada, pois o parente estava desta vez também em Belém, segundo a descrição.

25,11 José, porém, não sabia o que fazer, pois já era noite avançada, como é habitual na estação do dia curto, e quase nenhuma casa estava aberta a essa hora, ainda mais por ser o dia antes de sábado.

25,12 Estava demasiado frio para passar a noite ao ar livre, porque havia geada nos campos e soprava um vento frio.

25,13 José andava a pensar e a pedir ao Senhor que o ajudasse a sair desta situação,

25,14. De repente, um jovem israelita nobre aproximou-se de José e perguntou-lhe: “Que fazes na rua tão tarde com a tua bagagem? Não és tu também um israelita, e não sabes como usá-la?”

25,15 José, porém, respondeu: “Eis que eu sou da tribo de Davi! Mas eu estava no templo sacrificando ao Senhor, e de repente a noite veio sobre nós, e agora não consigo encontrar hospedagem, e estou com muito medo por minha esposa e seu filho.”

25,16 Então o jovem israelita disse a José: “Vem comigo; alugar-te-ei uma hospedaria por um tostão ou algo do valor equivalente até o dia de amanhã”.

25,17 E José, com Maria, que ia no animal de carga, e seus três filhos, seguiram o israelita até uma casa esplêndida e ali se alojaram numa câmara baixa.

Capítulo 26 – A repreensão do hospedeiro Nicodemos.

26,1 Mas pela manhã, quando José já se preparava para partir para Belém, veio o jovem israelita e quis exigir o dinheiro do aluguer.

26,2 Mas quando entrou no quarto, foi imediatamente tomado por um medo tão intenso que não conseguia dizer uma palavra.

26,3 José, porém, aproximou-se dele e disse: “Amigo, eis que o que te parece valer para mim um tostão? – Toma isto, pois não tenho dinheiro em meu poder”.

26,4 Então o israelita recuperou um pouco e disse com voz trémula: “Homem de Nazaré, só agora te reconheço! – Tu és José, o carpinteiro, e és o mesmo a quem Maria, a virgem do Senhor, caiu por sorteio no templo há nove luas!

26,5 Eis a mesma virgem! – Como a guardaste, agora que ela é mãe aos quinze anos? – O que é que lhe aconteceu?

26,6 Verdadeiramente tu não és o pai! Porque homens da tua idade e do teu respeito por Deus, que é reconhecido em todo o Israel, nunca fazem uma coisa destas.

26,7 Mas tu tens filhos já crescidos; podes garantir a sua inocência? Sempre os vigiaste e observaste todos os seus pensamentos, ações, obras e comportamentos?”

26,8 Mas José respondeu ao jovem e disse: “Agora eu também te reconheci; tu és Nicodemos, um filho de Benjamim da tribo de Levi!Como é que você se propõe a me examinar, se não é sua função fazê-lo? – O Senhor examinou-me no lugar santo e no monte da maldição e justificou-me perante o sumo concílio; que outra culpa encontrarás em mim e nos meus filhos?

26,9 “Mas vai ao templo e interroga o conselho superior, e ser-te-á dado um testemunho verdadeiro sobre toda a minha casa.”

26,10 Estas palavras penetraram no coração do jovem rico, e ele disse: “Mas, por amor do Senhor, se é assim, diz-me como aconteceu que esta virgem deu à luz desta maneira. – É um milagre ou é natural?

26,11. Nesta altura, a parteira aproximou-se de Nicodemos e disse: “Homem! Aqui tens o dinheiro da renda para o hospedaria muito pobre! Mas não nos demores mais em vão, pois temos de chegar hoje a Belém!

26,12Mas pense no que hoje foi pobremente hospedado em tua casa por um tostão! – Na verdade, as vossas salas mais esplêndidas, adornadas com ouro e pedras preciosas, seriam demasiado pobres para a glória de Deus que entrou neste quarto, que só serve para prisioneiros!

26,13 “Vai, porém, e toca no menino, para que caia o véu dos teus olhos e possas ver quem te visitou! – Mas eu, como parteira, tenho o antigo direito de permitir que toques na criança.”

26:14 Nicodemos foi e tocou na criança; e quando a tocou, sua visão interior se abriu por um curto período de tempo, de modo que ele viu a glória de Deus.

26,15 E, prostrando-se diante do menino, adorou-o, dizendo: “Que graça, que amor e que misericórdia há em ti, Senhor, para visitares assim o teu povo!

26,16 Mas que farei agora à minha casa, e que farei a mim mesmo, se não reconheci assIm a glória de Deus?

26,17 Mas a parteira disse: “Fica como estás em tudo, mas fique em silêncio sobre o que viste, ou estarás sujeito ao julgamento de Deus.” – Aqui Nicodemos devolveu a moeda, saiu chorando e mandou decorar este quarto com ouro e pedras preciosas. – José pôs-se imediatamente a caminho.

Capítulo 27 – Regresso a Belém

27,1 Ao fim da tarde, uma hora antes do pôr do sol, os grandes viajantes chegaram novamente a Belém e entraram na gruta que já conheciam.

27,2 Os dois filhos que tinham ficado para trás, Salomé e o centurião, receberam-nos de braços abertos e perguntaram aos viajantes como tinham corrido a viagem.

27,3 José contou-lhes tudo o que tinham encontrado, mas acabou por confessar que, nesse dia, estava completamente sóbrio, tal como todos os seus companheiros de viagem, pois as poucas reservas tinham mal chegado para a enfraquecida Maria.

27,4 Quando o centurião ouviu isso de José, foi imediatamente ao fundo da caverna e tirou uma quantidade de comida permitida aos judeus e então disse a José:

27,5„ Aqui que o seu Deus o abençoe e abençoe de acordo com o seu costume, e fortaleça e satisfaça a todos vocês com isso!“

27,6 José, pois, deu graças a Deus e abençoou a comida, e depois comeu com Maria, seus filhos e a parteira.

27,7 Ora, tendo Maria passado o dia carregada com o menino, disse a José:

27,8 “José, se ao menos eu tivesse ao meu lado um lugar para deitar a criança, para descansar um pouco os meus braços, eu estaria provida de tudo, e a própria criança poderia fortalecer-se mais tranquilamente no sono!”

27,9 Mal o centurião se tinha apercebido do desejo de Maria, saltou imediatamente para as traseiras da caverna e tirou apressadamente um pequeno manjedoura, que se destinava às ovelhas (e por isso se assemelhava aos manjedouras que hoje se encontram em frente das estalagens no campo).

27,10 E logo Salomé pegou no feno e na palha mais fina e cobriu a manjedoura com ela, depois cobriu-a com um lençol limpo e fez uma cama macia para o bebé.

27,11 Maria, por sua vez, envolveu o Menino em lençóis frescos, apertou-o ao peito, beijou-o, deu-o a beijar a José e a todos os presentes e deitou-o na pobre cama do Senhor do Céu e da Terra.

27,12 O menino dormia tranquilamente, e Maria podia comer tranquilamente e apreciar a refeição que o centurião, muito bondoso, lhes tinha preparado.

27,13 Mas, depois da refeição, Maria voltou a dizer a José: “José, prepara-me a cama, porque estou muito cansada da viagem e quero ir descansar”.

27,14 Salomé, porém, disse: “Ó mãe do meu Senhor, eis que já foi cuidado disso há muito tempo; vem e vê!”

27,15 Maria levantou-se, pegou novamente no bebé, mandou levar a manjedoura para a sua tenda e foi descansar; e esta foi a primeira noite de sono profundo para Maria depois do parto.

27,16 O centurião fez questão de que o fogão fosse aceso diligentemente e pedras brancas fossem aquecidas e colocadas em volta da tenda de Maria, para que o Menino não sofresse de frio; pois era uma noite fria, em que a água ao ar livre se transformara em gelo sólido.

Capítulo 28 – A notícia da caravana persa e a busca de Herodes pelo menino

28,1 Na manhã do dia seguinte, José disse: “Por que devemos ficar aqui por mais tempo? Maria já recuperou as forças, por isso vamos partir e ir para Nazaré, onde temos um bom lugar para ficar”.

28,2 Mas quando José estava pronto para partir, o centurião, que tinha estado ocupado na cidade antes do amanhecer, voltou e falou a José:

28,3 “Homem digno de Deus! – Queres partir para tua casa, mas eu te proíbo de fazê-lo hoje, amanhã e depois de amanhã!

28,4 Pois acabaram de chegar aos meus ouvidos notícias através do meu povo, que chegou de Jerusalém esta manhã, de que três poderosas caravanas persas entraram em Jerusalém!

28,5 Três chefes magos tinham perguntado a Herodes pelo recém-nascido rei dos judeus!

28,6 Este homem que nada sabia sobre o assunto como príncipe romano alugado da Grécia, dirigiu-se aos sumos sacerdotes para que lhe dissessem onde havia de nascer o novo ungido.

28,7 Mas eles disseram-lhe que isso havia de acontecer na Judeia, em Belém, porque assim estava escrito.

28,8 Então Herodes despediu os sacerdotes e voltou com todos os seus servos para junto dos três chefes e contou-lhes o que tinha aprendido dos sumos sacerdotes,

28,9 e recomendou aos três que procurassem na Judéia o novo ungido dos judeus e, se o encontrassem, voltassem para ele o mais depressa possível, a fim de que viesse homenagear o menino.

28,10 Mas tu sabes, meu querido amigo José, que eu não confio nem nos persas nem, muito menos, no dominador Herodes?

28,11. Diz-se que os persas são magos e que descobriram o nascimento através de uma estrela estranha. Não quero de forma alguma negar este facto, pois se aqui aconteceram milagres tão grandes no nascimento desta criança, também podem ter acontecido na Pérsia.

28,12 Mas esta é também a circunstância mais desfavorável do assunto, porque se trata obviamente desta criança. Se os persas o encontrarem, Herodes também o encontrará!

28,13 E nós teremos então de nos pôr de pé para nos livrarmos das garras da velha raposa!

28,14 Portanto, como eu disse, deveis ficar pelo menos mais três dias inteiros neste lugar remoto, dentro deste período, certamente conseguirei fazer com que os buscadores do rei mudem de direção; pois eis que estou no comando de doze legiões de soldados aqui! – Não preciso de dizer mais nada para vossa tranquilidade. Agora já sabeis o que é necessário; portanto, ficai! Mas agora vou-me embora e voltarei para junto de vós a meio do dia!”

28,15 José, intimidado por esta notícia, juntamente com a sua família, ficou e esperou, submisso à vontade do Senhor, para ver o que aconteceria a esta estranha coincidência.

28,16 Foi ter com Maria e contou-lhe o que acabou de ouvir do centurião.

28,17 Mas Maria disse: “Seja feita a vontade do Senhor! Quantas coisas amargas já nos aconteceram, e o Senhor transformou-as em mel!

28,18 “Certamente que nem mesmo os persas nos farão mal, se mesmo vierem ter connosco; e se nos quiserem fazer alguma violência, temos pela graça de Deus a proteção do centurião!”

28,19 E José disse: “Maria, tudo isso está em ordem! Eu não temo tanto os persas, mas sim o Herodes de barba grisalha, é aquela besta devoradora em forma humana, que eu temo, e até o centurião tem medo dele!

28,20 Pois se os persas provarem que o nosso filho é o rei recém-ungido, então não teremos outra alternativa senão fugir!

28,21 Pois nesse caso também o nosso capitão terá de se tornar nosso inimigo por causa da sua salvação e terá de nos perseguir em vez de nos salvar, se não quiser ser considerado um apóstata e um traidor secreto do seu imperador!

28,22 E ele sabe-o secretamente,pois expressou-me suas dúvidas significativas sobre Herodes.

28,23 Por isso, penso que ele nos deixará esperar aqui mais três dias! Se tudo correr bem, ele continuará a ser nosso amigo;

28,24 Mas, se tudo correr mal, ele nos tem por perto para nos entregar à crueldade de Herodes, e ainda por cima receberá uma grande honra do seu imperador, por ter tão bem afastado do mundo um rei judeu, que poderia um dia tornar-se perigoso para o país!

28,25 Maria, porém, respondeu: “José! Não te preocupes em vão contigo e comigo! – Olha, nós bebemos a água maldita e não nos aconteceu nada! Porque é que havemos de ter medo agora, se já vimos e testamos tanta glória de Deus através desta criança?!

28,26 “Seja como for, eu digo-vos: o Senhor é mais poderoso do que os persas, Herodes, o imperador de Roma e o centurião com as suas doze legiões! Por isso, ficai tranquilos, como vedes que eu estou tranquilo!

28,27 Mas eu estou convencido de que o centurião não fará nada até se tornar nosso inimigo inevitavelmente!

28,28 Assim, José, bom e piedoso, foi esperar o centurião e mandou seus filhos aquecerem a gruta e cozinharem frutas para Maria, para ele e seus filhos.

Capítulo 29 – O testemunho dos três reis magos sobre o menino: um Rei dos reis, um Senhor dos senhores da eternidade!

29,1 Aproximava-se o meio-dia, mas desta vez o centurião demorou. José contava os minutos com grande ansiedade, mas o centurião não aparecia.

29,2 Por isso, José dirigiu-se ao Senhor e disse: “Meu Deus e meu Senhor, peço-te que não me deixes ter tanto medo, pois já sou velho e estou bastante fraco em todas as minhas articulações.

29,3 Portanto, fortalece-me, dizendo-me o que devo fazer, para que eu não seja envergonhado diante de todos os filhos de Israel”.

29,4 Depois de José ter orado, veio eis o centurião, quase sem fôlego, e disse a José

29,5 “Meu homem mais respeitado! – Acabo de regressar de uma marcha que eu próprio fiz, com toda uma legião, perto do terceiro caminho para Jerusalém, a fim de espiar alguma coisa dos persas,

29,6. e também pus espiões por todo o lado, mas até agora não consegui descobrir nada! Mas, cala-te, porque, quando eles vierem, hão-de vir aos meus postos!

29,7 Mas que não seja demasiado fácil para eles romperem por qualquer lado e chegarem aqui antes de terem sido interrogados e julgados por mim! – Por isso, vou voltar imediatamente e reforçar a guarda; estarei convosco à noite”.

29,8 E José louvou a Deus e disse a seus filhos: “Ponham agora a comida na mesa e tu, Salomé, pergunta a Maria se ela quer comer connosco à mesa, ou levamos-lhe a comida para o acampamento?”

29,9 Maria, porém, saiu da sua tenda com a criancinha e disse alegremente: “Como já tenho forças, comerei convosco à mesa; trazei apenas a manjedoura para a criancinha”.

29,10 José, porém, encheu-se de alegria e pôs os melhores pedaços diante de Maria; e louvaram o Senhor Deus, e comeram e beberam.

29,11 Mal tinham acabado de comer, eis que de repente se ouviu um grande barulho fora da gruta. José enviou Joel para ver o que se passava.

29,5 “Meu homem mais respeitado! – Neste exato momento, voltei de uma marcha com uma legião inteira para um local que fica a um terço da distância de Jerusalém, para poder espiar algo dos persas,

29,6. E também coloquei espiões em todo o lado, mas até agora não consegui descobrir nada! Mas fique calmo; porque quando eles chegam, têm que se deparar com meus sentinelas!

29,7 Mas que não lhes seja demasiado fácil passar por qualquer sítio e vir para aqui antes de serem interrogados e julgados por mim! – Por isso, vou voltar imediatamente e reforçar as sentinelas; estarei convosco à noite”.

29,8 E José louvou a Deus e disse a seus filhos: “Ponham agora a comida na mesa e tu, Salomé, pergunta a Maria se ela quer comer connosco à mesa, ou levamos-lhe a comida para o acampamento?”

29,9 Maria, porém, saiu da sua tenda com a criancinha e disse alegremente: “Como já tenho forças, comerei convosco à mesa; mas tragam a manjedoura para a criancinha”.

29,10 José, porém, encheu-se de alegria e pôs os melhores pedaços diante de Maria; e louvaram o Senhor Deus, e comeram e beberam.

29,11 Mal tinham acabado de comer, eis que de repente se ouviu um grande barulho fora da gruta. José enviou Joel para ver o que se passava.

29.12. Mas quando Joel olhou para fora da porta (pois a caverna era de madeira à saída), viu uma caravana inteira de persas com camelos carregados e falou com uma voz ansiosa:

29.13. “Pai José! Por amor do Senhor, estamos perdidos! – Pois eis que os famigerados persas estão aqui com muitos camelos e uma grande companhia de servos!

29,14 Eles montaram suas tendas e estão acampados em um grande círculo, cercando completamente nossa caverna, e três líderes adornados com ouro, prata e pedras preciosas estão desembalando sacos de ouro e se preparando para entrar na caverna!

29,15. Esta notícia quase deixou o nosso bom José sem palavras; com muita dificuldade conseguiu pronunciar as palavras: “Senhor, tem piedade de mim, pobre pecador! – Sim, agora estamos perdidos!” – Maria, porém, pegou no bebé e correu para a sua tenda, dizendo: “Só quando eu morrer é que me vais tirá-lo!”

29,16 José foi até à porta, acompanhado pelos seus filhos, e olhou furtivamente para fora, para ver o que faziam os persas.

29,17 Mas, quando viu a grande caravana e as tendas montadas, o seu coração ficou duplamente preocupado e começou a suplicar com fervor que o Senhor o ajudasse a sair de tão grande dificuldade, apenas desta vez.

29,18 Mas, enquanto ele estava a suplicar, apareceu o centurião com toda a armadura, acompanhado de mil guerreiros, e colocou os guerreiros de cada lado da gruta.

29,19 Mas ele mesmo foi e interrogou os três magos sobre o motivo de sua chegada e a maneira pela qual eles – completamente despercebidos por ele – haviam chegado a este lugar.

29,20 E os três disseram unanimemente ao centurião: “Não nos tomes por inimigos, pois vês que não temos conosco armas, nem visíveis nem escondidas.

29,21 Ora, nós somos astrólogos da Pérsia e temos uma antiga profecia, na qual está escrito que, neste tempo, há-de nascer aos judeus um rei dos reis, e o seu nascimento será assinalado por uma estrela.

29,22 E aqueles que virem a estrela, ponham-se a caminho e vão para onde a poderosa estrela os conduzir, pois aí encontrarão o Salvador do mundo, onde a estrela tomará a sua posição.

29,23 Mas eis que por cima deste estábulo está a estrela, bem visível para todos, mesmo em pleno dia! – Este foi o nosso guia até aqui; mas aqui permaneceu de pé sobre este estábulo, e certamente chegámos ao lugar sem qualquer decência, onde a maravilha de todas as maravilhas se encontra viva, uma criança recém-nascida, um Rei dos reis, o Senhor dos senhores da eternidade!

29,24: Temos de o ver, de o adorar e de lhe prestar a maior homenagem! – Por isso, que o nosso caminho não seja bloqueado, pois certamente nenhuma estrela maligna nos trouxe até aqui!”

29,25: Então o centurião olhou para a estrela e ficou admirado, porque primeiro estava muito baixa e depois a sua luz era tão forte como a luz natural do sol.

29,26 Quando o centurião se convenceu de tudo isto, disse aos três: “Bem, agora estou convencido, pelas vossas palavras e pela estrela, de que viestes aqui de boa fé; mas não compreendo o que tivestes de fazer antes em Jerusalém com Herodes! – Será que a estrela também vos indicou esse caminho?

29,27 Porque é que o vosso guia milagroso não vos conduziu imediatamente até aqui, visto que este é certamente o lugar do vosso destino? – Continuo a exigir uma resposta da vossa parte, caso contrário não entrareis na gruta!”

29,28 Mas os três disseram: “O grande Deus saberá! Com certeza que deve estar nos Seus planos, pois nenhum de nós alguma vez pensou em ir sequer perto de Jerusalém!

29,29 E podes acreditar em nós, não gostávamos nada das pessoas de Jerusalém, muito menos de Herodes, o rei! Mas como já lá estávamos e a atenção de toda a cidade estava virada para nós, tínhamos de mostrar qual era a nossa intenção!

29,30 Os sacerdotes falaram-nos por intermédio do príncipe, que nos pediu que lhe falássemos mais uma vez do rei que tinha sido encontrado, para que ele também viesse prestar homenagem ao novo rei.

29,31 Mas o centurião disse: “Nunca o fareis, porque eu conheço as intenções desse príncipe. É melhor ficarem aqui como reféns! – Mas agora vou entrar e falar com o pai do menino a vosso respeito”.

Capítulo 30 – A estrela dos três reis magos e a antiga profecia dos astrólogos persas Gaspar, Melchior, e Baltasar. Os espíritos que os acompanham: Adão, Caim e Abraão.

30:1 Quando o bom José ouviu todas essas coisas, aliviava-se-lhe o coração angustiado; e, ouvindo que o centurião vinha ter com ele, preparou-se para o receber.

30:2 O centurião entrou, saudou a José e disse-lhe: “Homem do meu maior respeito!”

30,3 Eis que, por uma maravilhosa coincidência, chegaram aqui estes orientais que agora esperam do lado de fora. – Examinei-os cuidadosamente e não encontrei nada de grave neles!

30,4 “Eles querem homenagear a criança de acordo com o mandamento de seu Deus, e por isso eu sou da opinião de que você pode deixá-los entrar sem o menor medo quando for conveniente para você.”

30,5 E José disse: “Se assim é, louvarei e glorificarei o meu Deus, pois Ele removeu novamente uma pedra ardente do meu coração”.

30,6 Mas Maria ficou um pouco assustada antes, quando os persas começaram a acampar em torno desta caverna; portanto, devo primeiro ver como está organizado, para que a chegada despreparada desses convidados não a assuste mais do que ela foi assustada por eles antes.

30,7 Mas o centurião aprovou a precaução de José, e José foi ter com Maria e contou-lhe tudo o que tinha ouvido do centurião.

30,8 E Maria disse alegremente: “Paz a todos os homens da terra que têm um coração fiel e bom e têm uma vontade guiada por Deus!

30,9 Que venham só quando o Espírito do Senhor lhes indicar, e que colham a bênção da sua fidelidade! – Pois eu não tenho o menor receio deles!

30,10 “Mas, quando eles entrarem, deves ficar bem perto de mim, pois não seria bom que eu os recebesse sozinho nesta tenda”.

30,11 José, porém, disse: “Maria, se tens forças, levanta-te com o menino, toma a manjedoura e coloca-a diante de ti, e então os convidados poderão entrar e honrar o menino”.

30,12 Maria imediatamente cumpriu a vontade de José, e José disse ao centurião:

30,13. “Eis que estamos prontos; se os três quiserem entrar, já lhes podemos dar a entender que, segundo a nossa pobreza, estamos bem preparados para recebê-los!”

30:14 Então o centurião saiu e anunciou isso aos três. – Os três se prostraram no chão, louvaram a Deus por essa permissão, depois pegaram os sacos de ouro e reverentemente entraram na caverna.

30,15 O capitão abriu a porta e os três entraram na gruta com a maior reverência, pois no momento da sua entrada uma luz poderosa emanava da criança.

30,16 Quando eles, os três reis magos, chegaram a poucos passos da manjedoura onde a criança estava deitada, caíram sobre seus rostos e adoraram-na.

30,17. Durante cerca de uma hora, ficaram deitados diante da criança, curvados e cheios da maior reverência; só depois se levantaram lentamente e, ajoelhados, ergueram o rosto humedecido pelas lágrimas e contemplaram o Senhor, Criador do infinito e da eternidade.

30,18 Os nomes dos três eram: Gaspar, Melchior, e Baltasar.

30,19 E o primeiro, na companhia do espírito de Adão, disse: ” Dai a Deus a honra, o louvor, a glória! Hosana, hosana, hosana a Deus, o Uno e Trino, de eternidade a eternidade!”

30,20. Aqui ele pegou o saco trabalhado em ouro, no qual estavam trinta e três libras do mais fino incenso, e entregou-o a Maria com a maior reverência, dizendo:

30,21. “Aceita sem medo, ó Mãe, este pequeno testemunho daquilo de que todo o meu ser será eternamente preenchido! – Aceita o mau tributo exterior que toda a criatura pensante deve, do fundo do coração, ao seu Criador omnipotente para sempre!”

30,22 Maria pegou no pesado saco e entregou-o a José, e o doador levantou-se, pôs-se à porta e voltou a ajoelhar-se e a adorar o Senhor na criança.

30,23 Então o segundo, que era mouro e tinha o espírito de Caim em sua companhia, pegou um saco um pouco menor, mas do mesmo peso, cheio do mais puro ouro, e o apresentou a Maria, dizendo:

30,24. “do que é devido ao Rei dos espíritos e dos homens na terra, ofereço-te o mais pequeno sacrifício, Senhor da glória eterna! – Aceita, ó mãe, que deu à luz Aquele que todas as línguas dos anjos jamais poderão expressar!”

30,25: Então Maria pegou no segundo saco e deu-o a José; e o sábio que estava a oferecer o sacrifício levantou-se e foi para o primeiro e fez como ele.

30,26: Então o terceiro levantou-se, pegou no seu saco cheio de mirra de ouro, uma especiaria muito preciosa naquele tempo, e deu-o a Maria, dizendo

30,27. “O espírito de Abraão está na minha companhia e vê agora o dia do Senhor, que ele tanto esperava!

30,28 Mas eu, Baltasar, ofereço aqui uma pequena oferenda o que é devido ao filho dos filhos! – Aceita-o, ó mãe de toda a graça! – Mas eu guardo um sacrifício melhor no meu peito; é o meu amor – isto permanecerá um verdadeiro sacrifício para esta criança para sempre!”

30,29 E Maria pegou no saco, que pesava também trinta e três quilos, e deu-o a José; e o sábio levantou-se e foi ter com os dois primeiros, rezou ao menino e, acabada a oração, saiu com os dois primeiros, quando as suas tendas estavam montadas.

Capítulo 31 – Os três dons abençoados de Deus: a sua santa vontade, a sua graça e o seu amor

31,1 Quando os três reis magos saíram completamente e foram descansar nas suas tendas, Maria disse a José:

31,2 “Olha agora, tu, homem ansioso e preocupado, como o Senhor, nosso Deus, é glorioso e bom, como é paternal connosco!

31,3 Quem de nós poderia ter sonhado com tal coisa? Do nosso grande medo, Ele trouxe-nos uma bênção tão grande e transformou todo o nosso grande medo e ansiedade numa alegria tão grande!

31,4 Dos que temíamos que procurassem tirar a vida do menino, vimos que só lhe deram a honra que só devemos ao Senhor Deus!

31,5 E, além disso, recebemos uma dádiva tão rica que, pelo valor das dádivas, podemos comprar uma propriedade muito considerável para nós e aí podemos certamente providenciar a educação da criança divina de acordo com a vontade do Senhor!

31,6 Ó José, hoje quero agradecer ao Senhor amorosíssimo, louvá-l’O e glorificá-l’O toda a noite, porque Ele antecipou de tal modo a nossa pobreza, que agora podemos ajudar-nos a nós próprios de forma bastante amigável! – Que me dizeis a isto, querido pai José?

31,7. E José disse: “Sim, Maria, o Senhor Deus é infinitamente bom para aqueles que O amam acima de todas as coisas e colocam toda a sua esperança só n’Ele; – mas quero dizer que os presentes não são para nós, mas para a criança, e por isso não temos o direito de os usar como quisermos.

31,8 Mas a criança chama-se Jesus e é um Filho do Altíssimo; por isso, devemos perguntar primeiro ao Pai Altíssimo o que deve ser feito com esses tesouros!

31,9 E nós faremos o que ele quiser fazer com eles; mas, sem a sua vontade, não lhes tocarei durante toda a minha vida e prefiro ganhar um pedaço de pão abençoado para ti e para mim da maneira mais árdua do mundo!

31,10. Se até agora vos alimentei a vós e aos meus filhos com o trabalho das minhas mãos, abençoadas pelo Senhor, poderei voltar a fazê-lo com a ajuda do Senhor!

31,11 Por isso, não olho para esses dons, mas apenas para a vontade do Senhor e para a sua graça e amor.

31,12 Estes são os três maiores dons de Deus, que nos abençoam poderosamente em todos os momentos; a Sua santa vontade é para mim o incenso mais precioso, a Sua graça o ouro mais puro e mais pesado, e o Seu amor a mirra mais deliciosa!

31,13. Podemos usar estes três tesouros generosamente em todos os momentos, sem hesitação; mas não devemos tocar neste incenso, neste ouro e nesta mirra nos sacos de ouro sem os primeiros três tesouros principais, que sempre nos renderam os dividendos mais abundantes até agora.

31,14 Por isso, querida Maria, façamos isto, e sei que o Senhor olhará para nós com grande benevolência; mas que a sua benevolência seja para nós o maior de todos os tesouros!

31,15 Que te parece, querida Maria, tenho razão ou não? Não é com estes tesouros que se faz melhor o bem?”

31,16 Aqui Maria comoveu-se até às lágrimas e elogiou a sabedoria de José. O centurião abraçou José e disse: “Sim, continuas a ser um verdadeiro homem, segundo a vontade do teu Deus!” – Mas o menino olhou para José com um sorriso, levantou uma das mãos como se estivesse a abençoar o seu pai adotivo, o piedosíssimo José.

Capítulo 32 – O anjo como conselheiro dos três sábios

32,1 Os três reis magos reuniram-se numa tenda e discutiram o que deviam fazer.

32,2 Deveriam eles manter a palavra dada a Herodes ou deveriam quebrar a palavra pela primeira vez?

32,3 E se fossem por outro caminho para a sua terra, qual deles os levaria em segurança para a sua terra?

32,4 E um perguntou ao outro: “Será que a estrela milagrosa que nos trouxe até aqui também nos levará de volta para casa por outro caminho?”

32,5 E, estando eles a discutir isto, eis que, de repente, um anjo apareceu no meio deles e disse-lhes: “Não vos preocupeis em vão; o caminho já está preparado.

32,6 “Assim como os raios do sol incidem sobre a terra ao meio-dia, assim também sereis conduzidos amanhã por um caminho reto para a vossa terra que não seja Jerusalém”.

32,7 Então o anjo desapareceu, e os três foram descansar. E de manhã cedo partiram dali e logo voltaram para a sua terra pelo caminho mais curto, onde anunciaram a grande glória de Deus a muitos amigos e os despertaram para a fé correcta no Deus único.

32,8 Naquela mesma manhã, José perguntou ao centurião quanto tempo deveria permanecer na gruta.

32,9 Mas o centurião disse a José com bondade: “Homem do meu maior respeito! Pensas que te mantenho aqui como prisioneiro?

32:10 Oh, que idéia! – Como poderia eu, um verme no pó diante do poder do teu Deus, manter-te cativo? – Mas o que o meu amor por ti faz, eis que isso não é cativeiro!

32,11. Pelo meu poder, és livre a cada hora e podes ir para onde quiseres! – Mas não estás igualmente livre do meu coração, que, naturalmente, te quer manter aqui para sempre, pois ama-te a ti e ao teu filho com um poder indescritível!

32,12 Mas fica quieto por alguns dias; enviarei imediatamente espiões a Jerusalém e descobrirei lá o que a raposa cinzenta fará se os persas não cumprirem a palavra que lhe deram.

32,13 Então saberei julgar-vos e proteger-vos-ei contra qualquer perseguição por parte desse patife.

32,14 Pois podem acreditar em mim, esse Herodes é o maior inimigo do meu coração, e vou atacá-lo onde puder!

32,15 É claro que sou apenas um centurião, e eu próprio sou ainda um subordinado do comandante superior, que reside em Sídon e Esmirna e domina doze legiões na Ásia.

32,16 Mas eu não sou um centurião comum, sou um patrício e, portanto, de acordo com o meu título, comando as doze legiões da Ásia! Se eu quiser usar uma ou outra, não preciso de mandar primeiro a Esmirna, mas como patrício só mando, e a legião tem de me obedecer! Por isso, podem contar comigo se Herodes se levantar!”

32,17 José agradeceu ao centurião por esse cuidado muito gentil, mas depois acrescentou e disse:

32,18 “Escuta-me também agora, amigo muito honrado! – Eis que tu também já estiveste muito preocupado com os persas, mas de que serviu tudo isso?

32,19 Os persas chegaram sem serem vistos por todos os teus mil olhos e acamparam muito antes que pudesses descobrir um só deles!

32,20 “Se o Senhor meu Deus não me tivesse protegido, onde estaria eu agora com a vossa ajuda? Antes de apareceres, os persas já me teriam matado a mim e à minha família há muito tempo!

32,21 Por isso, digo-te como amigo e com a maior gratidão: a ajuda humana não vale nada, porque os homens não são nada perante Deus!

32,22 Se, no entanto, o Senhor Deus deseja nos ajudar, e só Deus pode ajudar, então não nos devemos preocupar muito; porque, apesar de todos os nossos esforços, tudo acontecerá como o Senhor quer, mas nunca como nós queremos.

32,23 Por isso, abstende-te de fazer um reconhecimento perigoso e trabalhosoem Jerusalém, onde, por enquanto, pouco aprendereis de útil, e, por enquanto, se vier a acontecer, ainda podereis passar maus momentos por minha causa.

32,24 “Mas esta noite o Senhor certamente me dirá o que Herodes fará e o que eu terei que fazer; portanto, você e eu podemos ficar bem tranquilos e deixar o Senhor sozinho governar sobre mim e você, e tudo ficará bem.”

32,25 O centurião, porém, ouvindo José dizer isto, ficou muito abalado no seu espírito, e sentiu-se contristado por José ter recusado a sua ajuda.

32,26 José, porém, disse: “Meu caro amigo, isso te dói porque eu te aconselhei a não cuidar mais do meu bem-estar.

32,27 Mas se olhares para o assunto à luz brilhante, terás necessariamente de encontrar a mesma coisa!

32,28 Quem de nós já levou o sol, a lua e todas as estrelas através do firmamento? Quem de nós jamais comandou os ventos, as tempestades e os relâmpagos?

32,29 Quem cavou o leito do mar poderoso, quem entre nós traçou o caminho dos grandes rios?

32,30 A que ave ensinámos a voar velozmente e quando lhe dispusemos as penas? Quando é que lhe formámos uma garganta rica em sons e canções?

32,31 Onde está a erva que cresce a partir das sementes vivas criadas por nós?

32,32 Mas eis que o Senhor faz todas estas coisas todos os dias! – Como Seu reinado poderoso e maravilhoso lembra você a cada momento de Seu cuidado infinitamente amoroso, como você pode se perguntar quando eu amigavelmente lhe aponto que diante de Deus toda ajuda humana afunda novamente na poeira da insignificância?

32,33 Estas palavras deixaram o centurião de novo de bom humor, mas mesmo assim ele enviou secretamente espiões a Jerusalém para saber o que se passava lá.

Capítulo 33 – Preparativos para a fuga para o Egipto

33,2 “José, vende os tesouros e compra mais alguns animais de carga, porque tu e a tua família têm de fugir para o Egipto.

33,3 Eis que Herodes se enfureceu e resolveu matar todas as crianças de um a doze anos, porque foi traído pelos magos.

33,4 Eles deviam ter-lhe dito onde tinha nascido o novo rei, para que ele mandasse os seus homens assassinar o menino que é o novo rei.

33,5 Mas nós, anjos do céu, fomos instruídos pelo Senhor, ainda antes de ele vir ao mundo, a vigiar com o maior cuidado tudo o que diz respeito à vossa segurança.

33,6 Por isso, vim agora ter convosco para vos dizer o que Herodes vai fazer, já que não consegue apanhar aquele que é justo.

33,7 O próprio centurião terá de pagar subsídios a Herodes, se não quiser ser traído por ele perante o imperador; por isso, é preciso que amanhã te ponhas a caminho.

33,8 Mas podes também comunicar isto ao centurião, e ele ajudar-te-á a partir depressa. – Assim seja feito em nome d’Aquele que vive e amamenta nos peitos de Maria!”

33,9 Neste momento, José acordou e Maria também, que imediatamente chamou José com uma voz ansiosa e lhe contou o seu sonho.

33,10 Mas José viu logo o seu rosto na história de Maria e disse: “Maria, não te preocupes, antes do meio-dia já teremos passado as montanhas e dentro de sete dias estaremos no Egipto!

33,11 “Mas agora que está a amanhecer, vou sair imediatamente e ordenar tudo para uma partida rápida”.

33,12 Aqui também José foi com os três filhos mais velhos, pegou nos tesouros e levou-os a um cambista, que lhe abriu a porta o mais depressa possível e lhe pagou a quantia total.

3,13 José dirigiu-se então a um negociante de animais de carga, guiado por um servo do cambista, e comprou imediatamente seis burros de carga e regressou à gruta bem equipado.

33,14 Lá, o centurião já o esperava e imediatamente lhe contou as notícias mais cruéis e vergonhosas que lhe haviam sido trazidas de Jerusalém.

33,15 José, porém, não ficou muito espantado com a história do centurião, e apenas falou num tom que revelava sua fé em Deus:

33,16 “Caro amigo! O que você me conta agora, tudo isso e muitos outros detalhes da decisão de Herodes, me foi revelado ontem à noite pelo Senhor, assim como eu havia predito ontem!”

33,17 Eis que tu mesmo terás de lhe pagar subsídios, pois ele quer mandar estrangular todas as crianças dos arredores de Belém e da própria cidade, desde algumas semanas de idade até ao décimo segundo ano, para chegar à minha entre elas!

33,18 Por isso, é preciso que eu fuja hoje mesmo daqui, para onde o Espírito do Senhor me conduzirá, para escapar à crueldade de Herodes.

33,19 Por isso, peço-te que me indiques o caminho seguro para Sídon, pois tenho de partir dentro de uma hora.”

33,20 Ao ouvir isso, o centurião ficou muito zangado com Herodes e jurou vingança incansável contra ele, dizendo:

33,21 “José, como agora é dia e o sol já está acima do horizonte, como vive o teu Deus, eu, como o mais nobre patrício de Roma, mais depressa me deixarei amarrar à cruz do que deixarei o louco realizar impunemente tal empreendimento!

33,22 Eu mesmo vos conduzirei imediatamente sobre os montes, sob cobertura adequada; e, se souber que estais em segurança, voltarei depressa e enviarei imediatamente um mensageiro a Roma para comunicar ao imperador tudo o que Herodes pretende fazer.

33,23 “Mas eu farei tudo o que puder para frustrar o plano deste monstro aqui”.

33,24 E José respondeu: “Bom e honrado amigo! Se podes fazer alguma coisa, pelo menos protege as crianças dos três aos doze anos! Isso estará na tua responsabilidade!

33,25 “Mas não conseguirás proteger as crianças desde o nascimento até ao segundo ano!

33,26 Porém poderás oferecer proteção às crianças mais velhas não pela força, mas apenas pela sabedoria!

33,27 ” O Senhor vai guiar-te com essa sabedoria. Por isso, não penses muito no que vais fazer, porque o Senhor te guiará em segredo.

33,28 Mas o centurião disse: “Não, não, o sangue das crianças não deve correr; antes usarei a força militar!”

33,29 José, porém, disse: “Olha, que podes tu fazer, quando Herodes sai de Jerusalém com toda uma legião romana? – Por isso, faz o que o Senhor te indicar, para que possas salvar as crianças dos três aos doze anos de uma forma amigável!” – Aqui, o centurião cedeu.

Capítulo 34 – A partida para a fuga.

34,1 Após esta conversa entre José e o centurião, José disse aos seus filhos: “Levantem-se e preparem os animais de carga!”

34,2 Selem os seis burros novos para mim e para vocês e o velho e já testado para Maria. Levai a maior parte da comida que puderdes, mas deixai aqui o boi com a carroça, em memória da parteira e como lembrança da sua atenção por nós”.

34,3 Assim, o boi com a carroça passou para a posse da parteira e não era mais usado para trabalho algum.

34,4 Salomé, porém, perguntou a José se podia ir com ele.

34,5 E José respondeu: “Isso depende de ti; mas eu sou pobre, bem o sabes, e não te posso dar um salário, se queres trabalhar para mim como criada!

34,6 No entanto, se você tiver meios e puder cuidar de sua comida e roupas comigo, você pode me seguir!”e.

34,7 Mas Salomé disse: “Ouve, filho do grande Rei David! Minha fortuna deveria ser suficiente para cem anos, não só para mim, mas para toda a sua família!

34,8 “Porque sou mais rico em bens do mundo do que tu pensas! Mas espera só mais uma hora, e eu estarei aqui carregada de tesouros, pronta para viajar!”

34,9 Mas José disse: “Salomé, tu és uma jovem viúva e mãe, por isso também deves levar contigo os teus dois filhos.

34,10 Olha, isto vai dar-te muito trabalho, e eu não tenho mais um minuto a perder, porque daqui a três horas Herodes já estará a entrar aqui, e daqui a uma hora já estarão a chegar os seus prenunciadores e os mensageiros.

34,11 Como vês, é impossível para mim esperar pelos seus preparativos!

34,12 Acho que seria melhor se você ficasse, para que eu não me atrase por sua causa; se, porém, a vontade do Senhor me fizer voltar a este lugar, me estabelecerei novamente em Nazaré.

34,13 Mas já que você deseja me servir, por favor, vá ocasionalmente a Nazaré e alugue minha propriedade por mais três a sete anos, para que ela não caia nas mãos de estranhos!”

34,14 E Salomé renunciou à sua exigência e contentou-se com esta tarefa.

34,15 Depois de ter abraçado o centurião e o ter abençoado, José chamou Maria para que se sentasse no seu animal de carga com a criança.

34,16 Quando tudo estava pronto para partir, o centurião disse a José: “Homem do meu maior respeito! – Será que voltarei a ver-te? – e esta criança com sua mãe?

34,17 Respondeu José: “Mal passarão três anos que eu, e o Menino com Sua mãe, iremos cumprimentá-los mais uma vez! Tenha certeza disso; – agora vamos partir, Amém.”

34,18 José montou o seu animal de carga e os seus filhos fizeram o mesmo; José pegou nas rédeas do animal de carga de Maria e conduziu-o para fora da gruta, louvando o Senhor.

34,19 Quando todos estavam do lado de fora, José viu uma multidão de pessoas da cidade apressando-se para ver o Menino recém-nascido, pois tinham ouvido falar da partida do Menino pela parteira que havia retornado para sua casa e pelo cambista.

34,20 Mas esta multidão de espectadores era muito desagradável para José; ele então pediu ao Senhor que o tirasse daquela multidão ociosa e boquiaberta o mais rápido possível.

34,21E eis que naquele momento um denso nevoeiro descia sobre toda a cidade, e não era possível a ninguém ver mais longe do que cinco passos.

34,22 Isso irritou a multidão e ela voltou para a cidade; e José, conduzido pelo centurião e por Salomé, foi capaz de alcançar a próxima cordilheira sem ser visto.

34,23 Quando chegou à fronteira entre a Judéia e a Síria, o centurião deu a José uma salvo-conduto para Cirênio , governador da Síria.

34,24 José aceitou-a com ações de graças, e o centurião disse: Cirênio é meu irmão; Não preciso dizer mais nada, então viaje e retorne com segurança da mesma maneira!” Então o capitão voltou, junto com Salomé, e José continuou seu caminho em nome do Senhor.

34,25 Por volta do meio-dia, José alcançou o cume da montanha, a doze horas de distância de Belém. O cume ficava inteiramente dentro da Síria e também era chamado de Celessíria pelos romanos naquela época.

34,26 Pois José teve de fazer este desvio um pouco mais longo, já que não havia caminho seguro da Palestina para o Egipto.

34,27 Seu itinerário foi o seguinte: no primeiro dia chegou perto da pequena cidade de Bostra. Ele passou a noite lá louvando ao Senhor. Foi aí que os ladrões vieram roubá-lo.

34,28 Mas, quando viram o menino, prostraram-se com o rosto em terra e adoraram-no, e depois fugiram para os montes, assustados.

34,29 De lá, José partiu no dia seguinte, atravessando uma íngreme cadeia de montanhas e, ao anoitecer, chegou à região de Panéia, cidade fronteiriça entre a Palestina e a Síria, ao norte.

34,30 De Panéia chegou ao terceiro dia à província da Fenícia e chegou à região de Tiro, para onde se dirigiu no dia seguinte com a sua salvo-conduto a Cirênio, que se encontrava em Tiro por motivos de negócios.

34,31 Cirênio recebeu José com bondade e perguntou-lhe o que podia fazer por ele.

34,32 José, porém, respondeu: “Para que eu possa chegar ao Egito em segurança”. – E Cirênio disse: “Bom homem, tu te desviaste muito, pois a Palestina está muito mais perto do Egito do que a Fenícia! Agora tens de atravessar novamente a Palestina – e daqui para Samaria, de lá para Jafa, de lá para Ascalão, de lá para Gaza, de lá para Gérasae de lá para Elusa na Arábia!”

34,33 Aí José ficou triste porque se tinha extraviado. Mas Cirênio teve pena de José e disse: “Bom homem, lamento a tua situação. Tu és judeu e inimigo dos romanos, mas como o meu irmão, o meu tudo, gosta tanto de ti, também eu vou ser teu amigo.

34,34F Eis que amanhã parte daqui um navio pequeno mas seguro para Ostracina. Chegarás lá em três dias; e quando estiveres em Ostracina, já estarás no Egito! -Darei a você uma carta de salvo-conduto, que permitirá que você fique e compre alguns bens em Ostracine sem impedimentos. Por hoje, porém, você é meu convidado; por favor, traga sua bagagem!”

flag-thailand-270x180px การประสูติของพระเยซูคริสต์… เรื่องราวคริสต์มาสที่แท้จริง ส่วนที่ 2

การประสูติของพระเยซูคริสต์ ส่วนที่ 2/2  เรื่องราวคริสต์มาสที่แท้จริง เล่าโดยพระเยซูเอง

วิดีโอ => Rumble  => Youtube

พระเยซูคริสต์ทรงเปิดเผยผ่านยาโคบ ลอร์เบอร์

การประสูติของพระเยซูคริสต์
เรื่องราวคริสต์มาสที่แท้จริง ส่วนที่ 2
วัยเด็กของพระเยซู บทที่ 20 – 34

บทที่ 20 – คำถามของโครเนลิอัส
เกี่ยวกับพระเมสสิยาห์
20,1. แต่โจเซฟซึ่งพอใจกับเรื่องนี้
มากได้พูดกับกัปตันว่า “ผู้ทรง
อำนาจของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่
ฉันผู้ยากจนจะเสนออะไรให้กับ
มิตรภาพอันยิ่งใหญ่ของคุณได้บ้าง
ฉันจะรับใช้อะไรคุณได้บ้างในถ้ำชื้นแห่งนี้?
20,2. ฉันจะปฏิบัติต่อคุณตาม
ตำแหน่งที่สูงของคุณได้อย่างไร?
ดูสิ ที่นี่ในเกวียนของฉันมีข้าวของ
ของฉันทั้งหมด ส่วนหนึ่งนำมาจาก
นาซาเร็ธ แต่ส่วนหนึ่งเป็นของขวัญ
จากคนเลี้ยงแกะในท้องถิ่น!
20,3. หากคุณสามารถรับมันได้
ขอให้แต่ละคำที่เข้าปากคุณ
ได้รับพรนับพันเท่า!”
20,4. แต่โครเนลิอัสพูดว่า: “เพื่อนที่ดี
อย่ากังวลเรื่องฉันเลย ดูสิ นี่คือ
เจ้าของบ้านของฉันที่จะดูแล
ห้องครัว และเราทุกคนจะมีเงิน
เพียงพอสำหรับเหรียญเล็ก ๆ
เหรียญเดียวที่ประดับด้วย
ศีรษะของจักรพรรดิ!”
20,5. และกัปตันก็มอบเหรียญทอง
ให้พยาบาลผดุงครรภ์ และบอก
ให้เธอจัดอาหารกลางวันและ
อาหารเย็นดีๆ และให้มีที่อยู่
อาศัยที่ดีขึ้น ทันทีที่ผู้หญิงที่อยู่
ในวัยเจริญพันธุ์สามารถเคลื่อนไหวได้
20,6. แต่แล้วโยเซฟพูดกับโครเนลิอัสว่า
“โอ้เพื่อนผู้วิเศษ โปรดอย่าสร้างปัญหา
หรือค่าใช้จ่ายใดๆ ให้เราเลย เพราะว่า
เราจะอยู่ที่นี่ไม่กี่วันนี้เอง – สรรเสริญ
พระเจ้า พระเจ้าแห่งอิสราเอล
ได้รับการดูแลอย่างดี ของ!”
20,7. กัปตันจึงพูดว่า: “ดีก็คือดี
แต่ดีกว่าดีกว่า! ดังนั้นปล่อยให้มัน
เกิดขึ้นและให้ฉันได้ถวายเครื่องบูชา
แด่พระเจ้าอย่างมีความสุขด้วย
ดูสิ ฉันให้เกียรติเทพเจ้าของทุกชนชาติ!
20,8. ข้าพเจ้าอยากจะถวายเกียรติ
แด่พระเจ้าของท่านด้วย เพราะตั้งแต่
ข้าพเจ้าได้เห็นพระวิหารของพระองค์
ในกรุงเยรูซาเล็ม ข้าพเจ้าก็พอพระทัย
พระองค์ เขาต้องเป็นเทพแห่งปัญญา
อันยิ่งใหญ่แน่ๆ ถึงเจ้าได้เรียนรู้ทักษะ
อันยอดเยี่ยมจากเขา?”
20,9. แต่โจเซฟพูดว่า: “โอ้เพื่อน!
หากเป็นไปได้ที่ฉันจะโน้มน้าวคุณ
ถึงธรรมชาติของพระเจ้าของเรา
เพียงผู้เดียว ฉันอยากจะทำสิ่งนี้
เพื่อความอยู่ดีมีสุขนิรันดร์ของคุณ!
20,10. แต่ฉันอ่อนแอและโง่เขลา
และไม่สามารถทำได้ แต่เพียงแค่
อ่านหนังสือของเราบางเล่มแล้วอ่าน
คุณจะรู้ภาษาของเราดี แล้วคุณ
จะพบกับสิ่งที่จะทำให้คุณประหลาดใจ!”
20,11. โครเนลิอัสกล่าวว่า “เพื่อนที่ดี
ฉันได้ทำตามที่คุณแนะนำฉันไปแล้ว
และฉันได้พบสิ่งอัศจรรย์อย่างแท้จริงในนั้น!
20,12. เหนือสิ่งอื่นใด ข้าพเจ้า
ค้นพบคำทำนายซึ่งชาวยิวได้รับ
สัญญาว่าจะมีกษัตริย์นิรันดร์
องค์ใหม่ บอกฉันหน่อยได้ไหมว่า
หลังจากทำนายคำทำนาย
นั้นแล้วกษัตริย์องค์นี้จะ
เสด็จมาเมื่อใดและจากที่ไหน”
20,13. หลังจากรู้สึกอับอายอยู่
ครู่หนึ่ง โจเซฟกล่าวว่า: “เขาจะ
มาจากสวรรค์ในฐานะบุตรของ
พระเจ้านิรันดร์! และอาณาจักร
ของเขาจะไม่ใช่ของโลกนี้ แต่
เป็นโลกแห่งวิญญาณและความจริง!”
20,14. และโครเนลิอัสพูดว่า:
“ฉันเข้าใจคุณ แต่ฉันได้อ่าน
มาแล้วว่ากษัตริย์องค์นี้จะ
ประสูติกับหญิงพรหมจารี
ในคอกม้าใกล้เมืองนี้
เรื่องนี้จะเข้าใจได้อย่างไร”
20,15. แต่โยเซฟพูดว่า: “โอ
คนดี คุณมีความเข้าใจที่เฉียบ
แหลม ฉันไม่สามารถบอกอะไร
คุณได้นอกจากนี้: ไปพบสาวใช้
กับเด็กเกิดใหม่ แล้วคุณจะพบ
สิ่งที่คุณต้องการพบ”
20,16. และโครเนลิอัสก็ไปมอง
หญิงพรหมจารีและพระกุมาร
ด้วยสายตาเฉียบแหลม เพื่อจะ
ค้นพบกษัตริย์ของชาวยิวใน
อนาคตจากเธอและพระกุมาร
20,17. เขายังถามแมรีด้วยว่าเธอ
ตั้งครรภ์ตั้งแต่อายุยังน้อยได้อย่างไร
20,18. และมารีย์ตอบว่า: “คนซื่อสัตย์
ฉันไม่เคยรู้จักผู้ชายเลย
ฉันไม่รู้จักผู้ชายเลย!
20,19. แต่เกิดขึ้นเมื่อเก้าเดือนที่แล้ว
ผู้ส่งสารของพระเจ้ามาหาฉันและ
สอนฉันด้วยถ้อยคำไม่กี่คำว่าฉันจะ
ตั้งครรภ์จากวิญญาณของพระเจ้า
20,20. และมันก็เกิดขึ้นดังนี้
ข้าพระองค์ตั้งครรภ์โดยไม่เคย
รู้จักใครเลย และดูสิ ต่อหน้าคุณ
คือผลของพระสัญญาอันศักดิ์สิทธิ์!
เนื่องจากพระเจ้าเป็นพยานของฉัน
สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น!” –
20,21. ตอนนี้โครเนลิอัสหันไปหา
พี่สาวทั้งสองคนแล้วพูดว่า: “คุณว่า
อย่างไรกับเรื่องนี้? นี่เป็นการ
หลอกลวงที่ดีของชายชราคนนี้
หรือไม่ เป็นข้ออ้างที่ดีสำหรับคน
ตาบอดที่เชื่อโชคลางเพื่อหลบหนี
การลงโทษทางกฎหมายภายใต้
สถานการณ์เช่นนี้
20,22. เพราะฉันรู้ว่าชาวยิวได้
กำหนดโทษประหารชีวิตไว้แล้ว!
แต่ควรมีอะไรที่ร้ายแรงไปกว่านี้ไหม
ซึ่งจะเลวร้ายกว่าในกรณีแรก
เพราะงั้นกฎหมายของจักรพรรดิ
จะต้องถูกบังคับใช้อย่างรุนแรง
เพื่อให้ผู้ก่อกวนคนใดคนหนึ่งทำงานสั้น ๆ ?!
โอ้พูดความจริงซะ ฉันจะได้รู้ว่าต้องคิด
อย่างไรกับครอบครัวที่ไม่ธรรมดานี้!”
20,23. แต่ซาโลเมพูดว่า: ” ฟังฉันสิ
โอ้โครเนลิอัสฉันขอร้องคุณด้วย
อำนาจของจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ของคุณ!
คุณไม่จำเป็นต้องดำเนินการใด ๆ อย่าง
จริงจังเกี่ยวกับครอบครัวที่ยากจน
แต่ร่ำรวยอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนี้!
20,24. คุณสามารถเชื่อฉันได้
เพราะฉันยืนหยัดเพื่อความจริง
ด้วยชีวิตของฉัน พลังแห่งสวรรค์
ทั้งหมดอยู่ในการกำจัดของ
ครอบครัวนี้ เช่นเดียวกับแขน
ของคุณที่มีต่อคุณ ฉันเชื่อมั่น
อย่างแท้จริงในเรื่องนี้”
20,25. ตอนนี้โครเนลิอัสผงะไป
กว่าเดิมและถามซาโลเมว่า: “แม้แต่
พลังของเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งโรม
วีรบุรุษของโรม อาวุธ และพลัง
ที่อยู่ยงคงกระพัน? – โอ้ ซาโลเม!
คุณกำลังพูดถึงอะไร!”
20,26. แต่ซาโลเมกล่าวว่า: “อย่างที่
คุณพูดมันก็เป็นเช่นนั้น! – นี่คือ
ความเชื่อมั่นของฉัน ในกรณีที่
คุณอาจไม่เชื่อคุณอาจออกไป
ข้างนอกแล้วดูดวงอาทิตย์!
วันนี้มันส่องสว่างแล้วสี่ชั่วโมงแล้วดูสิ
มันยืนอยู่ทางทิศตะวันออกและ
ไม่กล้าก้าวต่อไป!”
20,27. และโครเนลิอัสออกไป
ข้างนอกดูดวงอาทิตย์แล้วกลับมา
พูดด้วยความประหลาดใจ: “จริง ๆ
แล้วคุณพูดถูกถ้าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับ
ครอบครัวนี้ แม้แต่เทพเจ้าอพอลโล
ก็ยังเชื่อฟังพวกเขา!
20,28. ซุสต้องอยู่ที่นี่เช่นกัน เทพผู้
ยิ่งใหญ่ที่สุด และเวลาของดิวคาเลียน
และพีร์ราดูเหมือนจะกลับมาอีกครั้ง
แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันก็จะต้องรายงาน
เหตุการณ์ดังกล่าวให้โรมทราบทันที!”
20,29. เมื่อกล่าวถ้อยคำเหล่านี้แล้ว
ทูตสวรรค์ผู้ทรงอำนาจสององค์
ก็มาปรากฏ ใบหน้าของพวกเขาเปล่ง
ประกายราวกับดวงอาทิตย์และ
เสื้อผ้าของพวกเขาเหมือนแสงฟ้าแลบ
และพวกเขาพูดว่า: “โครเนลิอัส! – จง
เงียบ เกี่ยวกับสิ่งที่คุณได้เห็นแม้กระทั่ง
กับตัวคุณเอง – ไม่เช่นนั้นคุณและโรม
จะต้องพินาศในวันนี้!”
20.30 น. โครเนลิอัสก็พ่ายแพ้ต่อ
ความกลัวอันยิ่งใหญ่ ทูตสวรรค์ทั้งสอง
ก็หายตัวไป แต่เขาไปหาโจเซฟ
แล้วพูดว่า: “โอเพื่อน! – ที่นี่เป็น
มากกว่ากษัตริย์ในอนาคตของชาวยิว
อย่างไม่มีที่สิ้นสุด! นี่คือผู้ที่สวรรค์และ
นรกทั้งหมดเชื่อฟัง! ดังนั้นให้ฉันไป
จากที่นี่เพราะฉันไม่คู่ควร
ใกล้ชิดกับพระเจ้ามาก!”

บทที่ 21 – เจตจำนงเสรีของมนุษย์
คำแนะนำสำหรับโครเนลิอัส

21,1. โจเซฟเองก็ค่อนข้างประหลาดใจ
กับคำพูดของโครเนลิอัสและพูด
กับเขาว่า “ความอัศจรรย์นี้ยิ่งใหญ่
มาก จนข้าพเจ้าไม่รู้จะบอกท่านอย่างไร!
21,2. คุณสามารถเชื่อฉันได้เลย
เมื่อฉันบอกคุณว่ามีสิ่งที่ยิ่งใหญ่และ
ยิ่งใหญ่อยู่เบื้องหลัง เพราะอำนาจ
ทั้งหมดแห่งสวรรค์นิรันดร์ของพระเจ้า
ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ!
21,3. ในเรื่องความอัศจรรย์นี้ ไม่มี
มนุษย์คนใดถูกขัดขวางในเจตจำนงเสรี
ของเขาและสามารถทำทุกอย่างที่เขา
ต้องการได้ เพราะนั่นคือสิ่งที่ข้าพเจ้า
เข้าใจจากพระบัญญัติที่ทูตสวรรค์
ทั้งสององค์ประทานแก่ท่าน!
21,4. ดูเถิด องค์พระผู้เป็นเจ้าทรง
สามารถผูกมัดเจตจำนงของเรา
ในกรณีนี้ได้ โดยอาศัยอำนาจ
ทุกอย่างของพระองค์ เช่นเดียวกับที่
พระองค์ทรงผูกมัดเจตจำนงของ
สัตว์ต่างๆ และจากนั้นเราจะต้อง
ปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระองค์!
21,5. อย่างไรก็ตามเขาไม่ทำอย่างนั้น
พระองค์ประทานพระบัญญัติฟรี
แก่เราซึ่งเราสามารถเรียนรู้ว่าเรา
ต้องการและดำเนินการได้ด้วย
ตัวเอง นั่นคือพระประสงค์
อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์
21,6. ดังนั้นคุณเองก็ไม่ได้ผูกมัด
แม้แต่น้อย แม้แต่เส้นใยเดียวใน
ร่างกายคุณด้วยซ้ำ ดังนั้นคุณจึง
สามารถทำทุกอย่างที่คุณต้องการได้!
หากคุณต้องการเป็นแขกของฉัน
ในวันนี้ก็อยู่ต่อ อย่างไรก็ตาม
หากคุณไม่ต้องการหรือไม่กล้าทำเช่นนี้
คุณก็มีสิทธิตัดสินใจได้อย่างอิสระเช่นกัน
21,7. หากคุณขอคำแนะนำจากฉัน
ฉันจะให้คำแนะนำและพูดกับคุณ
อย่างแน่นอน: โอ้เพื่อนเอ๋ย
จงอยู่ต่อไป! – เพราะคุณจะไม่
อยู่ในมือที่ดีไปกว่าที่อื่นใดในโลกนี้
ภายใต้การคุ้มครองที่มองเห็นได้
จากพลังแห่งสวรรค์ทั้งหมด!”
21,8. และโครเนลิอัสกล่าวว่า: “ใช่
แค่มนุษย์อยู่ต่อหน้าพระเจ้าและ
ต่อพระเจ้าของเจ้า และต่อหน้า
มนุษย์ทุกคน คำแนะนำของคุณ
เป็นสิ่งที่ดี และฉันจะปฏิบัติตาม
และอยู่กับคุณจนถึงวันพรุ่งนี้!
21,9. ตอนนี้ฉันจะออกไปกับ
เจ้าของบ้านสักระยะหนึ่ง
เพื่อเตรียมการ เพื่อให้พวกคุณ
ทุกคนได้รับที่พักที่ดีขึ้น
แม้จะอยู่ในถ้ำแห่งนี้ก็ตาม”
21,10. และโจเซฟกล่าวว่า “คนดี
ทำตามที่ใจปรารถนาเถอะ สักวัน
หนึ่งพระเจ้าจะทรงตอบแทนท่าน!”
21,11. ต่อมากัปตันจึงไปที่เมือง
พร้อมกับนางพยาบาลผดุงครรภ์
โดยประกาศให้วันนี้เป็นวันหยุด
ราชการก่อน แล้วจึงนำนักรบ
30 นายมอบเครื่องนอน เต็นท์
และฟืนให้ แล้วบอกให้ขนของทั้งหมดไปที่ถ้ำ
21,12. พยาบาลผดุงครรภ์นำอาหาร
และเครื่องดื่มในปริมาณที่เหมาะสม
ติดตัวไปด้วย และนำบางส่วนมาเพิ่มเติมด้วย
21,13. เมื่อมาถึงถ้ำ กัปตันก็จัดเต็นท์ไว้
สามหลังทันที เต็นท์หลังหนึ่งสำหรับ
มารีย์ หลังหนึ่งสำหรับตัวเขาเอง
โจเซฟกับลูกชาย และอีกหลังสำหรับ
พยาบาลผดุงครรภ์และน้องสาวของเธอ
21,14. ในเต็นท์ของแมรี เขาได้จัด
เตียงใหม่และค่อนข้างนุ่ม และจัดเตรียม
สิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ ที่จำเป็น
ให้กับเต็นท์ด้วย นอกจากนี้ เขายังจัด
เตรียมเต็นท์อื่นๆ อย่างเหมาะสม
ให้คนของเขาสร้างเตาอย่างรวดเร็ว
วางฟืนไว้เอง และก่อไฟเพื่อทำให้ถ้ำ
อบอุ่น ซึ่งในช่วงเวลานี้ของปีค่อนข้างหนาว

บทที่ 22 – ดวงอาทิตย์จิตวิญญาณ
นิรันดร์ดวงใหม่

22,1. ดังนั้นโครเนลิอัสจึงดูแล
ครอบครัวผู้ศรัทธาและพักอยู่กับ
พวกเขาทั้งวันทั้งคืน
22,2. ในช่วงบ่ายคนเลี้ยงแกะก็มา
สักการะพระกุมารอีกและนำเครื่องบูชาต่างๆ
22,3. อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขา
เห็นเต็นท์และกัปตันชาวโรมัน
อยู่ในกระท่อม พวกเขาก็อยาก
จะหนีจากเขาด้วยความกลัวอย่างยิ่ง
22,4. เพราะมีผู้ลี้ภัยจากทะเบียน
โรมันอยู่เป็นจำนวนมาก เกรงกลัว
โทษอันอาจตกแก่ผู้ลี้ภัยเช่นนั้น
22,5. กัปตันไปหาพวกเขาแล้วพูดว่า:
“อย่ากลัวฉันเลย เพราะฉันจะลดการ
ลงโทษของคุณ แต่จำไว้ว่าจะต้องทำ
ตามพระประสงค์ของจักรพรรดิ ดังนั้น
พรุ่งนี้ฉันจะลงทะเบียนคุณอย่าง
อ่อนโยนและอ่อนโยนเหมือน เป็นไปได้!”
22,6. เมื่อคนเลี้ยงแกะรู้ว่าโครเนลิอัส
เป็นคนอ่อนโยน พวกเขาเอาชนะ
ความเขินอายและปล่อยให้ตัวเอง
ลงทะเบียนในวันรุ่งขึ้น
22,7. หลังจากพูดคุยกับคนเลี้ยงแกะแล้ว
กัปตันถามโจเซฟว่าคราวนี้ดวงอาทิตย์
จะไม่จากไปในตอนเช้าหรือไม่
22,8. โจเซฟตอบว่า “ดวงอาทิตย์
ดวงนี้ซึ่งขึ้นบนแผ่นดินโลกวันนี้
ไม่เคยเลย! แต่ดวงอาทิตย์ตาม
ธรรมชาติจะตกภายในไม่กี่ชั่วโมง
หลังจากโคจรไปตามวิถีปกติ
ตามพระประสงค์ของพระเจ้า”
22,9. นั่นเป็นคำพยากรณ์ของ
โจเซฟที่เขาเองก็แทบจะไม่รู้
และเข้าใจสิ่งที่เขาพูดเลย!
22,10. แต่กัปตันถามโจเซฟ:
“คุณกำลังพูดอะไร – ดูสิฉันไม่
เข้าใจความหมายของคำพูดของคุณ
ดังนั้นพูดกับฉันด้วยวิธีที่เข้าใจได้มากขึ้น!”
22,11. และโจเซฟพูดว่า: “ถึงเวลา
ที่ท่านจะอบอุ่นร่างกายด้วยแสง
อันศักดิ์สิทธิ์ของดวงอาทิตย์นี้
และจะอาบด้วยสายธารแห่งวิญญาณ!
22,12. ฉันไม่รู้จะบอกอะไรคุณอีก
และแทบจะไม่เข้าใจตัวเองในสิ่งที่
ฉันเพิ่งพูดไป ในเวลาต่อมา เมื่อฉัน
ไม่อยู่แล้ว ความยิ่งใหญ่แห่งสัจธรรม
อันเป็นนิรันดร์จะถูกเปิดเผยแก่เจ้า”
22,13. และกัปตันไม่ได้ถามโจเซฟ
อีกต่อไปและเก็บถ้อยคำอันลึกซึ้ง
เหล่านี้ไว้ในจิตวิญญาณของเขา
22,14. ในวันรุ่งขึ้น กัปตันทักทาย
ทุกคนในครอบครัวและรับรองว่า
เขาจะดูแลพวกเขาตราบเท่าที่
พวกเขาอยู่ที่นั่น และเก็บพวกเขา
ไว้ในใจตลอดชีวิต
22,15. ต่อจากนั้นเขาไปทำธุระ
และมอบเหรียญอีกเหรียญให้พยาบาล
ผดุงครรภ์เพื่อเลี้ยงดูครอบครัว
22,16. เมื่อกัปตันออกไปแล้ว โจเซฟ
จึงพูดกับบุตรชายว่า “ลูกๆ เหตุใด
คนนอกศาสนาจึงดีกว่าชาวยิว
จำนวนมาก? เป็นไปได้ไหมที่ถ้อยคำ
ของอิสยาห์จะเหมาะสมในที่นี้เมื่อเขากล่าวว่า:
22,17. ‘ดูเถิด ผู้รับใช้ของเราจะเปรมปรีดิ์
ด้วยความยินดี อย่างไรก็ตาม ท่านจะ
กรีดร้องด้วยความปวดร้าวและคร่ำครวญ
ด้วยความโศกเศร้า!’?” – และบุตรชายของ
โจเซฟตอบว่า “ครับ ท่านพ่อ
ข้อความนี้ได้รับการอธิบายและ
เข้าใจอย่างครบถ้วนแล้วที่นี่”

บทที่ 23 – การเดินทางสู่กรุงเยรูซาเล็ม
และการนำเสนอในพระวิหาร

23,1. ดังนั้นโจเซฟจึงอยู่ในถ้ำเป็น
เวลาหกวันและมีโครเนลิอัสมา
เยี่ยมทุกวัน เขาจึงคอยดูและ
คอยสังเกตให้ดีว่าครอบครัวนี้
จะไม่ขาดสิ่งใดเลย
23,2. ในช่วงเช้าตรู่ของวันที่หก
ทูตสวรรค์องค์หนึ่งมาปรากฏแก่
โจเซฟและกล่าวว่า “จงไปรับ
นกเขาคู่หนึ่งแล้วออกเดินทาง
สู่กรุงเยรูซาเล็มในวันที่แปด!
23,3. มารีย์จะถวายนกเขาตามกฎเกณฑ์
และเด็กจะต้องเข้าสุหนัตและมีชื่อ
ตามที่ระบุไว้แก่คุณและมารีย์!
23,4. กลับมายังสถานที่แห่งนี้หลังการ
เข้าสุหนัต และอยู่ที่นี่จนกว่าฉันจะบอก
คุณว่าคุณจะไปจากที่นี่เมื่อใดและที่ไหน!
23,5. คุณโจเซฟจะเตรียมตัวออกเดินทาง
เร็วขึ้น แต่ฉันต้องบอกคุณว่า: คุณจะไม่
สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้เร็วกว่า
ที่พระประสงค์ของพระองค์ซึ่งอยู่กับคุณในถ้ำ!”
23,6. หลังจากถ้อยคำเหล่านี้ ทูตสวรรค์
ก็หายตัวไป โจเซฟไปหามารีย์และแจ้ง
ให้นางทราบถึงถ้อยคำของทูตสวรรค์
23,7. และมารีย์พูดกับโจเซฟว่า: “ฉันเป็น
ผู้รับใช้ของพระเจ้าตลอดเวลา ดังนั้นขอให้
น้ำพระทัยของพระองค์สำเร็จแก่ฉันด้วย!
23,8. และวันนี้ข้าพเจ้ามีความฝัน และใน
ความฝันนี้ทุกอย่างก็เกิดขึ้นดังที่ท่านได้
เปิดเผยไว้แล้ว ดังนั้นจงหานกเขาคู่หนึ่ง
มาให้ฉัน แล้วฉันจะออกจากที่นี่ในวันที่
แปดเพื่อไปที่เมืองขององค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างมั่นใจ”
23,9. ไม่นานหลังจากการปรากฏของ
ทูตสวรรค์ กัปตันมาเยี่ยมอีกครั้งใน
ตอนเช้า และโจเซฟแจ้งให้เขาทราบว่า
เหตุใดเขาจึงต้องไปกรุงเยรูซาเล็มในวันที่แปด
23,10. กัปตันจึงมอบสิ่งอำนวยความ
สะดวกทั้งหมดให้กับโจเซฟทันทีและ
ต้องการให้คำแนะนำ เพื่อนำเขา
ไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
23,11. แต่โจเซฟขอบคุณเขาสำหรับความ
ปรารถนาดีอันยิ่งใหญ่ของเขาและพูดว่า:
“ดูเถิด เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าของ
ข้าพเจ้าที่ข้าพเจ้าจะเข้าไปในกรุง
เยรูซาเล็มเหมือนที่ข้าพเจ้ามาถึงสถานที่แห่งนี้!
23,12. ดังนั้นข้าพเจ้าจะเดินทางสั้นๆ
เช่นเดียวกัน เพื่อว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า
จะไม่ทรงลงโทษข้าพเจ้าที่ฝ่าฝืน
พระประสงค์ของพระองค์
23,13. อย่างไรก็ตาม ในโอกาสนี้
ท่านปรารถนาจะทำอะไรสักอย่าง
แก่ข้าพเจ้า โปรดจัดหานกเขาสองตัว
ซึ่งจะต้องนำไปถวายที่วัดแก่ข้าพเจ้า
และช่วยดูแลที่อยู่อาศัยนี้ให้ข้าพเจ้าด้วย!
23,14. เพราะในวันที่เก้าฉันจะ
กลับมาที่นี่และอยู่ที่นี่ตราบเท่าที่
พระเจ้าทรงเรียกร้อง!”
23,15. โครเนลิอัสสัญญากับโจเซฟว่า
จะถวายทุกสิ่งตามที่ขอ แล้วเขาก็จากไป
และตัวเขาเองได้นำกรงที่มีนกเขาเต่า
มาให้โจเซฟ เพื่อที่โจเซฟจะได้
เลือกตัวที่สวยที่สุดได้
23,16. ต่อมากัปตันก็กลับไปทำหน้าที่
ของตน และระหว่างนั้นก็ทิ้งกรงนกเขา
ไว้ในถ้ำจนถึงเวลาเย็น ถึงเวลาที่
เขาเองก็ไปเอากลับคืนมา
23,17. ในวันที่แปด หลังจากที่โจเซฟ
เดินทางไปกรุงเยรูซาเล็มแล้ว โครเนลิอัส
ก็วางยามไว้หน้าถ้ำเพื่อป้องกันไม่ให้
ทุกคนเข้าหรือออกจากถ้ำ ยกเว้น
บุตรชายคนโตสองคนของโจเซฟที่
ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังและซาโลเมที่จัด
เตรียมไว้ให้ พร้อมอาหารและเครื่องดื่ม
เพราะนางผดุงครรภ์ได้เดินทาง
ไปกรุงเยรูซาเล็มแล้ว

บทที่ 24 – การเข้าสุหนัตและการ
ตั้งชื่อทารก สิเมโอนผู้ศรัทธาและ
พระกุมารเยซู

24,1. ในช่วงบ่ายของวันที่แปด – ตาม
การคำนวณปัจจุบัน ประมาณ
ชั่วโมงที่สาม ทารกเข้าสุหนัตใน
พระวิหารและได้รับพระนามว่า
พระเยซู ซึ่งเป็นชื่อที่ทูตสวรรค์
ตั้งให้ก่อนที่พระองค์จะตั้งครรภ์ด้วยซ้ำ
24,2. และเนื่องจากในกรณีสุดโต่ง
ของความเป็นพรหมจารีที่พิสูจน์
แล้วของมารีย์ เวลาในการชำระ
ให้บริสุทธิ์จึงถือได้ว่าสำเร็จแล้ว
มารีย์จึงได้รับการชำระให้บริสุทธิ์
ในพระวิหารทันที
24,3. ดังนั้นมารีย์จึงอุ้มพระกุมาร
นั้นไว้บนแขนของนางไม่นานหลัง
การเข้าสุหนัตแล้วอุ้มพระองค์เข้า
ไปในพระวิหาร เพื่อนางพร้อมกับ
โจเซฟจะได้ถวายพระองค์ต่อองค์
พระผู้เป็นเจ้าตามกฎของโมเสส
24,4. เพราะมีเขียนไว้ในกฎหมาย
ของพระเจ้าว่า “บุตรหัวปีทุกประเภท
จะต้องถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า”
24,5. ดังนั้นนกเขาคู่หนึ่งหรือ
ลูกนกพิราบคู่หนึ่งจึงควรถูกสังเวย!”
24,6. มารีย์จึงถวายนกเขาคู่หนึ่ง
วางไว้บนโต๊ะบูชา และปุโรหิตก็นำ
ของถวายมาอวยพรแก่มารีย์
24,7. มีชายคนหนึ่งในกรุงเยรูซาเล็ม
ชื่อสิเมโอน เป็นคนเคร่งศาสนาและ
ยำเกรงพระเจ้าที่สุด และรอคอยการ
ปลอบโยนจากอิสราเอล เพราะ
พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงสถิตกับเขา
24,8. และพระวิญญาณบริสุทธิ์ได้
ทรงสำแดงแก่เขาว่าเขาจะไม่เห็น
ความตายเสียก่อนจะได้เห็นพระเยซู
ผู้ซึ่งพระเจ้าเจิมตั้งไว้ พระคริสต์แห่งโลกนี้”
24.9. และด้วยการกระตุ้นเตือน
ภายใน พระองค์จึงเสด็จเข้าไปใน
พระวิหาร ซึ่งโจเซฟและมารีย์ยังคง
อยู่กับพระกุมารเยซูและทำทุกอย่าง
ที่กฎหมายกำหนด
24,10. เมื่อเขาเห็นทารก เขาก็รีบ
ไปหาพ่อแม่ทันที และขอร้องให้
อุ้มทารกไว้ในอ้อมแขนสักพักหนึ่ง
24,11. พ่อแม่ผู้ศรัทธาที่สุดต่าง
ยินดีเห็นด้วยกับชายชราผู้ศรัทธา
มากที่สุดคนนี้ซึ่งพวกเขารู้จักดี
24,12. สิเมโอนอุ้มพระกุมาร
ขึ้นในอ้อมแขน สรรเสริญ
พระเจ้าอย่างสุดซึ้งแล้วพูดว่า:
24,13. “ข้าแต่พระเจ้า! บัดนี้
ขอให้ผู้รับใช้ของพระองค์ไปอย่าง
สงบตามพระวจนะของพระองค์
24,14. เพราะตาของข้าพเจ้าได้เห็น
พระผู้ช่วยให้รอดซึ่งพระองค์ได้ทรง
สัญญาไว้กับบรรพบุรุษและ
ผู้เผยพระวจนะแล้ว
24,15. นี่คือผู้ที่พระองค์ทรงเตรียมไว้
ต่อหน้าชนชาติทั้งหลาย!
24,16. แสงสว่างแห่งการเปิดเผยแก่
คนต่างศาสนา และสง่าราศีของ
อิสราเอลประชากรของพระองค์”
24,17. โจเซฟและมารีย์รู้สึกประหลาดใจ
กับคำพูดของสิเมโอน เพราะพวกเขายังไม่
เข้าใจสิ่งที่พระองค์ตรัสเกี่ยวกับพระกุมารนั้น
24,18. สิเมโอนคืนพระกุมารให้มารีย์
อวยพรทั้งสองคนและพูดกับมารีย์ว่า
24,19. “ดูเถิด เด็กคนนี้ถูกกำหนดไว้สำหรับ
การล่มสลายและการลุกขึ้นของคน
จำนวนมากในอิสราเอล และสำหรับ
หมายสำคัญที่จะถูกต่อต้าน!
24,20. ดาบจะแทงทะลุแม้แต่จิต
วิญญาณของคุณเอง เพื่อที่ความคิด
จากใจหลาย ๆ คนจะถูกเปิดเผย!”
24,21. แม้ว่ามารีย์จะไม่เข้าใจคำพูด
ของสิเมโอน แต่เธอก็เก็บมันไว้ลึกๆ ในใจ
24,22. โจเซฟก็ทำเช่นเดียวกันและ
สรรเสริญพระเจ้าในใจของเขาอย่างสุดกำลัง

บทที่ 25 – ผู้เผยพระวจนะฮันนาห์

25,1. ในเวลานี้มีผู้เผยพระวจนะหญิง
คนหนึ่งในพระวิหารชื่อฮันนาห์
เธอเป็นธิดาของฟานูเอลจากเผ่าอาเชอร์
25,2. เธออายุค่อนข้างมากแล้วและมี
ศรัทธามาก ถึงขนาดที่เธอยังเป็นสาว
เธอยังคงรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้เจ็ดปี
หลังจากแต่งงานแล้ว เพราะความรัก
ที่เธอมีต่อพระเจ้า
25,3. เมื่ออายุได้แปดสิบปี เธอก็กลาย
เป็นม่าย และไปวัดทันทีและไม่เคยออกไปเลย
25,4. ที่นั่นเธอรับใช้พระเจ้าองค์เดียว
ตามความประสงค์ของเธอเองด้วยการ
อธิษฐานและอดอาหารเกือบตลอดทั้งวันทั้งคืน
25,5. คราวนั้นนางอยู่ในพระวิหารได้
สี่ปีแล้ว มาถึงแล้วมาสรรเสริญองค์
พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า และพระวิญญาณ
บริสุทธิ์ตรัสผ่านนางแก่ทุกคนที่รอคอย
พระผู้ช่วยให้รอดแห่งกรุงเยรูซาเล็ม
25,6. เมื่อเธอจบคำพยากรณ์ เธอขอ
อุ้มทารก กอดเขา และถวายเกียรติ
และสรรเสริญพระเจ้า
25,7. หลังจากนั้นนางก็คืนพระกุมาร
แก่พระนางมารีย์และตรัสกับพระนางว่า
“หญิงพรหมจารีเอ๋ย โชคดีนะที่เป็น
มารดาของพระเจ้าของข้าพเจ้า”
25,8. อย่างไรก็ตาม อย่าปรารถนา
การสรรเสริญเพราะมัน เพราะมีเพียง
พระองค์ผู้ดูดนมจากอกของคุณเท่านั้น
ที่คู่ควรที่จะได้รับเกียรติ สรรเสริญ
และบูชาจากพวกเราทุกคน!”
25,9. หลังจากถ้อยคำเหล่านี้แล้ว
ผู้เผยพระวจนะหญิงก็หันกลับมา
โจเซฟกับมารีย์อยู่ในพระวิหารเกือบ
สามชั่วโมงก็ออกไปหาที่พักกับญาติคนหนึ่ง
25,10. เมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่นก็พบว่า
บ้านล็อคอยู่ เพราะขณะนี้ญาติอยู่ที่
เบธเลเฮมเพื่อขอจดทะเบียน
25,11. โจเซฟไม่รู้ว่าควรทำอะไร
ประการแรก เป็นเวลากลางคืน
เหมือนที่เคยทำในช่วงเวลากลางวันสั้น
และในเวลานี้แทบไม่มีบ้านใดเปิด
เหมือนวันก่อนวันสะบาโต
25,12. มันหนาวเกินกว่าจะค้างคืน
ในที่โล่ง เนื่องจากมีน้ำค้างแข็งบนทุ่งนา
และยิ่งไปกว่านั้นยังมีลมหนาวพัดมาด้วย
25,13. ขณะที่โจเซฟคิดไปมาและ
วิงวอนพระเจ้าให้ช่วยใน
ความยากลำบากนี้
25,14. ดูเถิด มีชาวอิสราเอลหนุ่ม
ผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งเดินเข้ามาหา
โจซฟแล้วถามเขาว่า “คุณทำอะไรช้าๆ
โดยถือสัมภาระอยู่ในช่องทางเดิน คุณ
ไม่ใช่คนอิสราเอลด้วยและไม่รู้ธรรมเนียมด้วย”
25,15. โจเซฟกล่าวว่า “ข้าพเจ้ามาจาก
เผ่าดาวิด ข้าพเจ้าอยู่ในพระวิหารและ
ถวายเครื่องบูชาแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า
แต่รุ่งเช้ามาเยือนเราอย่างกะทันหัน
บัดนี้ฉันไม่สามารถหาที่พักได้และ
มีความกังวลเกี่ยวกับภรรยาและลูก
ของเธอเป็นอย่างมาก!”
25,16. และชายหนุ่มชาวอิสราเอล
พูดกับโจเซฟว่า “มากับฉันเถอะ
ฉันจะเช่าห้องในโรงแรมให้คุณ
ในราคาหนึ่งเพนนีหรือเทียบเท่า!”
25,17. โจเซฟพร้อมด้วยมารีย์ซึ่งอยู่
ในฝูงสัตว์และบุตรชายทั้งสามของเขา
ได้ติดตามชาวอิสราเอลไปยังบ้านอัน
งดงามหลังหนึ่ง และพักอยู่ในห้องเล็กๆ เตี้ยๆ

บทที่ 26 – การตำหนิของ เจ้าของ
โรงแรม นิโคเดมัส

26,1. ในตอนเช้า ขณะที่โจเซฟเตรียมตัว
เดินทางไปเบธเลเฮม หนุ่มชาว
อิสราเอลก็มาเรียกร้องเงินค่าเช่า
26,2. แต่เมื่อเขาเข้าไปในห้องเล็ก ๆ
เขาก็ถูกครอบงำด้วยความกลัว
อย่างมากจนริมฝีปากของเขา
ไม่สามารถเปล่งเสียงได้
26,3. โจเซฟเข้าไปหาเขาแล้วพูดว่า:
“เพื่อน! ดูสิ คุณเห็นอะไรในตัวฉันที่มี
มูลค่าเท่าเหรียญเพนนี?
รับไปเถอะ เพราะฉันไม่มีเงินเลย!”
26,4. ตอนนี้ชาวอิสราเอลฟื้นตัว
ขึ้นบ้างแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า
“ชาวนาซาเร็ธ ฉันจำคุณได้แล้ว!
คุณคือโจเซฟเป็นช่างไม้ และคุณ
เป็นคนเดียวกับที่ได้รับมารีย์
พรหมจารีขององค์พระผู้เป็นเจ้า
มอบให้ โดยจับสลากจากพระวิหาร
เมื่อเก้าเดือนที่แล้ว!
26,5. นี่สาวพรหมจารีคนเดียวกัน!
คุณดูแลเธออย่างไร ตอนนี้เธอ
เป็นแม่อายุสิบห้าปีแล้ว? – เกิดอะไรขึ้น?
26,6. จริงๆแล้วคุณไม่ใช่พ่อ! สำหรับ
ผู้ชายวัยเดียวกับคุณและตามหลัก
พระเจ้าของคุณซึ่งเป็นที่ยอมรับทั่ว
อิสราเอลจะไม่ทำสิ่งเหล่านั้นเลย
26,7. อย่างไรก็ตาม คุณมีลูกชาย
ที่โตแล้ว คุณช่วยรับรองความ
บริสุทธิ์ของพวกเขาได้ไหม?
คุณเคยจับตาดูพวกเขาอยู่เสมอ
และสังเกตความคิด การกระทำ
และทุกสิ่งที่พวกเขาทำหรือไม่?”
26,8. โจเซฟโต้กลับชายหนุ่มว่า
“บัดนี้ข้าพเจ้าจำท่านได้แล้ว ท่านคือ
นิโคเดมัส บุตรเบนยามินจากเผ่าเลวี
ไฉนท่านจึงเสนอให้ตรวจสอบข้าพเจ้า
ในเมื่อไม่ใช่หน้าที่ของท่านที่จะทำเช่นนั้น ?
องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงตรวจสอบฉัน
ในเรื่องนี้ในศาลศักดิ์สิทธิ์และบนภูเขา
แห่งความสาปแช่งและทรงพิสูจน์ฉัน
ต่อหน้าศาลสูงสุด คุณยังต้องการจะ
ตำหนิฉันและลูก ๆ ของฉันอย่างไร?
26,9. ไปที่พระวิหารและสอบสวน
ในศาลสูงสุด แล้วคุณจะได้รับคำ
รับรองที่ถูกต้องเกี่ยวกับบ้านทั้งหลังของฉัน!”
26,10. ถ้อยคำเหล่านี้แทงใจชายหนุ่ม
ผู้มั่งคั่งอย่างลึกซึ้ง และกล่าวว่า
“แต่เพื่อเห็นแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า
หากเป็นเช่นนั้น โปรดบอกข้าพเจ้า
เถิดว่าหญิงพรหมจารีผู้นี้คลอดบุตร
ได้อย่างไร ถือเป็นปาฏิหาริย์หรือ
เป็นอย่างนั้น” มันเป็นธรรมชาติเหรอ?”
26,11. พยาบาลผดุงครรภ์ซึ่งอยู่
ด้วยได้ไปหานิโคเดมัสและพูดว่า
“คนดี นี่คือค่าเช่าสำหรับที่พัก
ไม่เพียงพอ แต่อย่ารั้งเราไว้ที่นี่
อีกต่อไป เพราะเราต้องไปถึง
เบธเลเฮมในวันนี้เอง”
26,12. ลองคิดดูว่าอะไรคือสิ่งที่
ให้ที่พักพิงในบ้านของคุณด้วยเงิน
เพียงเพนนีเดียว! – จริงสิ จริงด้วย!
ห้องที่วิจิตรงดงามที่สุดของคุณซึ่ง
ประดับด้วยทองคำและหินมีค่า
คงไม่เพียงพอสำหรับพระสิริของ
พระเจ้าผู้ทรงอยู่ในห้องเล็กๆ นี้
ซึ่งอย่างดีที่สุดก็เหมาะสำหรับนักโทษ!
26,13. ไปที่นั่นและสัมผัสทารกเพื่อ
ยกผ้าคลุมหนาต่อหน้าต่อตาคุณขึ้น
และคุณจะเห็นว่าใครมาเยี่ยมคุณ!
ในฐานะพยาบาลผดุงครรภ์ ฉันมีสิทธิ์
โบราณที่จะอนุญาตให้คุณสัมผัสทารกได้”
26,14. นิโคเดมัสจึงไปที่นั่นและ
สัมผัสพระกุมารนั้น และเมื่อเขา
สัมผัสพระองค์แล้ว เขาก็มองเห็น
นิมิตภายในของเขาจนมองเห็น
พระสิริของพระเจ้า
26,15. เขาก็ล้มลงต่อหน้าพระกุมารทันที
นมัสการพระองค์และตรัสว่า: “ข้าแต่
พระเจ้า พระองค์จะทรงมีความเมตตา
ความรัก และความเมตตาสักเพียงไร
ที่พระองค์จะทรงเยี่ยมเยียน
ประชากรของพระองค์!
26,16. ฉันควรทำอะไรกับบ้านของฉัน
และอะไรกับตัวเอง ในเมื่อฉันยัง
ไม่ตระหนักถึงพระสิริของพระเจ้า?!”
26,17. พยาบาลผดุงครรภ์กล่าวว่า:
“จงคงอยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดนี้
แต่จงเงียบในสิ่งที่ได้เห็นให้เงียบที่สุด
ไม่อย่างนั้นคุณจะต้องขึ้นศาลของพระเจ้า!”
นิโคเดมัสก็คืนเงินนั้น ออกไปร้องไห้
และประดับห้องเล็ก ๆ ด้วยทองคำ
และเพชรพลอย – และโจเซฟก็
ออกเดินทางทันที

บทที่ 27 – การกลับมาสู่เบธเลเฮม

27,1. นักเดินทางที่มีชื่อเสียงมาถึง
เบธเลเฮมอีกครั้งในตอนเย็น หนึ่ง
ชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์ตกดิน
และตั้งรกรากอยู่ในถ้ำที่คุ้นเคย
27,2. ลูกชายสองคนที่คอยอยู่ข้างหลัง
ซาโลเมและกัปตันเดินเข้ามาต้อนรับ
พวกเขาและถามคนที่กลับมาว่า
การเดินทางเป็นอย่างไรบ้าง
27,3. โจเซฟเล่าเรื่องทุกอย่างที่
พวกเขาเผชิญ โดยประกาศใน
ตอนท้ายว่าเขาและเพื่อนร่วม
เดินทางทุกคนไม่ได้กินอะไรเลย
ในวันนั้น เนื่องจากเสบียงมีจำกัด
มากก็แทบจะไม่เพียงพอสำหรับ
มารีย์ที่อ่อนแอ
27,4. เมื่อกัปตันได้ยินดังนั้น เขาก็
รีบไปที่ด้านหลังถ้ำทันที และกลับมา
พร้อมกับอาหารต่างๆ ที่ชาวยิว
อนุญาตให้ชาวยิวได้ และพูดกับโจเซฟว่า
27,5. “ขอให้พระเจ้าของคุณอวยพร
สิ่งนี้ให้กับคุณ และขอให้คุณอวยพร
สิ่งนี้ตามธรรมเนียมของคุณ และขอ
ให้พวกคุณทุกคนมีความเข้มแข็ง
และฟื้นตัวจากสิ่งนี้!”
27,6. โจเซฟขอบคุณพระเจ้าและ
อวยพรอาหาร จากนั้นด้วยความ
ยินดีจึงรับประทานอาหารร่วม
กับมารีย์ บุตรชายและนางผดุงครรภ์
27,7. อย่างไรก็ตาม การอุ้ม
พระกุมารตลอดทั้งวันกลายเป็น
เรื่องยากสำหรับมารีย์
ดังนั้นเธอจึงพูดกับโยเซฟว่า
27,8. “โจเซฟ ดูเถิด หากข้าพเจ้ามี
ที่เล็กๆ ข้างๆ ข้าพเจ้าสำหรับวาง
พระกุมารเพื่อจะได้พักแขนข้าพเจ้า
สักหน่อยแล้ว ข้าพเจ้าก็จะได้รับ
การดูแลอย่างดี และพระกุมารก็จะ
แข็งแรงขึ้นด้วย นอนหลับสบาย!”
27,9. ก่อนที่กัปตันจะไม่ทันได้
ตระหนักถึงความปรารถนาของ
มารีย์ เขาก็กระโดดเข้าไปในถ้ำ
ทันทีและรีบนำรางหญ้าที่มีไว้
สำหรับแกะออกมา(และดูเหมือน
รางน้ำเลี้ยงอาหารในปัจจุบัน
หน้าโรงเตี๊ยมในชนบท)
27,10. ซาโลเมหยิบฟางที่ดีที่สุดและ
หญ้าแห้งสดทันที วางไว้ในเปลเล็กๆ
จากนั้นคลุมด้วยผ้าสะอาด และ
ทำเตียงนุ่มๆ สำหรับทารก
27,11. มารีย์ห่อทารกด้วยผ้าลินินสด
กดพระองค์ที่หัวใจ จูบพระองค์
แล้วมอบทารกนั้นให้กับโจเซฟ
เพื่อเขาจะได้จูบเขาและคนอื่นๆ
ด้วย จากนั้นเธอก็วางทารกไว้บน
เตียงเล็กๆ ที่ค่อนข้างไม่เพียงพอ
สำหรับพระเจ้าแห่งสวรรค์และโลก!
27,12. ทารกนอนหลับได้ค่อนข้างสงบ
และตอนนี้มารีย์ก็สามารถรับ
ประทานอาหารได้อย่างสงบ
และเสริมกำลังตัวเองจากอาหาร
ที่กัปตันผู้ใจดีที่สุดได้เตรียมไว้
27,13. หลังรับประทานอาหาร มารีย์
พูดกับโจเซฟอีกครั้งว่า “โจเซฟ
ขอเตียงของข้าพเจ้าจัดไว้ด้วย
เพราะข้าพเจ้าเหนื่อยมากจาก
การเดินทางและอยากจะพักผ่อน!”
27,14. ซาโลเมกล่าวว่า “แม่ของ
พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ดูเถิด
สิ่งนี้ได้รับการดูแลเรียบร้อยแล้ว มาดูเถิด!”
27,15. มารีย์จึงลุกขึ้นอุ้มทารกนั้นแล้ว
หามเข้าไปในเต็นท์แล้วไปพักผ่อน
และนี่เป็นการนอนหลับเต็มคืน
ครั้งแรกของมารีย์นับตั้งแต่คลอดบุตร
27,16. และกัปตันต้องแน่ใจว่าได้
จุดไฟเตาอย่างขยันขันแข็งและ
นำหินสีขาวมาอุ่นแล้ววางไว้รอบ
เต็นท์ของมารีย์ เพื่อที่พระกุมาร
จะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจาก
ความหนาวเย็น เพราะเป็นคืนที่
หนาวเย็น น้ำในที่โล่งกลายเป็นน้ำแข็งแข็ง

บทที่ 28 – ข่าวเกี่ยวกับกองคาราวาน
เปอร์เซียและการค้นหาพระกุมารของเฮโรด

28,1. เช้าวันรุ่งขึ้น โจเซฟพูดว่า:
“ทำไมเราจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปอีกล่ะ?
มารีย์รู้สึกเข้มแข็งขึ้นอีกครั้ง ดังนั้น
เราจึงอยากออกเดินทางไปนาซาเร็ธ
ซึ่งเรามีที่พักดีๆ!”
28,2. อย่างไรก็ตาม ขณะที่โจเซฟ
เตรียมออกเดินทาง กัปตันซึ่งมีงาน
บางอย่างในเมืองก่อนรุ่งสาง
กลับมาอีกครั้งและพูดกับโจเซฟว่า
28,3. “คนที่มีค่าควรพระเจ้า!
คุณต้องการที่จะออกจากการ
เดินทางกลับบ้าน แต่ฉันอยากจะ
ห้ามคุณจากมันในวันนี้และพรุ่งนี้!
28,4. ดูเถิด ข้าพเจ้าเพิ่งได้รับข้อมูล
จากคนของข้าพเจ้าซึ่งมาถึง
กรุงเยรูซาเล็มเร็ววันนี้ว่ากอง
คาราวานเปอร์เซียจำนวนมหาศาล
3 ลำได้เข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มแล้ว
28,5. ผู้นำหลักสามคนคือพวก
โหราจารย์ได้สอบถามเฮโรด
เกี่ยวกับกษัตริย์ชาวยิวที่เพิ่งประสูติ!
28,6. เฮโรดในฐานะผู้ครอบครอง
กษัตริย์ชาวโรมันจากกรีซซึ่งไม่รู้
เรื่องนี้เลย ได้หันไปหามหาปุโรหิต
เพื่อพวกเขาจะได้เปิดเผยสถานที่
ประสูติของผู้ถูกเจิมใหม่ให้พระองค์ทราบ
28,7. พวกเขาประกาศแก่พระองค์
ว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นในแคว้นยูเดีย
และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองเบธเลเฮม
เพราะมีเขียนไว้ในพระคัมภีร์!
28,8. เฮโรดจึงไล่พวกปุโรหิตออกไป
และร่วมกับผู้รับใช้ทั้งหมดของท่าน
ไปหาผู้นำทั้งสามคน และเล่าให้
คนเหล่านั้นฟังถึงสิ่งที่ท่านได้
เรียนรู้จากมหาปุโรหิต
28,9. แล้วเสนอแนะให้ทั้งสาม
ดำเนินการค้นหาผู้เจิมชาวยิวที่
เพิ่งเจิมใหม่ และหากพบเด็ก
ก็ให้กลับมาหาเด็กทันทีเพื่อจะได้
ไปกราบไหว้เด็กที่นั่นด้วย
28,10. แต่คุณรู้ไหม โจเซฟ
เพื่อนรักของฉัน ฉันไม่ไว้ใจ
พวกเปอร์เซียน และที่สำคัญที่สุด
ฉันไว้ใจเฮโรดที่กดขี่ข่มเหงที่สุด?!
28,11. เชื่อกันว่าชาวเปอร์เซีย
เหล่านี้คือพวกเมไจ และว่ากันว่า
ได้รู้เรื่องราวการกำเนิดผ่านดาว
ประหลาด เรื่องนี้ข้าพเจ้าจะไม่
โต้แย้งแม้แต่น้อย เพราะปาฏิหาริย์
อันยิ่งใหญ่ได้เกิดขึ้นระหว่างการ
ประสูติของพระกุมารองค์นี้
และเหตุการณ์ทำนองเดียวกันนี้
ก็อาจเกิดขึ้นในเปอร์เซียได้เช่นกัน
28,12. อย่างไรก็ตาม ในเรื่องนี้ก็
เป็นเหตุการณ์ที่โชคร้ายที่สุดเช่นกัน
เพราะเห็นได้ชัดว่าเกี่ยวข้องกับเด็ก
คนนี้ด้วย ถ้าพวกเปอร์เซียนพบ
พระองค์ เฮโรดก็จะตามหาพระองค์ด้วย!
28,13. และเราจะต้องต่อสู้ครั้งใหญ่
เพื่อหลบหนีจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ตัวนี้!
28,14. อย่างที่ผมบอกไปแล้ว คุณต้อง
อยู่ที่สถานที่ห่างไกลแห่งนี้อีกอย่าง
น้อยสามวัน ภายในเวลานี้ เราจะ
สามารถให้ผู้แสวงกษัตริย์เปลี่ยน
ทิศทางได้อย่างแน่นอน เพราะคุณ
เห็นไหม ฉันสั่งทหารสิบสองกอง
ทหารที่นี่! – เพื่อความสบายใจ
ของคุณ ฉันจะไม่พูดอีกต่อไป
ตอนนี้คุณก็รู้ถึงสิ่งสำคัญแล้ว
เพราะฉะนั้นอยู่ต่อ! ตอนนี้ฉันจะ
ออกไปอีกครั้งและกลับมาหา
คุณประมาณเที่ยง!”
28,15. โจเซฟผู้ซึ่งร่วมกับครอบครัว
ของเขารู้สึกหวาดกลัวกับข่าวนี้
เขายืนรอด้วยความอ่อนน้อม
ถ่อมตนตามพระประสงค์ของ
พระเจ้า เพื่อดูว่าแผนการอัน
แปลกประหลาดนี้จะนำไปสู่อะไร
28,16. แล้วเขาก็ไปหามารีย์และ
เล่าสิ่งที่เขาเพิ่งเรียนรู้จากกัปตันให้เธอฟัง
28,17. มารีย์พูดว่า: “พระประสงค์
ของพระเจ้าจะสำเร็จ! เราเผชิญ
เหตุการณ์อันขมขื่นอะไรมาแล้ว
และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปลี่ยน
พวกเขาทั้งหมดให้เป็นน้ำผึ้ง!
28,18. พวกเปอร์เซียนจะไม่ทำร้าย
เราอย่างแน่นอน ถ้าพวกมันควรจะ
มาหาเราจริงๆ และหากพวกเขา
ถูกจ้างให้ใช้กำลังใดๆ กับเรา
ก็โดยพระคุณของพระเจ้า เราจึง
ได้รับความคุ้มครองจากกัปตัน!”
28,19. และโจเซฟพูดว่า: “มารีย์
ทั้งหมดนี้ถูกต้อง! ฉันไม่ได้กลัว
ชาวเปอร์เซียมากนัก แต่เฮโรด
เคราสีเทาซึ่งเป็นสัตว์ที่โลภ
ในร่างมนุษย์ – ฉันกลัวเขาเอง
และแม้แต่กัปตันก็ยังกลัวเขา!
28,20. เพราะหากชาวเปอร์เซียแน่ใจ
ได้ว่าพระโอรสทารกของเราเป็น
กษัตริย์ที่ได้รับการเจิมใหม่ หนทาง
เดียวของเราก็คงจะเป็นการหนี
ที่น่ารังเกียจ!
28,21. เพราะเมื่อคำนึงถึงเรื่อง
การเมืองของโรมันแล้ว แม้แต่
กัปตันของเราก็ยังต้องกลายมา
เป็นศัตรูเพื่อความอยู่ดีมีสุขของ
เขาเอง เขาจะต้องติดตามเรา
แทนที่จะช่วยเหลือเรา ถ้าเขา
ไม่ต้องการถูกมองว่าเป็น
ผู้ทรยศต่อจักรพรรดิของเขา!
28,22. และเขาก็ตระหนักเรื่องนี้
ด้วยตัวเขาเองอย่างแน่นอน
ขณะที่เขาแสดงความสงสัยอย่าง
มากเกี่ยวกับเฮโรดให้ข้าพเจ้าฟัง
28,23. เพราะเหตุนี้ ฉันคิดว่า
เขาคงให้พวกเรารออยู่ที่นี่อีก
สามวัน! หากทุกอย่างเป็นไป
ด้วยดี เขาจะยังเป็นเพื่อนของ
เราอย่างแน่นอน
28,24. ถ้าไม่เช่นนั้น เขาก็
พร้อมที่จะส่งเราไปสู่ความ
โหดร้ายของเฮโรด และยิ่ง
กว่านั้น จะได้รับเกียรติอย่าง
ยิ่งใหญ่จากจักรพรรดิของเขา
ในการถอดถอนกษัตริย์ชาวยิว
อย่างชาญฉลาด ซึ่งอาจจะทำให้
รัฐตกอยู่ในอันตรายจากโลกนี้สักวันหนึ่ง!”
28,25. มารีย์จึงพูดว่า: “โจเซฟ!
อย่าทำให้ตัวเองและฉันตกใจ
โดยไม่จำเป็น! – ดูสิเราดื่มน้ำที่
ถูกสาปและไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กับเรา! ถ้าอย่างนั้นทำไมเราจะ
ต้องกลัวเพราะเห็นและยืนยัน
เพราะเด็กคนนี้ด้วย เป็นพระสิริ
ของพระเจ้ามากขนาดไหน!
28,26. เราบอกท่านให้เป็นไปตาม
ที่ควรเถิด: องค์พระผู้เป็นเจ้าทรง
ยิ่งใหญ่กว่าเปอร์เซีย เฮโรด
จักรพรรดิ์โรมัน และกัปตัน พร้อม
ด้วยกองทหารทั้งสิบสองของ
พระองค์! สงบสติอารมณ์เถิด
ดังที่คุณเห็นว่าฉันสงบ!
28,27. อนึ่ง ฉันมั่นใจว่ากัปตันจะ
พยายามอย่างเต็มที่ก่อนที่เขาจะ
ถูกบังคับให้กลายเป็นศัตรูของเรา!”
28,28. จากนั้นโจเซฟผู้ศรัทธาผู้ใจดี
ก็รู้สึกมั่นใจอีกครั้งและออกไปรอกัปตัน
เขาปล่อยให้ลูกชายอุ่นถ้ำและต้ม
ผลไม้ให้มารีย์สำหรับตัวเขาเองและลูกๆ

บทที่ 29 – คำรับรองของพระกุมาร
โดยนักปราชญ์ทั้งสาม:กษัตริย์แห่งกษัตริย์
พระเจ้าแห่งพระเจ้า พระเจ้านิรันดร์!

29,1. ใกล้เที่ยงแล้ว แต่ครั้งนี้
กัปตันมาสาย และโจเซฟนับ
วินาทีด้วยความคาดหวังอย่าง
หวาดกลัว แต่กัปตันไม่ปรากฏตัว
29,2. ดังนั้นโจเซฟจึงหันไปหา
พระเจ้าและตรัสว่า “พระเจ้าของ
ข้าพระองค์และพระเจ้าของ
ข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอร้อง
พระองค์อย่าให้ข้าพระองค์รู้สึก
หวาดกลัวอย่างยิ่ง เพราะดูเถิด
ข้าพระองค์แก่แล้วและค่อนข้าง
อ่อนแอทุกแขนง!
29,3. ดังนั้นขอประทานกำลังแก่
ข้าพเจ้าโดยบอกข้าพเจ้าว่าต้องทำ
อะไร เพื่อข้าพเจ้าจะได้ไม่ทำให้ตัวเอง
อับอายต่อหน้าชนชาติอิสราเอลทั้งหมด!”
29,4. ขณะที่โจเซฟสวดอ้อนวอนดังนี้
ดูเถิด กัปตันมาถึงจนแทบหอบหายใจ
และพูดกับโจเซฟว่า
29,5. “บุรุษผู้เป็นที่เคารพนับถืออย่างสูง
ของข้าพเจ้า! – ในเวลานี้ ข้าพเจ้า
ได้กลับมาจากการเดินทัพพร้อม
กองทหารทั้งหมดไปยังสถานที่
ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงเยรูซาเล็มถึง
หนึ่งในสาม เพื่อข้าพเจ้าจะได้สามารถ
สอดแนมบางสิ่งของชาวเปอร์เซียได้
29,6. และได้โพสต์สายลับไปทุกที่
แต่ยังไม่ค้นพบอะไรเลยจนกระทั่ง
ตอนนี้! อย่างไรก็ตาม มั่นใจได้เลยว่า
เมื่อพวกเขามา พวกเขาจะต้อง
เผชิญหน้ากับทหารยามที่ฉันโพสต์ไว้!
29,7. มันคงไม่ง่ายเกินไปสำหรับ
พวกเขาที่จะบุกทะลวงไปถึงสถานที่
แห่งนี้ ก่อนที่ฉันจะสอบปากคำ
พวกเขาและตัดสินแผนการของ
พวกเขา! – ดังนั้นฉันจะกลับไป
เสริมกำลังทหารยามทันที
ตอนเย็นฉันจะอยู่กับคุณ!”
29,8. กัปตันรีบออกไปและโจเซฟ
สรรเสริญพระเจ้าและพูดกับบุตรชายว่า
“จงจัดอาหารไว้บนโต๊ะ แล้วคุณซาโลเม
ถามมารีย์ว่าเธออยากจะร่วมรับ
ประทานอาหารกับเราที่โต๊ะหรือไม่
หรือต้องการให้เรานำมานั้น
ไปที่เต็นท์ของเธอเหรอ?”
29,9. อย่างไรก็ตาม มารีย์ออกมา
จากเต็นท์พร้อมกับพระกุมารด้วย
พระวิญญาณที่เป็นสุขอย่างยิ่ง
และตรัสว่า “เมื่อฉันแข็งแรงพอ
ฉันจะกินข้าวร่วมกับเธอที่โต๊ะ
ขอแต่เอาเปลเล็กๆ มาให้ทารกเท่านั้น!”
29,10. โจเซฟดีใจมากที่ได้ยินสิ่งนี้และ
จัดอาหารที่ดีที่สุดไว้ตรงหน้าเธอ
และนางก็สรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า
พระเจ้าและกินและดื่ม
29,11. อย่างไรก็ตาม เธอยังกิน
ไม่เสร็จก็มีเสียงดังมาจากทางเข้าถ้ำ
โจเซฟส่งโจเอลไปตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น
29,12. ขณะที่โจเอลมองออกไปนอกประตู
(เพราะถ้ำนั้นสร้างด้วยไม้ตรงทางออก)
เขาเห็นชาวเปอร์เซียเต็มกองคาราวาน
พร้อมอูฐบรรทุกหนัก จึงพูดอย่างกังวลใจว่า
29,13. “คุณพ่อโจเซฟ! พวกเราหลง
ทางเพื่อประโยชน์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า!
ดูสิ ชาวเปอร์เซียผู้โด่งดังอยู่ที่นี่
พร้อมอูฐมากมายและผู้รับใช้มากมาย!
29,14. พวกเขากำลังกางเต็นท์
และตั้งค่ายเป็นวงกลมกว้าง
ล้อมรอบถ้ำของเราจนมิด และ
มีผู้นำสามคนที่ประดับด้วยทองคำ
เงิน และอัญมณี กำลังแกะ
กระสอบทองคำและดูเหมือน
จะเตรียมตัวเข้าใกล้ถ้ำ!”
29,15. ข่าวนี้ทำให้โจเซฟผู้แสนดี
ของเราแทบจะพูดไม่ออก ด้วยความ
พยายามอย่างมากเขาได้นำถ้อยคำ
ออกมา: “ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงเมตตา
คนบาปที่น่าสงสารเช่นข้าพระองค์เถิด!
ใช่แล้ว บัดนี้พวกเราหลงทางแล้ว!”
มารีย์พาเด็กคนนั้นแล้วรีบเข้าไปใน
เต็นท์ของเธอแล้วพูดว่า: “เมื่อฉันตาย
แล้วเท่านั้น เธอจะพาเขาไปจากฉันได้ไหม!”
29,16. โจเซฟจึงเดินไปที่ประตูพร้อม
กับบุตรชาย และคอยดูสิ่งที่พวก
เปอร์เซียนกำลังทำอยู่
29,17. เมื่อเขาเห็นกองคาราวาน
ขนาดใหญ่และเต็นท์ที่กางไว้ เขาก็
ตื่นตระหนกเป็นสองเท่า และด้วย
ความทุกข์ใจอย่างยิ่ง เขาจึงเริ่ม
วิงวอนขอความช่วยเหลือจาก
พระเจ้าด้วยใจแรงกล้าที่สุดเพียงครั้งเดียวนี้
29,18. ขณะที่เขาวิงวอนเช่นนั้น ดูเถิด
กัปตันก็มาถึงในชุดเกราะเต็มตัว
นำโดยทหารนับพันคน และจัด
ทหารไว้ทั้งสองข้างของถ้ำ
29,19. พระองค์เสด็จออกไปสอบ
ปากคำพระเมไจทั้งสาม ทราบถึง
เหตุจูงใจในการเสด็จมา และลักษณะ
ที่พระเมไจทั้งสามเสด็จมา ณ ที่
แห่งนี้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น
29,20. แล้วทั้งสามก็พูดเป็นเสียงเดียวว่า
“อย่าถือว่าพวกเราเป็นศัตรูกัน เพราะ
จะเห็นได้ว่าเราไม่ถืออาวุธไม่ว่าจะ
เปิดเผยหรือปกปิด!
29,21. เราเป็นนักดาราศาสตร์จาก
เปอร์เซีย และเรามีคำพยากรณ์เก่าที่
เขียนไว้ว่าในช่วงเวลานี้กษัตริย์แห่ง
กษัตริย์จะประสูติเพื่อชาวยิว และ
การประสูติของพระองค์จะถูกระบุด้วยดวงดาว
29,22. และผู้ใดเห็นดวงดาวนั้นก็
ควรออกเดินทางตามดวงดาวนั้นไป
เพราะพวกเขาจะได้พบกับพระผู้ช่วย
ให้รอดของโลก ณ ที่ที่ดวงดาวมาหยุด!
29,23. ดูสิ ดาวดวงนี้หยุดอยู่เหนือ
คอกม้านี้แล้ว ทุกคนมองเห็นได้อย่าง
แน่นอนแม้ในเวลากลางวันแสกๆ!
สิ่งนี้นำเรามาถึงสถานที่แห่งนี้
อย่างไรก็ตาม มันอยู่ที่นี่เหนือ
คอกม้านี้ที่มันยังคงยืนหยัดอยู่
และไม่ลังเลเลยที่เราไปถึงจุดที่
สามารถพบสิ่งอัศจรรย์ที่มีชีวิตได้
เด็กที่เพิ่งเกิด ราชาแห่งราชา
พระเจ้าแห่งพระเจ้า จาก นิรันดร์!
29,24. เราต้องชม นมัสการ และ
สักการะพระองค์อย่างที่สุด!
เพราะฉะนั้นไม่อยากขวางทางเรา
แน่นอนว่าไม่มีดาวร้ายพาเรามาที่นี่!”
29,25. ด้วยเหตุนี้ กัปตันจึงมองหา
ดวงดาวและรู้สึกประหลาดใจ
อย่างมากกับมัน ประการแรก
มันยืนอยู่ค่อนข้างต่ำบนท้องฟ้า
และประการที่สอง มันเกือบจะ
สว่างพอๆ กับแสงธรรมชาติของดวงอาทิตย์
29,26. เมื่อกัปตันได้ทราบเรื่อง
ทั้งหมดนี้แล้ว เขาก็พูดกับชายทั้งสามว่า
“ดี ข้าพเจ้าเชื่อจากคำพูดของท่านและ
จากดวงดาวว่าท่านมาที่นี่ด้วยจุด
ประสงค์อันสัตย์จริง แต่ข้าพเจ้า
ไม่เข้าใจว่าทำไมท่านจึงไปก่อน
เฮโรดในเยรูซาเล็ม! – ดวงดาวได้
แสดงเส้นทางนั้นให้คุณเห็นด้วยหรือเปล่า?
29,27. เหตุใดไกด์ปาฏิหาริย์ของคุณ
จึงไม่พาคุณมาที่นี่ทันที เพราะเห็น
ได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่
ตั้งใจไว้? “ฉันต้องการคำตอบจากคุณ
ไม่เช่นนั้นคุณจะไม่เข้าไปในถ้ำ!”
29,28. ชายทั้งสามกล่าวว่า: “พระเจ้า
ผู้ยิ่งใหญ่จะทรงทราบเหตุผล! มันต้อง
เป็นแผนของพระองค์อย่างแน่นอน
เพราะไม่มีใครในพวกเราคิดที่จะ
เข้าใกล้กรุงเยรูซาเล็มด้วยซ้ำ!
29,29. และคุณอาจจะเชื่อเราโดย
สิ้นเชิงเมื่อเราบอกว่าเราไม่เหมือน
ชาวกรุงเยรูซาเล็มเลยและอย่างน้อย
ที่สุดก็คือเฮโรดผู้มีอำนาจสูงสุด!
อย่างไรก็ตาม ขณะที่เราอยู่ที่นั่นแล้ว
และความสนใจของคนทั้งเมืองก็มาที่เรา
เราจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจาก
แสดงความตั้งใจของเรา!
29,30. พวกปุโรหิตได้แจ้งเราผ่าน
องค์อธิปไตยว่าขอให้เรานำข่าวเกี่ยว
กับกษัตริย์ที่ถูกค้นพบมาให้เขา เพื่อจะ
ได้มาสักการะกษัตริย์องค์ใหม่ด้วย”
29,31. กัปตันกล่าวว่า: “คุณจะ
ไม่มีวันทำเช่นนี้ เพราะฉันรู้
เจตนาของอธิปไตยนี้! คุณควร
อยู่ที่นี่เป็นเชลยดีกว่า – ตอนนี้
ฉันจะเข้าไปข้างในและหารือ
กับพ่อของเด็กเกี่ยวกับคุณ”

บทที่ 30 – ดวงดาวแห่งปราชญ์ทั้งสาม
และคำทำนายเก่าของนักดาราศาสตร์
ชาวเปอร์เซีย แคสปาร์ เมลคิออร์ และ
บัลธาซาร์ วิญญาณที่มาด้วย:
อาดัม คาอิน และอับราฮัม

30,1. เมื่อโจเซฟผู้ใจดีได้ยินเรื่อง
ทั้งหมดนี้ จิตใจที่เป็นทุกข์ก็โล่งใจ
และเมื่อได้ยินว่านายร้อยจะมาหา
เขาก็เตรียมตัวต้อนรับเขา
30,2. กัปตันจึงเข้ามาทักทาย
โจเซฟและพูดกับเขาว่า
“ท่านผู้เป็นที่รักยิ่งของข้าพเจ้า!
30,3. ดูเถิด ผู้คนจากตะวันออก
ซึ่งขณะนี้รออยู่ข้างนอก ได้มาถึง
ที่นี่ด้วยความรอบคอบอันอัศจรรย์
ฉันได้ตรวจสอบพวกเขาอย่าง
เข้มงวดแล้วและไม่พบความ
มุ่งร้ายในตัวพวกเขา!
30,4. พวกเขาต้องการที่จะ
แสดงความเคารพต่อพระกุมาร
ตามคำสัญญาของพระเจ้าของ
พวกเขา ดังนั้นฉันจึงเห็นว่าคุณ
สามารถอนุญาตให้พวกเขาเข้าไป
ได้โดยไม่ต้องกลัวแม้แต่น้อย
เมื่อใดก็ตามที่สะดวกสำหรับคุณ”
30,5. โจเซฟกล่าวว่า “หากเป็น
เช่นนั้น ข้าพเจ้าก็จะสรรเสริญ
และถวายเกียรติแด่พระเจ้า
ของข้าพเจ้า เพราะพระองค์ทรง
เอาก้อนหินหนักออกไปจากใจข้าพเจ้าแล้ว!
30,6. อย่างไรก็ตาม มารีย์ค่อนข้าง
กลัวก่อนหน้านี้ เมื่อชาวเปอร์เซีย
เริ่มตั้งค่ายรอบถ้ำ ดังนั้นฉันต้อง
ตรวจสอบก่อนว่าเธอรู้สึกอย่างไร
เกี่ยวกับเรื่องนี้ เพื่อว่าการที่แขก
เหล่านี้เข้ามาโดยไม่ได้เตรียมตัวไว้
จะได้ไม่ทำให้เธอหวาดกลัว
ไปมากกว่านี้อีกแล้ว”
30,7. กัปตันเห็นด้วยกับความ
รอบคอบของโจเซฟ และโจเซฟ
ไปหามารีย์และแจ้งให้เธอทราบ
ถึงทุกสิ่งที่เขาได้ยินจากกัปตัน
30,8. และมารีย์พูดด้วยจิตใจ
ที่มีความสุขมาก: “สันติสุขจงมี
แด่มนุษย์ทุกคนในโลกนี้ ผู้ซื่อสัตย์
และมีจิตใจดี และผู้ที่ยอมให้พระเจ้า
ทรงนำทางตามพระประสงค์ของพวกเขา!
30,9. พวกเขาควรจะมาเมื่อ
วิญญาณของพระเจ้าระบุไว้
และจะได้รับพรจากการอุทิศตน
ของพวกเขา! – เพราะฉัน
ไม่กลัวพวกเขาเลยแม้แต่น้อย!
30,10. อย่างไรก็ตามเมื่อ
พวกเขาเข้ามาคุณต้องอยู่ใกล้ฉัน
เพราะมันไม่เหมาะสมที่ฉันจะรับ
พวกเขาทั้งหมดเพียงลำพัง!”
30,11. โจเซฟกล่าวว่า: “มารีย์
เมื่อคุณมีกำลังแล้ว ให้ลุกขึ้น
พร้อมกับเด็ก หยิบเปลและวาง
พระองค์ไว้ในนั้น จากนั้นแขกก็
จะเข้าไปและให้เกียรติเด็กได้!”
30,12. มารีย์ก็ทำตามความ
ปรารถนาของโจเซฟทันที
และโยเซฟก็พูดกับกัปตันว่า
30,13. “เอาล่ะ เราพร้อมแล้ว
ถ้าทั้งสามคนประสงค์จะเข้าไป
บอกได้เลยว่าเราได้เตรียมทุกอย่าง
ไว้แล้วที่จะต้อนรับพวกเขา
ด้วยความไม่พอใจ!”
30,14. แล้วกัปตันก็ออกไปประกาศ
เรื่องนี้ให้ทั้งสามคนทราบ ชายทั้ง
สามล้มลงกับพื้นทันที สรรเสริญ
พระเจ้าที่อนุญาต จากนั้นจึงหยิบ
กระสอบทองคำแล้วเดินเข้าไป
ในถ้ำด้วยความเคารพ
30,15. กัปตันเปิดประตู และชาย
ทั้งสามก็เข้าไปในถ้ำด้วยความ
เคารพอย่างสูง เพราะในขณะที่
พวกเขาเข้ามา แสงอันทรงพลังก็
เล็ดลอดออกมาจากเด็ก
30,16. ขณะที่นักปราชญ์ทั้งสาม
อยู่ห่างจากเปลที่ทารกนอนอยู่
ไม่กี่ก้าว พวกเขาก็ก้มหน้าลง
นมัสการพระองค์ทันที
30,17. พวกเขายังคงอยู่ในท่างอนี้
เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงต่อหน้าเด็ก
โดยถูกยึดไว้ด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง
จากนั้นพวกเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น
และคุกเข่าลง เงยหน้าขึ้นซึ่งเต็มไป
ด้วยน้ำตาเพื่อเฝ้าดูองค์พระผู้เป็นเจ้า
ผู้สร้างความไม่มีที่สิ้นสุดและนิรันดร
30,18. ชื่อของชายสามคนคือ:
คาสปาร์, เมลคิออร์ และบัลธาซาร์
30,19. และคนแรกพร้อมด้วย
วิญญาณของอาดัมกล่าวว่า:
“จงถวายเกียรติ การสรรเสริญ
และพระสิริแก่พระเจ้า! โฮซันนา
โฮซันนา โฮซันนาพระเจ้า
ตรีเอกานุภาพ ตลอดไป!”
30,20. ที่นี่เขาหยิบถุงที่ประดับ
ด้วยทองคำซึ่งมีกำยานที่ดีที่สุด
น้ำหนักสามสิบสามปอนด์แล้วมอบ
ให้มารีย์ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง:
30,21. “แม่ จงรับคำรับรองอันต่ำต้อย
นี้ไปโดยไม่เขินอาย ซึ่งจะเติมเต็ม
ความเป็นอยู่ของฉันตลอดไป!
จงรับการยกย่องจากภายนอก
ที่น่าสงสารนี้ เพราะสิ่งมีชีวิต
ทุกตัวที่มีความคิดเป็นหนี้ชั่ว
นิรันดร์ต่อผู้สร้างผู้ยิ่งใหญ่ของ
เขาจากก้นบึ้งของหัวใจ!”
30,22. มารีย์หยิบถุงหนักๆ มอบให้
โจเซฟ ผู้บริจาคก็ลุกขึ้นไปยืนอยู่ที่
ประตู คุกเข่าอีกครั้งและนมัสการ
พระเจ้าในพระกุมาร
30,23. ทันใดนั้นชายคนที่สอง
ซึ่งเป็นชาวมัวร์ซึ่งมีวิญญาณของ
คาอินร่วมด้วย ก็ได้ยกถุงใบเล็กๆ
ขึ้นมาใบหนึ่งซึ่งมีน้ำหนักเท่ากัน
ซึ่งเต็มไปด้วยทองคำบริสุทธิ์ที่สุด
แล้วยื่นให้มารีย์พร้อมกับข้อความว่า
30,24. “ข้าพเจ้าขอถวายสิ่งที่คู่ควร
แก่กษัตริย์แห่งดวงวิญญาณและ
มนุษย์บนแผ่นดินโลก ซึ่งเป็นเครื่อง
บูชาที่เล็กน้อยที่สุดสำหรับท่าน
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงพระสิรินิรันดร์!
มารดาผู้ให้กำเนิดพระองค์ บรรดา
ทูตสวรรค์ทั้งหลาย จงรับไว้เถิด
ลิ้นจะไม่สามารถแสดงออกได้!”
30,25. มารีย์รับถุงใบที่สองแล้ว
มอบให้โจเซฟ – นักปราชญ์ผู้ถวาย
เครื่องบูชาก็ไปหานักปราชญ์
คนแรกและทำตามอย่างที่เขาทำ
30,26. จากนั้นชายคนที่สาม
ก็ลุกขึ้นหยิบถุงของเขาซึ่งเต็ม
ไปด้วย มดยอบ ทองคำซึ่งเป็น
เครื่องเทศที่มีค่าที่สุดชนิดหนึ่ง
ในสมัยนั้นเต็มแล้วยื่นให้มารีย์
พร้อมกับถ้อยคำว่า
30,27. “วิญญาณของอับราฮัม
ติดตามฉันมา และบัดนี้กำลังได้
เห็นวันของพระเจ้า ซึ่งเขาตั้ง
ตารอด้วยความยินดีอย่างยิ่ง!
30,28. ฉัน บัลธาซาร์ ขอถวาย
เครื่องบูชาเล็กๆ น้อยๆ ที่คู่ควร
แก่บุตรของลูกหลานทุกคน!
รับไปเถิด มารดาแห่งความเมตตา!
อย่างไรก็ตาม ฉันถือเครื่องบูชาที่ดี
กว่าไว้ในใจ มันคือความรักของฉัน
นี่จะเป็นเครื่องบูชาที่แท้จริงที่สุด
ของฉันต่อเด็กคนนี้ตลอดไป!”
30,29. มารีย์หยิบถุงหนักใบนั้น
หนักสามสิบสามปอนด์ด้วยแล้ว
ยื่นให้โจเซฟ พระปราชญ์จึงลุกขึ้น
ไปหาพระกุมาร สององค์แรก ถวาย
บังคมพระกุมาร แล้วอธิษฐานเสร็จ
ก็ออกไปพร้อมกับพระกุมารอีกสองคน
ไปยังที่กางเต็นท์ของตน

บทที่ 31 – ของขวัญอันศักดิ์สิทธิ์
สามประการของพระเจ้า:
พระประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์
ความเมตตา และความรักของพระองค์

31,1. เมื่อนักปราชญ์ทั้งสามออกไป
และกลับไปยังเต็นท์เพื่อพักผ่อนแล้ว
มารีย์จึงพูดกับโจเซฟว่า
31,2. “ดูสิ ดูสิ เจ้าเป็นคนขี้กังวลและ
วิตกกังวล พระเจ้าของเราช่างอัศจรรย์
และดีเหลือเกิน พระองค์ทรงห่วงใยเราเพียงไร!
31,3. ใครจะจินตนาการถึงเรื่อง
แบบนี้ได้แม้แต่ในความฝัน!
พระองค์ทรงนำพระพรมาให้เรา
จากความกลัวของเรา และทรง
เปลี่ยนความกลัวและความกังวล
อันยิ่งใหญ่ทั้งหมดของเราให้กลาย
เป็นความยินดีอย่างยิ่ง!
31,4. จากคนที่เรากลัวว่าหลังจาก
ชีวิตของพระกุมารนั้น เราพบว่า
พวกเขาถวายเกียรติแด่พระองค์
เท่านั้น ในแบบที่เราเป็นเพียงผู้เดียว
และเป็นหนี้พระเจ้า พระเจ้า!
31,5. นอกจากนี้ พวกเขายังมอบ
ของขวัญอันล้ำค่าแก่เรา เพื่อที่เรา
จะซื้อสถานที่ที่มีเกียรติที่สุดในประเทศ
จากการขาย ซึ่งเราสามารถเลี้ยงดูบุตร
ผู้ชอบธรรมด้วยการเลี้ยงดูที่ดีที่สุด
เท่าที่จะเป็นไปได้ตามพระประสงค์ของพระเจ้า!
31,6. โอ้โจเซฟ! วันนี้ฉันจะขอบคุณ
สรรเสริญ และเชิดชูพระเจ้าผู้เป็น
ที่รักที่สุดตลอดทั้งคืน เพราะพระองค์
ทรงขัดขวางความยากจนของเราถึง
ขนาดที่เราจัดการได้เป็นอย่างดี!
คุณจะพูดอะไรกับสิ่งนั้นพ่อโจเซฟที่รัก?”
31,7. โจเซฟพูดว่า: “ใช่แล้ว มารีย์
พระเจ้าของเราทรงดีอย่างเหลือล้น
ต่อผู้ที่รักพระองค์เหนือสิ่งอื่นใด
และมอบความหวังทั้งหมดไว้กับ
พระองค์ผู้เดียว อย่างไรก็ตาม
ฉันเชื่อว่าของขวัญเหล่านี้มีไว้สำหรับ
เด็ก ไม่ใช่เรา ดังนั้นเราจึงไม่มีสิทธิ์
ใช้มันตามที่เราต้องการ
31,8. พระกุมารมีชื่อว่าพระเยซู
และเป็นพระบุตรของพระเจ้าผู้สูงสุด
ดังนั้นก่อนอื่นเราต้องถามพ่อผู้
ครอบครองทั้งหมดว่าควรทำ
อย่างไรกับสมบัติเหล่านี้!
31,9. และเราจะทำทุกอย่างที่
พระองค์ทรงสั่งให้เราทำกับ
พวกเขา ฉันจะไม่แตะต้อง
พวกเขาตลอดชีวิตโดยปราศจาก
พระประสงค์ของพระองค์
และฉันอยากจะหาเลี้ยงชีพ
ของคุณและความสุขด้วย
วิธีที่ยากลำบากที่สุด
31,10. จนถึงขณะนี้ ฉันได้สนับสนุน
คุณและลูกชายของฉันด้วยการ
ทำงานด้วยตนเองที่ได้รับพร
จากพระเจ้า ดังนั้นฉันจึงหวังว่าจะ
ทำอย่างนั้นต่อไปด้วยความ
ช่วยเหลือจากพระเจ้า!
31,11. นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่ได้
มองของประทานเหล่านี้ แต่ดูเฉพาะ
พระประสงค์ของพระเจ้าและความ
เมตตาและความรักของพระองค์เท่านั้น
31,12. สิ่งเหล่านี้คือของประทาน
อันเป็นพรอันยิ่งใหญ่ที่สุดสามประการ
จากพระผู้เป็นเจ้าที่ประทานแก่เรา
ตลอดเวลา น้ำพระทัยอันศักดิ์สิทธิ์
ของพระองค์คือกำยานที่ประณีตที่สุด
ความเมตตาของพระองค์คือทองคำที่
บริสุทธิ์และหนักที่สุด และความรัก
ของพระองค์คือมดยอบที่หอมที่สุด!
31,13. เราอาจใช้สมบัติทั้งสามนี้
อย่างฟุ่มเฟือยโดยไม่เกรงกลัวตลอดเวลา
แต่เราไม่ควรแตะต้องกำยาน ทองคำ
และมดยอบในกระสอบทองคำที่ไม่มี
สมบัติหลักสามชิ้นแรก ซึ่งจ่ายเงิน
ปันผลให้เรามากที่สุดจนถึงปัจจุบัน
31,14. มารีย์ที่รัก นี่คือสิ่งที่เราควรทำ
และฉันรู้ว่าพระเจ้าจะทรงมองดูเรา
ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง ความยินดี
ของพระองค์คือสมบัติล้ำค่าที่สุดของเรา!
31,15. คุณคิดว่ามารีย์ที่สวยที่สุด
ฉันพูดถูกหรือไม่? นี่ไม่ใช่การตัดสินใจ
ที่ถูกต้องเกี่ยวกับสมบัติเหล่านี้หรือ?”
31,16. มารีย์ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลและ
ชื่นชมสติปัญญาของโจเซฟ กัปตันก็
ซบคอของโจเซฟแล้วพูดว่า: “ใช่แล้ว
เจ้าเป็นคนจริงตามพระประสงค์ของ
พระเจ้าของเจ้า!” – ทารกยิ้มให้โจเซฟ
ยกมือเล็ก ๆ ราวกับว่าพระองค์ทรงอวยพร
พ่อบุญธรรม โจเซฟผู้ศรัทธามากที่สุด

บทที่ 32 – ทูตสวรรค์ในฐานะที่
ปรึกษาของนักปราชญ์ทั้งสาม

32,1. นักปราชญ์ทั้งสามคน
มารวมตัวกันในเต็นท์หลังเดียวกัน
และหารือกันว่าควรทำอย่างไรต่อไป
32,2. พวกเขาควรรักษาคำพูด
ต่อเฮโรดหรือควรผิดคำพูดเป็นครั้งแรก?
32,3. และในกรณีที่ต้องเดินทาง
กลับประเทศโดยเส้นทางอื่น
คำถามก็คือ เส้นทางใดที่จะ
พาพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัย
32,4. คนหนึ่งถามอีกคนหนึ่งว่า
“ดาวมหัศจรรย์ที่พาเรามาที่แห่งนี้
จะพาเรากลับบ้านด้วยเส้นทางใหม่ด้วยหรือไม่”
32,5. ขณะที่ทั้งสองปรึกษากัน
ดูเถิด มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งมา
ปรากฏในหมู่พวกเขาและพูด
กับพวกเขาว่า “อย่ากลัวไป
โดยเปล่าประโยชน์ เพราะว่า
ทางนั้นปูไว้แล้ว!
32,6. แสงอาทิตย์ตกบนแผ่นดิน
ในเวลาเที่ยงตรงเท่าใด พรุ่งนี้
คุณจะถูกนำไปยังประเทศ
ของคุณโดยตรง และเส้นทางนี้
จะไม่ผ่านกรุงเยรูซาเล็ม!”
32,7. ทันใดนั้น เทวดาก็หายตัวไป
และปราชญ์ทั้งสามก็แยกย้ายกันไป
ในคืนนี้ ในตอนเช้า พวกเขาออกจาก
สถานที่และในไม่ช้าก็มาถึงประเทศ
ของตนโดยใช้เส้นทางที่สั้นที่สุด และ
พวกเขาได้ประกาศพระสิริอันยิ่งใหญ่
ของพระเจ้าแก่ทุกคน และปลุก
ศรัทธาที่แท้จริงในพระเจ้าที่เป็น
เอกภาพในตัวพวกเขา
32,8. เช้าวันเดียวกันนั้น โจเซฟถาม
กัปตันว่ายังต้องอยู่ในถ้ำนี้อีกนานแค่ไหน
32,9. กัปตันพูดกับโจเซฟด้วยท่าทีที่
เป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้:
“ชายผู้เป็นที่เคารพนับถืออย่างสูง
ของข้าพเจ้า! ท่านคิดว่าข้าพเจ้าจะขัง
ท่านไว้ที่นี่เป็นนักโทษหรือ?
32,10. เป็นความคิดอะไร! – ฉัน
หนอนในผงคลีต่อหน้าอำนาจของ
พระเจ้าของเจ้า จะจับเจ้าเป็นเชลย
ได้อย่างไร!? – สิ่งที่ความรักของฉันที่มี
ต่อคุณทำ เห็นไหม ไม่ใช่การถูกจองจำ!
32,11. เท่าที่พลังของฉันเกี่ยวข้องกับคุณ
คุณจะเป็นอิสระได้ทุกเวลาและสามารถ
ไปได้ทุกที่ที่คุณต้องการ! – อย่างไรก็ตาม
คุณไม่ได้เป็นอิสระจากใจของฉัน
เพราะมันต้องการให้คุณอยู่ที่นี่ตลอดไป
เพราะมันรักคุณและลูกชายตัวน้อย
ของคุณอย่างสุดจะพรรณนา!
32,12. อดทนอีกสักสองสามวัน ฉันจะ
ส่งหน่วยสอดแนมไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
ทันทีและค้นหาว่ามารเฒ่าเจ้าเล่ห์
วางแผนจะทำอะไร บัดนี้ชาว
เปอร์เซียไม่รักษาคำพูด!
32,13. จากนั้นฉันจะรู้ว่าต้องทำอะไร
และจะปกป้องคุณจากการข่มเหง
จากเผด็จการที่โหดเหี้ยมนี้
32,14. เพราะคุณสามารถเชื่อฉัน
เมื่อฉันบอกว่าเฮโรดเป็นศัตรูตัวฉกาจ
ที่สุดในใจฉัน และฉันจะโจมตีเขาทุกที่
และทุกเวลาที่ฉันสามารถทำได้!
32,15. แน่นอนว่าฉันเป็นเพียงกัปตัน
และตัวเองเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของ
นายพลที่มียศสูงกว่าซึ่งอาศัยอยู่ใน
ไซดอนและสเมียร์นาและควบคุม
กองทหารสิบสองกองในเอเชีย
32,16. อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ใช่
นายร้อยธรรมดา แต่เป็นขุนนาง
และตามตำแหน่งของฉัน ยังเป็น
ผู้บังคับบัญชากองทหารทั้งสิบสอง
ในเอเชียด้วย! ดังนั้นหากฉันต้องการ
ส่งกองกำลังใด ๆ ออกไป ฉันไม่
จำเป็นต้องส่งคำขอในสเมียร์นาก่อน
แต่ในฐานะผู้ดี ฉันเพียงแค่ต้องสั่งการ
เท่านั้น และกองทหารจะต้องเชื่อฟังฉัน!
ดังนั้นท่านวางใจได้เลยว่า
เฮโรดจะมาปรากฏตัวหรือไม่!”
32,17. โจเซฟขอบคุณกัปตันสำหรับ
ความเอาใจใส่อย่างที่สุดนี้ นั่งลงแล้วพูดว่า:
32,18. “ฟังฉันนะเพื่อนผู้มีเกียรติ!
ดูสิ ก่อนหน้านี้คุณเคยวางแผนอย่าง
รอบคอบที่สุดในการจัดการกับพวก
เปอร์เซียน แต่ท้ายที่สุดแล้ว
พวกเขาจะมีประโยชน์อะไร!
32,19. พวกเปอร์เซียนมาถึง
โดยมองไม่เห็นด้วยดวงตานับพัน
ของคุณ และได้ตั้งค่ายไว้แล้ว
ก่อนที่คุณจะค้นพบพวกเขาด้วยซ้ำ!
32,20. ดูเถิด หากพระเจ้าของ
ข้าพเจ้าไม่ทรงพิทักษ์รักษาข้าพเจ้า
แล้วข้าพเจ้าจะอยู่ที่ไหนแม้จะได้
รับความช่วยเหลือจากพระองค์?
พวกเปอร์เซียนอาจจะบีบคอฉัน
พร้อมทั้งครอบครัวของฉัน
ก่อนที่เธอจะปรากฏตัว!
32,21. เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าจึงกล่าวแก่
ท่านในฐานะมิตรสหายอย่างสุดซึ้งว่า
ความช่วยเหลือจากมนุษย์นั้นไร้ค่า
เพราะว่ามนุษย์ไม่มีอะไรอยู่ต่อหน้าพระเจ้า!
32,22. อย่างไรก็ตาม หากพระเจ้า
ประสงค์ที่จะช่วยเรา และพระเจ้า
เท่านั้นที่สามารถช่วยได้ เราก็ไม่
จำเป็นต้องลำบากมากเกินไป
แม้ว่าเราจะพยายามมากมาย
แต่ทุกอย่างจะเกิดขึ้นตามพระประสงค์
ของพระเจ้าเท่านั้น และจะไม่
เป็นไปตามของเราเลย
32,23. ดังนั้นจงละเว้นจากการ
ลาดตระเวนในกรุงเยรูซาเล็มที่
ลำบากและเป็นอันตราย ซึ่ง
ประการแรกสามารถรับข้อมูลที่
เกี่ยวข้องเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
และประการที่สอง ชะตากรรม
อันโหดร้ายอาจส่งผลตามมา
ต่อคุณด้วยบัญชีของฉัน!
32,24. คืนนี้องค์พระผู้เป็นเจ้าจะ
ทรงบอกข้าพเจ้าอย่างแน่นอนว่า
เฮโรดจะทำอะไรและข้าพเจ้าจะ
ต้องทำอะไร เพราะฉะนั้นท่านไม่
ควรวิตกกังวลไปพร้อมกับข้าพเจ้าเลย
และให้องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงมีชัย
เหนือข้าพเจ้าและท่าน
แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย”
32,25. เมื่อกัปตันได้ยินคำพูดของโจเซฟ
เขาก็เกิดอารมณ์ขึ้นอย่างมาก และนั่น
ทำให้เขาเจ็บปวดที่โจเซฟ
ปฏิเสธความช่วยเหลือ
32,26. โจเซฟพูดว่า: “เพื่อนรัก!
มันทำให้คุณเจ็บปวดเพราะฉัน
ห้ามไม่ให้คุณดูแลสวัสดิภาพ
ในอนาคตของฉัน
32,27. แต่ถ้าคุณมองเรื่องนี้ให้ชัดเจน
คุณจะต้องเห็นด้วยกับฉัน!
32,28. ดูสิ พวกเราคนไหนที่เคย
แบกดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และ
ดวงดาวทั้งหมดข้ามท้องฟ้า?
พวกเราคนไหนเคยสั่งลม พายุ
และสายฟ้าฟาดบ้าง?
32,29. ใครเป็นผู้ขุดเตียงสำหรับ
ทะเลอันกว้างใหญ่ และใครในพวกเรา
ที่ได้กำหนดเส้นทางของแม่น้ำใหญ่?
32,30. นกตัวไหนที่เราสอนให้บินได้เร็ว
และเมื่อใดที่เราได้จัดขนของพวกมัน?
เมื่อไหร่ที่เราเคยสร้างคอของพวกเขา
ให้มีเสียงอันไพเราะเช่นนี้?
32,31. หญ้าที่เติบโตจากเมล็ดพันธุ์
มีชีวิตที่เราสร้างขึ้นอยู่ที่ไหน?
32,32. ดูเถิด พระเจ้าทรงทำทั้งหมดนี้
ทุกวัน! – ในขณะที่รัชสมัยอันยิ่งใหญ่
และอัศจรรย์ของพระองค์เตือนคุณ
ทุกช่วงเวลาถึงการดูแลด้วยความรัก
อันไร้ขอบเขตของพระองค์ คุณจะ
สงสัยได้อย่างไรเมื่อฉันชี้ให้คุณเห็น
อย่างเป็นมิตรมากที่สุดว่าต่อหน้าพระเจ้า
ความช่วยเหลือของมนุษย์ทั้งหมดกลับ
จมหายไปในฝุ่นแห่งความไม่มีนัยสำคัญ”
32,33. คำพูดเหล่านี้ทำให้กัปตันมี
อารมณ์เชิงบวกอีกครั้ง แต่ถึงกระนั้น
เขาก็แอบส่งหน่วยสอดแนมไปยัง
กรุงเยรูซาเล็มเพื่อค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น

บทที่ 33 – การเตรียมตัวบินไปอียิปต์

33,1. ในค่ำคืนนี้ ทูตสวรรค์องค์หนึ่
งมาปรากฏในความฝันแก่โจเซฟ
และมารีย์และกล่าวว่า
33,2. “โจเซฟ! ขายสมบัติและซื้อ
ฝูงสัตว์ให้ตัวเอง เพราะคุณและ
ครอบครัวต้องหนีไปอียิปต์!
33,3. ดูเถิด เฮโรดโกรธจัดเพราะ
ถูกพวกนักปราชญ์หลอกและตั้งใจ
จะฆ่าเด็กทุกคนตั้งแต่อายุ
หนึ่งขวบถึงสิบสองปี!
33,4. พวกนักปราชญ์ต้องแจ้งให้
เขาทราบว่ากษัตริย์องค์ใหม่ประสูติที่ใด
เพื่อเขาจะได้ส่งพวกอันธพาลไปฆ่า
พระกุมารผู้เป็นกษัตริย์องค์ใหม่
33,5. พวกเราทูตสวรรค์แห่งสวรรค์
ได้รับคำสั่งจากพระเจ้าก่อนที่พระองค์
จะเสด็จมาบนโลก ให้คอยดูแลคุณอย่าง
เอาใจใส่และปกป้องความปลอดภัยของคุณ!
33,6. บัดนี้ข้าพเจ้าจึงมาบอกท่านว่า
เฮโรดจะทำอะไร เพราะเขาไม่แน่ใจ
ว่าจะยึดกษัตริย์นั้นไว้ได้
33,7. กัปตันเองต้องจ่ายค่าธรรมเนียม
ให้กับเฮโรดหากเขาไม่ต้องการถูกทรยศ
ต่อจักรพรรดิ ดังนั้นคุณจะต้องเริ่มต้น
การเดินทางของคุณในวันพรุ่งนี้เอง!
33,8. คุณสามารถแจ้งกัปตันเกี่ยวกับ
เรื่องนี้ได้ และเขาจะช่วยคุณในการ
ออกเดินทางทันที! “ขอให้ทำสิ่งนี้ใน
พระนามของพระองค์ผู้ทรงชีวิตและ
ดูดนมจากอกของมารีย์!”
33,9. โจเซฟตื่นขึ้นที่นี่ เช่นเดียวกับ
มารีย์ที่เรียกโจเซฟทันทีด้วยน้ำเสียง
หวาดกลัวแล้วเล่าความฝันของเธอให้ฟัง
33,10. ในขณะนั้น โจเซฟเห็นหน้า
ทูตสวรรค์ในคำบรรยายของมารีย์
และพูดว่า: “มารีย์ อย่ากังวล
ก่อนเที่ยงเราจะเดินทางข้ามภูเขา
และในเจ็ดวันในอียิปต์!
33,11. เมื่อรุ่งเช้าใกล้เข้ามาแล้ว
ฉันจะออกไปทันทีและเตรียมตัว
ออกเดินทางอย่างรวดเร็ว ”
33,12. โจเซฟไปกับบุตรชายคนโต
ทั้งสาม นำสมบัตินั้นไปให้ร้านรับแลกเงิน
ซึ่งซื้อทุกอย่างในราคายุติธรรม
33,13. หลังจากนั้น โจเซฟไปหา
พ่อค้าขายสัตว์โดยนำ โดยคนรับใช้
ของคนแลกเงิน ซื้อล่อหกตัวทันที
แล้วกลับเข้าไปในถ้ำที่มีอุปกรณ์ครบครัน
33,14. ที่นั่นกัปตันรอเขาอยู่และเล่า
ข่าวร้ายกาจและน่ารังเกียจที่สุดที่เขา
ได้รับจากกรุงเยรูซาเล็มให้เขาฟังทันที
33,15. อย่างไรก็ตาม โจเซฟไม่ได้
สงสัยกับคำบรรยายของกัปตัน
แต่พูดด้วยน้ำเสียงที่เผยให้เห็น
ศรัทธาของเขาในพระเจ้า:
33,16. “เพื่อนผู้มีเกียรติ! สิ่งที่คุณบอก
ฉันตอนนี้และรายละเอียดอื่นๆ
อีกมากมายเกี่ยวกับการตัดสินใจ
ของเฮโรดนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้า
ได้ทรงเปิดเผยแก่ฉันเมื่อคืนนี้แล้ว
เหมือนที่ฉันได้บอกล่วงหน้า
กับคุณเมื่อวานนี้!
33,17. ดูเถิด เจ้าเองจะต้องแสดง
ความเคารพต่อเขา เพราะเขาต้องการ
ให้เด็กทุกคนที่มีอายุตั้งแต่ไม่กี่สัปดาห์
จนถึงสิบสองปีทั้งในและรอบ ๆ
เบธเลเฮมและในเมืองถูกรัดคอ
เพื่อเขาจะได้เอาลูกของฉันไปด้วย!
33,18. ดังนั้นวันนี้ข้าพเจ้าจึงต้องหนี
จากที่นี่ไปทุกที่ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำ
ข้าพเจ้าให้พ้นจากความโหดร้ายของเฮโรด
33,19. ข้าพเจ้าจึงขอให้ข้าพเจ้าแสดง
เส้นทางที่ปลอดภัยไปยังไซดอน
เพราะฉันต้องออกไปในหนึ่งชั่วโมง!”
33,20. เมื่อหัวหน้าได้ยินดังนั้นก็โกรธ
เฮโรดเป็นที่สุดและสาบานว่าจะแก้แค้น
เฮโรดอย่างไม่ย่อท้อว่า
33,21. “โจเซฟ ข้าพเจ้าขอสาบานต่อ
รุ่งสางและดวงอาทิตย์ที่ขอบฟ้า
ข้าพเจ้าสาบานต่อพระเจ้าของท่าน
ผู้ทรงพระชนม์อยู่ ข้าพเจ้าขอสาบาน
ในฐานะขุนนางผู้สูงศักดิ์จากโรมว่า
ข้าพเจ้ายอมถูกตรึงที่กางเขน
ดีกว่ายอมให้ผู้เผด็จการผู้โหดเหี้ยม
รายนี้กระทำความโหดร้ายเช่นนี้
โดยไม่ต้องรับโทษ !
33,22. เราจะนำเจ้าข้ามภูเขาด้วยที่
กำบังอันเพียงพอ และเมื่อฉันรู้ว่า
คุณปลอดภัยแล้ว ฉันจะรีบกลับมา
และส่งผู้สื่อสารไปยังกรุงโรมโดยเร็ว
ซึ่งจะแจ้งให้จักรพรรดิทราบถึงทุกสิ่ง
ที่เฮโรดกำลังวางแผนจะทำ
33,23. ฉันจะทำทุกอย่างที่คิดได้เพื่อ
ขัดขวางแผนการของสัตว์ประหลาดตัวนั้น”
33,24. โจเซฟตอบว่า: “เพื่อนที่ดีและ
มีเกียรติ! หากคุณทำอะไรได้บ้าง
อย่างน้อยก็ปกป้องเด็กที่มีอายุระหว่าง
สามถึงสิบสองปี! นี่จะอยู่ในอำนาจของคุณ!
33,25. แต่คุณจะไม่มีอำนาจปกป้อง
ทารกตั้งแต่แรกเกิดจนถึงปีที่สอง!
33,26. คุณจะสามารถปกป้องเด็กโต
ได้ไม่ใช่ด้วยกำลัง แต่ด้วยสติปัญญาเท่านั้น!
33,27. พระเจ้าจะทรงนำทางคุณด้วย
ปัญญานี้! เพราะฉะนั้นอย่าคิดมากว่า
จะทำอะไร เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้า
จะทรงนำทางเจ้าอย่างลับๆ!”
33,28. กัปตันพูดว่า: “ไม่ ไม่ เลือดของ
เด็กๆ จะไม่ไหล ฉันขอใช้กำลังทหารดีกว่า!”
33,29. โจเซฟกล่าวว่า “ดูซิ ท่านจะ
ทำอะไรได้บ้าง เมื่อเฮโรดออกจาก
กรุงเยรูซาเล็มพร้อมกองทหารโรมัน
ทั้งหมดแล้ว ท่านจะเข้าทำสงคราม
กับกองกำลังของท่านเองหรือไม่
ดังนั้นจงปฏิบัติตามคำแนะนำของ
พระเจ้า เพื่อท่านจะได้กระทำอย่าง
ฉันมิตร ช่วยเด็กสามถึงสิบสองปีด้วย!”
จากนั้นกัปตันก็มอบตัวให้โยเซฟ

บทที่ 34 – การออกเดินทางของเที่ยวบิน

34,1. หลังจากพูดคุยกับกัปตันแล้ว
โจเซฟก็พูดกับลูกชายว่า “รีบออกไป
เตรียมสัตว์ให้พร้อม!
34,2. อานล่อที่เพิ่งซื้อมาทั้งหกตัว
และล่อตัวเก่าลองตัวหนึ่งให้มารีย์!
ทานอาหารให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
อย่างไรก็ตาม เราจะทิ้งวัวไว้กับเกวียน
ให้กับพยาบาลผดุงครรภ์เพื่อเป็น
ของที่ระลึกและเป็นการตอบแทน
ที่เธอเอาใจใส่พวกเรา!”
34,3. นางผดุงครรภ์จึงเอาวัวไป
ด้วยเกวียนไม่ต้องไปทำงานต่อ
34,4. อย่างไรก็ตาม ซาโลเมถาม
โจเซฟว่าเธอจะไปกับเขาได้ไหม
34,5. โยเซฟพูดว่า “นั่นก็ขึ้นอยู่กับคุณ
คุณก็รู้ว่าฉันยากจนและไม่สามารถ
จ่ายเงินให้คุณได้ถ้าคุณทำงาน
เป็นสาวใช้ให้ฉัน!”
34,6. อย่างไรก็ตาม หากคุณมี
เงินทุนและสามารถดูแลอาหาร
และเสื้อผ้าไปพร้อมกับฉันได้
คุณสามารถตามฉันได้!”
34,7. ซาโลเมพูดว่า: “ฟังนะ
ลูกชายของกษัตริย์เดวิดผู้ยิ่งใหญ่!
เงินทองของฉันจะเพียงพอไม่
เพียงสำหรับฉันเท่านั้น แต่ยัง
สำหรับทั้งครอบครัวของคุณ
ด้วยเป็นเวลาร้อยปีด้วย!
34,8. เพราะฉันร่ำรวยด้วยทรัพย์
สมบัติทางโลกมากกว่าที่คุณจะ
จินตนาการได้! รอเพียงหนึ่ง
ชั่วโมงฉันก็จะพร้อมเดินทาง
เต็มไปด้วยสมบัติ!”
34,9. โยเซฟพูดว่า “ซาโลเม ดูเถิด
เจ้าเป็นม่ายสาว เจ้าต้องพาบุตรชาย
สองคนของเจ้าไปด้วย!
34,10. คุณต้องทำงานหนักมาก
และฉันไม่มีเวลาจะเสียเวลาแม้แต่
นาทีเดียว เพราะเฮโรดจะไปถึง
ภูมิภาคนี้ภายในสามชั่วโมง และ
บรรพบุรุษและนักวิ่งของเขาจะมา
ถึงที่นี่แล้วในหนึ่งชั่วโมง!
34,11. ดังนั้นคุณจะเห็นได้ว่า เป็นไป
ไม่ได้ที่ฉันจะรอการเตรียมตัวของคุณ!
34,12. ฉันคิดว่าจะดีกว่าถ้าคุณอยู่
เพื่อที่ฉันจะไม่ล่าช้าเพราะคุณ
อย่างไรก็ตาม หากพระประสงค์ของ
องค์พระผู้เป็นเจ้าให้ข้าพเจ้ากลับมาที่นี่
ข้าพเจ้าก็จะตั้งถิ่นฐานที่นาซาเร็ธอีกครั้ง
34,13. ในเมื่อท่านประสงค์จะรับใช้
ข้าพเจ้า โปรดไปที่นาซาเร็ธเป็นครั้งคราว
และเช่าทรัพย์สินของข้าพเจ้าต่อไป
อีกสามถึงเจ็ดปี เพื่อไม่ให้ตกไป
อยู่ในมือของคนแปลกหน้า!”
34,14. และซาโลเมก็สละความ
ต้องการของเธอและพอใจกับ
งานที่ได้รับมอบหมายนี้
34,15. หลังจากนั้นโจเซฟก็สวมกอด
กัปตันและอวยพรเขา จากนั้นจึงเรียก
มารีย์ให้นั่งบนสัตว์ของเธอร่วมกับทารก
34,16. เมื่อทุกอย่างพร้อมออกเดินทางแล้ว
กัปตันจึงพูดกับโจเซฟว่า “ชายผู้เป็นที่
เคารพนับถืออย่างสูงของฉัน! – ฉันจะได้
เจอคุณอีกไหม – แล้วเด็กคนนี้กับแม่ล่ะ!”
34,17. โจเซฟกล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะอีก
สามปีเท่านั้น และพระกุมารกับมารดา
จะทักทายท่านอีกครั้ง ขอให้วางใจเถิด
ให้เราจากไปเถิด อาเมน” –
34,18. ที่นี่โจเซฟขี่สัตว์ของเขา และ
บุตรชายของเขาทำตามแบบอย่าง
ของเขา และโจเซฟก็คว้าบังเหียน
สัตว์ของมารีย์แล้วพามันออกจากถ้ำ
พร้อมทั้งสรรเสริญพระเจ้า
34,19. ขณะที่ทุกคนอยู่ข้างนอก โจเซฟ
เห็นผู้คนจำนวนมากจากในเมืองรีบไป
พบเด็กแรกเกิด เพราะพวกเขาได้ยิน
เรื่องที่เด็กเกิดใหม่จากพยาบาล
ผดุงครรภ์ที่กลับมาถึงบ้าน
และผ่านทางคนรับแลกเงิน
34,20. แต่ผู้มาชมกลุ่มนี้ทำให้โจเซฟ
ไม่สะดวกที่สุด ดังนั้นเขาจึงร้องขอให้
พระเจ้าพาเขาออกไปจากฝูงชนที่
ดูถูกเหยียดหยามนี้โดยเร็วที่สุด
34,21. และดูเถิด หมอกหนาทึบ
ปกคลุมทั่วทั้งเมืองในขณะนั้น และ
ไม่มีใครสามารถเห็นได้เกินห้าก้าว
34,22. สิ่งนี้ทำให้ฝูงชนรำคาญและ
กลับเข้าเมือง โจเซฟซึ่งนำโดยกัปตัน
และซาโลเมก็สามารถไปถึง
เทือกเขาถัดไปที่มองไม่เห็นได้
34,23. เมื่อเขาไปถึงชายแดนระหว่าง
แคว้นยูเดียและซีเรีย กัปตันได้มอบ
จดหมายแสดงการปฏิบัติที่ปลอดภัย
แก่โจเซฟโดยจ่าหน้าถึงผู้ว่าการภูมิภาค
ไซเรเนียส ผู้ซึ่งได้รับการแต่งตั้งให้ดูแลซีเรีย
34,24. โจเซฟยอมรับมันด้วยความ
ขอบคุณ และกัปตันก็พูดว่า:
“ไซเรเนียสเป็นพี่ชายของฉัน ฉันไม่
ต้องการพูดอะไรอีกแล้ว ดังนั้นจง
เดินทางอย่างปลอดภัยและกลับมา
ในลักษณะเดียวกัน!” จากนั้นกัปตัน
ก็หันกลับมาพร้อมกับซาโลเม และ
โจเซฟก็เดินทางต่อไปในพระนาม
ขององค์พระผู้เป็นเจ้า
34,25. ประมาณเที่ยง โจเซฟมาถึง
ยอดเขาแล้วห่างจากเบธเลเฮม
สิบสองชั่วโมง ยอดเขานี้ครอบคลุม
พื้นที่ในประเทศซีเรียทั้งหมด และ
ชาวโรมันเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า
โคเอล ซีเรีย ในสมัยนั้น
34,26. โจเซฟต้องอ้อมค่อนข้างนาน
เนื่องจากไม่มีเส้นทางที่ปลอดภัย
จากปาเลสไตน์ไปยังอียิปต์
34,27. แผนการเดินทางของเขามีดังนี้
ในวันแรก เขาเข้ามาใกล้เมืองเล็กๆ
ชื่อบอสตรา เขาค้างคืนที่นั่นเพื่อ
สรรเสริญพระเจ้า นั่นคือที่ที่
พวกโจรมาขโมยของจากเขา
34,28. อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็น
พระกุมารแล้ว พวกเขาก็ซบหน้าลง
อธิษฐานต่อพระองค์ แล้วหนีขึ้นไป
บนภูเขาด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง
34,29. วันรุ่งขึ้น โจเซฟข้ามเทือกเขาใหญ่
อีกครั้งและมาถึงบริเวณปาเนีย ซึ่งเป็น
เมืองชายแดนเล็กๆ ระหว่างปาเลสไตน์
และซีเรียตอนเหนือ
34,30. จากเมืองปาเนียมาถึง
จังหวัดฟีนิเซียในวันที่สาม และมา
ถึงเขตเมืองไทระ ที่นั่นเขาได้
มอบหนังสือแสดงความปลอดภัย
ให้แก่ไซเรเนียสซึ่งมีหน้าที่บางอย่าง
ในเมืองไทระในช่วงเวลานั้น
34,31. ไซเรเนียสต้อนรับโจเซฟด้วย
ท่าทีเป็นมิตรที่สุดและถามท่านว่า
ท่านจะทำอะไรได้บ้าง
34,32. โจเซฟกล่าวว่า “ขอให้ข้าพเจ้า
ไปถึงอียิปต์อย่างปลอดภัย!” – และ
ไซเรเนียสกล่าวว่า: “คนดี คุณ
เดินทางอ้อมมาเป็นเวลานานแล้ว
เพราะปาเลสไตน์อยู่ใกล้กับอียิปต์
มากกว่าฟีนิเซียมาก! ตอนนี้คุณยังคง
ต้องเดินทางผ่านปาเลสไตน์ – และ
ต้องเดินทางจากที่นี่ไปยังสะมาเรีย
จากนั้นไปยังจอปเป จากที่นั่น ถึง
อัสคาลอน จากที่นั่นถึงกาซา จาก
ที่นั่นถึงเกราซ และจากที่นั่นเท่านั้น
คุณจึงจะไปยังเอลูซาในอาระเบียได้!”
34,33. โจเซฟเสียใจเมื่อตระหนักว่าเขา
หลงผิดไปไกลแค่ไหน อย่างไรก็ตาม
ไซเรเนียสสงสารโจเซฟและพูดว่า
“คนดี ความทุกข์ใจของคุณทำให้ฉัน
เจ็บปวด คุณอาจเป็นชาวยิวและ
เป็นศัตรูของชาวโรมัน แต่เนื่องจาก
น้องชายของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่าง
ของฉัน มีความรักต่อคุณมากมาย
เหลือเกิน ฉันก็จะทำเช่นนั้นเช่นกัน
บางสิ่งบางอย่างในมิตรภาพ
34,34. ดูสิ เรือลำเล็กแต่ปลอดภัยจะ
ออกจากที่นี่ไปยังออสทราซีนพรุ่งนี้!
เรือลำนี้จะพาคุณไปที่นั่นภายในสามวัน
และเมื่อคุณอยู่ใน ออสตราซิน คุณจะอยู่
ในอียิปต์แล้ว! – ฉันจะให้จดหมายแสดง
ความปลอดภัยแก่คุณ ซึ่งจะช่วยให้คุณ
อยู่และซื้อเสบียงบางอย่างใน ออสตราซิน
โดยไม่มีอุปสรรค อย่างไรก็ตาม
วันนี้คุณเป็นแขกของฉัน กรุณานำ
สัมภาระของคุณเข้ามาด้วย!”

Jesus offenbart die wahre Geschichte Seiner Geburt… Die Weihnachtsgeschichte Teil 1/2 – Jesus reveals the true Story of His Birth… The Christmas Story Part 1/2

<= Zurück zur Übersicht – Back to Overview

Flag brazilian-270x180px Thai Language
Weihnachten-Die wahre Geschichte-Geburt Jesu-Jakobus Evangelium-Kindheit und Jugend Jesu-Jakob Lorber Christmas-The true Story-Birth of Jesus Christ-Gospel of James-Childhood and Youth of Jesus-Jakob Lorber
=> RUMBLE => YOUTUBE   => PDF => RUMBLE  => YOUTUBE   => PDF
Verwandte Botschaften…
EBook => Kindheit & Jugend Jesu
=> Teil 2 der Geburt Jesu
=> Universelle Bedeutung Meiner Geburt
=> Die wahre Bedeutung Meiner Geburt
=> Teilt die Frohe Botschaft
=> Was sagt Jesus zu Weihnachten
Related Messages…
EBook => Childhood & Youth of Jesus
=> Part 2 of Jesus’ Birth
=> Universal Significance of My Birth
=> The true Meaning of My Birth
=> Share the Good News
=> What does Jesus say reg. Christmas

flagge de  Jesus offenbart die Geschichte Seiner Geburt durch Jakob Lorber

Die ,Weihnachtsgeschichte’ – Jesus erzählt die Geschichte Seiner Geburt

Auszug aus dem Jakobus-Evangelium über die Kindheit und Jugend Jesu

Dies offenbart Jesus Christus durch Jakob Lorber
zwischen dem 22. Juli 1843 und 9. Mai 1851

(Nähere Informationen bezüglich des Jakobus-Evangeliums sind zu Beginn des gesamten Werkes „Kindheit und Jugend Jesu“ durch den Herrn selbst gegeben.)

Vorgeschichte: Wie die Tempelschülerin Maria in Josephs Obhut kam

1,3. Maria aber, die im Tempel auferzogen ward, ist reif geworden, und es war nach dem Mosaischen Gesetze not, sie aus dem Tempel zu geben.

1,4. Es wurden darum Boten in ganz Judäa ausgesandt, solches zu verkünden, auf daß die Väter kämen, um, so jemand als würdig befunden würde, das Mägdlein zu nehmen in sein Haus.

1,6. Als sich aber nach Ablauf von drei Tagen die sich darum gemeldet Habenden wieder am vorbestimmten Orte versammelt hatten und ein jeder Bewerber um Maria einen frischen Lilienstab so bestimmtermaßen dem Priester dargereicht hatte, da ging der Priester alsbald mit den Stäben in das Innere des Tempels und betete dort.

1,7. Nachdem er aber sein Gebet beendet hatte, trat er wieder mit den Stäben heraus und gab einem jeglichen seinen Stab wieder.

1,8. Alle Stäbe aber wurden sobald fleckig; nur der zuletzt dem Joseph überreichte blieb frisch und makellos.

1,9. Es hielten sich aber darob einige auf und erklärten diese Probe für parteiisch und somit für ungültig und verlangten eine andere Probe, mit der sich durchaus kein Unfug verbinden ließe.

1,10. Der Priester, darob etwas erregt, ließ sogleich Maria holen, gab ihr eine Taube in die Hand und behieß sie treten in die Mitte der Bewerber, auf daß sie daselbst die Taube frei solle fliegen lassen

1,11. und sprach noch vor dem Auslassen der Taube zu den Bewerbern: »Sehet, ihr Falschdeuter der Zeichen Jehovas! Diese Taube ist ein unschuldig reines Tier und hat kein Gehör für unsere Beredung,

1,12. sondern lebte allein in dem Willen des Herrn und versteht allein die allmächtige Sprache Gottes!

1,13. Haltet eure Stäbe in die Höhe! – Auf dessen Stab diese Taube, so sie das Mägdlein auslassen wird, sich niederlassen wird und auf dessen Haupt sie sich setzen wird, der soll Maria nehmen!«

1,14. Die Bewerber aber waren damit zufrieden und sprachen: »Ja, dies soll ein untrüglich Zeichen sein!«

1,15. Da aber Maria die Taube auf Geheiß des Priesters freiließ, da flog dieselbe alsbald zu Joseph hin, ließ sich auf seinen Stab nieder und flog dann vom selben sogleich auf das Haupt Josephs.

1,16. Und der Priester sprach: »Also hat es der Herr gewollt! Dir, du biederer Gewerbsmann, ist das untrügliche Los zugefallen, die Jungfrau des Herrn zu empfangen! So nimm sie denn hin im Namen des Herrn in dein reines Haus zur ferneren Obhut! Amen.«

1,17. Als aber der Joseph solches vernommen hatte, da antwortete er dem Priester und sprach: »Siehe, du gesalbter Diener des Herrn nach dem Gesetze Mosis, des getreuen Knechtes des Herrn Gott Zebaoth, ich bin schon ein Greis und habe erwachsene Söhne zu Hause und bin seit lange her schon ein Witwer; wie werde ich doch zum Gespötte werden vor den Söhnen Israels, so ich dies Mägdlein nehme in mein Haus!

1,18. Daher laß die Wahl noch einmal ändern und laß mich draußen sein, auf daß ich nicht gezählt werde unter den Bewerbern!«

1,19. Der Priester aber hob seine Hand auf und sprach zum Joseph: »Joseph! Fürchte Gott den Herrn! Weißt du nicht, was Er getan hat an Dathan, an Korah und an Abiram?

Zeugnis Gottes über Josephs Gerechtigkeit und Integrität

1,24. Der Priester aber ging hinein und betete für Joseph vor dem Allerheiligsten, und der Herr sprach zum Priester, der da betete:

1,25. »Betrübe Mir den Mann nicht, den Ich erwählt habe; denn gerechter als er wandelt wohl keiner in Israel, und keiner auf der ganzen Erde, und keiner vor Meinem ewigen Throne in allen Himmeln!

1,26. Und gehe hinaus und gib die Jungfrau, die Ich Selbst erzogen habe, dem gerechtesten der Männer der Erde!«

1,27. Hier schlug sich der Priester auf die Brust und sprach: »O Herr, Du allmächtiger, einiger Gott Abrahams, Isaaks und Jakobs, sei mir Sünder vor Dir barmherzig; denn nun erkenne ich, daß du Dein Volk heimsuchen willst!«

1,28. Darauf erhob sich der Priester, ging hinaus und gab segnend im Namen des Herrn das Mägdlein dem geängstigten Joseph

1,29. und sprach zu ihm: »Joseph, gerecht bist du vor dem Herrn, darum hat Er dich erwählt aus vielen Tausenden! Und so magst du im Frieden ziehen! Amen.«

1,32. Es wartete aber die nötige Arbeit des Joseph; daher machte er in seiner Behausung diesmal auch nicht Säumens und sprach daher zur Maria:

1,33. (Joseph): »Maria, siehe, ich habe dich nach dem Willen Gottes zu mir genommen aus dem Tempel des Herrn, meines Gottes; ich aber kann nun nicht bei dir verbleiben und dich beschützen, sondern muß dich zurücklassen, denn ich muß gehen, um meinen bedungenen Hausbau zu besorgen an der Stelle, die ich dir auf der Reise hierher gezeigt habe!

1,34. Aber siehe, du sollest darum nicht allein zu Hause sein; ich habe ja eine mir nahe anverwandte Häuslerin, die ist fromm und gerecht; die wird um dich sein und mein jüngster Sohn, und die Gnade Gottes und Sein Segen wird dich nicht verlassen!

1,35. In aller Bälde aber werde ich mit meinen vier Söhnen wieder nach Hause kommen zu dir und werde dir ein Leiter sein auf den Wegen des Herrn! Gott der Herr aber wird nun über dich und mein Haus wachen, Amen.«

* * * * *

Erneuerung des Vorhanges im Jerusalemer Tempel durch Maria

2,1. Es war aber zu der Zeit noch ein Vorhang im Tempel vonnöten, da der alte hier und da schon sehr schadhaft geworden ist, um zu decken das Schadhafte.

2,5. Rufet mir aber dennoch sieben unbefleckte Jungfrauen aus dem Stamme Davids, und wir wollen dann eine Losung halten, wie da die Arbeit ausgeteilt sein solle!«

2,9. Als aber die Jungfrauen in der Vorhalle versammelt waren, da kam alsbald der Hohepriester und führte sie allesamt in den Tempel des Herrn.

2,10. Und als sie da versammelt waren in dem Tempel des Herrn, da sprach sobald der Hohepriester und sagte:

2,11. »Höret, ihr Jungfrauen aus dem Stamme Davids, der da verordnet hat nach dem Willen Gottes, daß da die feine Arbeit am Vorhange, der da scheidet das Allerheiligste vom Tempel, allezeit solle von denen Jungfrauen aus seinem Stamme angefertigt werden,

2,12. und solle nach seinem Testamente die mannigfache Arbeit durch Verlosung ausgeteilt werden, und solle dann eine jede Jungfrau die ihr zugefallene Arbeit nach ihrer Geschicklichkeit bestens verfertigen!

2,13. Sehet, da ist vor euch der schadhafte Vorhang, und hier auf dem goldenen Tische liegen die mannigfachen rohen Stoffe zur Verarbeitung schon bereitet!

2,14. Ihr sehet, daß solche Arbeit not tut; daher loset mir sogleich, auf daß es sich herausstelle, diewelche aus euch da spinnen solle den Goldfaden und den Amiant (eine Art Asbest) und den Baumwollfaden,

2,15. den Seidenfaden, dann den hyazinthfarbigen, den Scharlach und den echten Purpur!«

2,16. Und die Jungfrauen losten schüchtern, da (als) der Hohepriester über sie betete; und da sie gelost hatten nach der vorgezeichneten Ordnung, hatte es sich herausgestellt, wie die Arbeit verteilt werden sollte.

2,17. Und es fiel der Jungfrau Maria, der Tochter Annas und Joachims, durchs Los zu der Scharlach und der echte Purpur.

2,18. Die Jungfrau aber dankte Gott für solche gnädige Zuerkennung und Zuteilung solch rühmlichster Arbeit zu Seiner Ehre, nahm die Arbeit und begab sich damit, vom Joseph geleitet, wieder nach Hause.

2,19. Daheim angelangt machte sich Maria sogleich an die Arbeit freudigen Mutes; Joseph empfahl ihr allen Fleiß, segnete sie und begab sich sodann gleich wieder an seinen Hausbau.

2,20. Es begab sich aber dieses zur selbigen Zeit, als der Zacharias, da er im Tempel das Rauchopfer verrichtete, zufolge seines kleinen Unglaubens ist stumm geworden, darum für ihn ein Stellvertreter ward erwählt worden, unter dem diese Arbeit ist verlost worden.

2,21. Maria aber war verwandt sowohl mit Zacharias, wie mit dessen Stellvertreter, darum sie denn auch ums Doppelte ihren Fleiß vermehrte, um ja recht bald, ja womöglich die erste, mit ihrer Arbeit fertig zu werden.

2,22. Aber sie verdoppelte ihren Fleiß nicht etwa aus Ruhmlust, sondern nur um nach ihrer Meinung Gott dem Herrn eine recht große Freude dadurch zu bereiten, so sie baldmöglichst und bestmöglichst ihre Arbeit zu Ende brächte.

2,25. In kurzer Frist von drei Tagen ward Maria mit dem Scharlach zu Ende und machte sich sodann alsogleich über den Purpur; da sie aber diesen stets annetzen mußte, so mußte sie während der Arbeit öfter den Krug nehmen und hinausgehen, sich ein Wasser zu holen.

* * * * *

Schilderung der Empfängnis Marias

3,1. An einem Freitage morgens aber nahm Maria abermals den Wasserkrug und ging hinaus, ihn mit Wasser zu füllen, und horch! – eine Stimme sprach zu ihr:

3,2. »Gegrüßet seist du, an der Gnade des Herrn Reiche! Der Herr ist mit dir, du Gebenedeite (Gesegnete, Seligzupreisende) unter den Weibern!«

3,3. Maria aber erschrak gar sehr ob solcher Stimme, da sie nicht wußte, woher sie kam, und sah sich darum auch behende nach rechts und links um; aber sie konnte niemanden entdecken, der da geredet hätte.

3,4. Darum aber ward sie noch voller von peinigender Angst, nahm eiligst den gefüllten Wasserkrug und eilte von dannen ins Haus.

3,5. Als sie da bebend anlangte, stellte sie alsbald den Wasserkrug zur Seite, nahm den Purpur wieder zur Hand, setzte sich auf ihren Arbeitssessel und fing den Purpur wieder gar emsig an fortzuspinnen.

3,6. Aber sie hatte sich kaum so recht wieder in ihrer Arbeit eingefunden, siehe, da stand schon der Engel des Herrn vor der emsigen Jungfrau und sprach zu ihr:

3,7. »Fürchte dich nicht, Maria, denn du hast eine endlos große Gnade gefunden vor dem Angesichte des Herrn; siehe, du wirst schwanger werden vom Worte Gottes!«

3,8. Als aber Maria dieses vernommen hatte, da fing sie an, diese Worte hin und her zu erwägen, und konnte nicht erfassen ihren Sinn; darum sprach sie denn zum Engel:

3,9. »Wie soll denn das vor sich gehen? Bin ich doch noch lange nicht eines Mannes Weib und habe auch noch nie dazu eine Bekanntschaft mit einem Manne gemacht, der mich sobald nähme zum Weibe, auf daß ich gleich anderen Weibern schwanger würde und dann gebäre ihnen gleich!«

3,10. Der Engel aber sprach zur Maria: »Höre, du erwählte Jungfrau Gottes! Nicht also soll es geschehen, sondern die Kraft des Herrn wird dich überschatten!

3,11. »Darum wird auch das Heilige, das da aus dir geboren wird, der ‘Sohn des Allerhöchsten’ genannt werden!«

3,12. »Du sollst Ihm aber, wann Er aus dir geboren wird, den Namen Jesus geben; denn Er wird erlösen Sein Volk von all den Sünden, vom Gerichte und vom ewigen Tode.«

13. Maria aber fiel vor dem Engel nieder und sprach: »Siehe, ich bin ja nur eine Magd des Herrn; daher geschehe mir nach Seinem Willen, wie da lauteten deine Worte!« Hier verschwand der Engel wieder und Maria machte sich wieder an ihre Arbeit.

* * * * *

Fragen und Probleme der 14-jährigen Maria hinsichtlich ihrer Schwangerschaft

4,1. Als aber darauf der Engel alsbald wieder verschwand, da lobte und pries Maria Gott den Herrn und sprach also bei sich in ihrem Herzen:

4,2. »Oh, was bin ich denn doch vor Dir, o Herr, daß Du mir solche Gnade erweisen magst?!

4,3. Ich solle schwanger werden, ohne je einen Mann erkannt zu haben; denn ich weiß ja nicht, was Unterschiedes da ist zwischen mir und einem Manne!

4,4. Weiß ich denn, was da so in der Wahrheit ist: ‘schwanger sein’?! O Herr, siehe, ich weiß es ja nicht!

4,11. Aber wann, wann wird das geschehen, und wie? Oder ist es schon geschehen? Bin ich schon schwanger, oder werde ich es erst werden?«

4,12. »O Herr! Du ewig Heiliger Israels, gib mir, Deiner armen Magd, doch ein Zeichen, wann solches geschehen wird, auf daß ich Dich darob loben und preisen möchte!«

4,13. Bei diesen Worten ward Maria von einem lichten Ätherhauche angeweht, und eine gar sanfte Stimme sprach zu ihr:

4,14. »Maria, sorge dich nicht vergeblich; du hast empfangen, und der Herr ist mit dir! Mache dich an deine Arbeit, und bringe sie zu Ende, denn fürder wird für den Tempel keine mehr gemacht werden von dieser Art!«

4,15. Hier fiel Maria nieder, betete zu Gott und lobte und pries Ihn für solche Gnade. – Nachdem sie aber dem Herrn ihr Lob dargebracht hatte, erhob sie sich und nahm ihre Arbeit zur Hand.

* * * * *

Überbringung des fertigen Tempelvorhanges nach Jerusalem

5,1. In wenigen Tagen ward Maria auch mit dem Purpur fertig, ordnete ihn dann und nahm den Scharlach und legte ihn zum Purpur.

5,2. Darauf dankte sie Gott für die Gnade, daß Er ihr hatte lassen ihre Arbeit so wohl vollenden, wickelte dann das Gespinst in reine Linnen und machte sich damit nach Jerusalem auf den Weg.

5,3. Bis zum Hausbau, da (wo) Joseph arbeitete, ging sie allein; aber von da an begleitete sie wieder Joseph nach Jerusalem und daselbst in den Tempel.

5,4. Da angelangt, übergab sie sobald die Arbeit dem Hohenpriester.

5,5. Dieser besah wohl den Scharlach und den Purpur, fand die Arbeit allerausgezeichnetst gut und belobte und begrüßte darum Maria mit folgenden Worten:

5,6. »Maria, solche Geschicklichkeit wohnt nicht natürlich in dir, sondern der Herr hat mit Seiner Hand gewirkt!

5,7. Groß hat dich darum Gott gemacht; gebenedeit wirst du sein unter allen Weibern der Erde von Gott, dem Herrn, da du die erste warst, die da ihre Arbeit dem Herrn in den Tempel überbracht hat!«

5,8. Maria aber, voll Demut und Freude in ihrem Herzen, sprach zum Hohenpriester:

5,9. »Würdiger Diener des Herrn in Seinem Heiligtume! O lobe mich nicht zu sehr, und erhebe mich nicht über die andern; denn diese Arbeit ist ja nicht mein Verdienst, sondern allein des Herrn, der da meine Hand leitete!

5,10. Darum sei Ihm allein ewig alles Lob, aller Ruhm, aller Preis und alle meine Liebe und alle meine Anbetung ohne Unterlaß!«

5,11. Und der Hohepriester sprach: »Amen, Maria, du reine Jungfrau des Herrn, du hast wohl geredet vor dem Herrn! So denn ziehe nun wieder hin in Frieden; der Herr sei mit dir!«

5,12. Darauf erhob sich Maria und ging mit Joseph wieder bis zur Baustelle hin, allda sie eine kleine Stärkung, bestehend aus Brot und Milch und Wasser, zu sich nahm. –

5,13. Es wohnte aber bei einer halben Tagesreise weit vom Bauplatze, über einem kleinen Gebirge, eine Muhme (Tante) Mariens, namens Elisabeth, diese möchte (wollte) sie besuchen und bat Joseph darum um die Erlaubnis.

* * * * *

Umstände der Ankunft Marias bei Elisabeth

6,1. Bei der Elisabeth angelangt, d.h. bei ihrem Hause, pochte sie gar bald schüchternen Gemütes an die Türe nach dem Gebrauche der Juden.

6,2. Als aber Elisabeth vernommen hatte das schüchterne Pochen, gedachte sie bei sich: »Wer pocht denn da so ungewöhnlich leise?

6,3. Es wird ein Kind meines Nachbars sein; denn mein Mann, der da stumm noch ist im Tempel und harrt der Erlösung, kann es nicht sein!

6,4. Meine Arbeit aber ist wichtig; solle ich sie wohl weglegen des unartigen Kindes meines Nachbars wegen?

6,5. Nein, das will ich nicht tun, denn es ist eine Arbeit für den Tempel, und diese steht höher denn die Unart eines Kindes, das da sicher wieder nichts anderes will, als mich bekanntermaßen necken und ausspötteln!

6,6. Daher werde ich fein bei der Arbeit sitzen bleiben und das Kind lange gut pochen lassen!«

Reaktion des Johannes im Mutterleib auf Ankunft der schwangeren Maria

6,7. Maria aber pochte noch einmal, und das Kind im Leibe der Elisabeth fing an vor Freude zu hüpfen, und die Mutter vernahm eine leise Stimme aus der Gegend des in ihr hüpfenden Kindes, und die Stimme lautete:

6,8. »Mutter, gehe, gehe eiligst; denn die Mutter meines und deines Herrn, meines und deines Gottes ist es, die da pocht an die Türe und besucht dich im Frieden!«

6,9. Elisabeth aber, als sie das gehört hatte, warf sogleich alles von sich, was sie in den Händen hatte, und lief und öffnete der Maria die Türe,

6,10. gab ihr dann nach der Sitte sogleich ihren Segen, umfing sie dann mit offenen Armen und sagte zu ihr:

6,11. »O Maria, du Gebenedeite unter den Weibern! Du bist gebenedeit unter allen Weibern, und gebenedeit ist die Frucht deines Leibes!«

6,12. »O Maria, du reinste Jungfrau Gottes! Woher kommt wohl mir die hohe Gnade, daß mich die Mutter meines Herrn, meines Gottes, besucht?!«

6,13. Maria aber, die nichts von all den Geheimnissen verstand, sagte zur Elisabeth:

6,14. »Ach, liebe Muhme, ich kam ja nur auf einen freundlichen Besuch zu dir! Was sprichst du denn da für Dinge über mich, die ich nicht verstehe? – Bin ich denn schon im Ernste schwanger, daß du mich eine Mutter nennst?«

6,15. Elisabeth aber erwiderte der Maria: »Siehe, als du zum zweiten Male pochtest an die Türe, da hüpfte alsbald das Kindlein, das ich unter meinem Herzen trage, vor Freude und gab mir solches kund und grüßte dich in mir schon zum Voraus!«

Dreimonatiger Aufenthalt Marias bei Elisabeth

6,18. Elisabeth aber sprach: »O Maria, du Erwählte Gottes, tritt in mein Haus und stärke dich; da wollen wir uns besprechen und gemeinschaftlich Gott loben und preisen aus allen unseren Kräften!«

6,19. Und die Maria folgte alsbald der Elisabeth in ihr Haus und aß und trank und stärkte sich und ward voll heiteren Mutes.

6,32. Also verbrachte aber Maria noch volle drei Monate bei der Elisabeth und half ihr wie eine Magd alle Hausarbeit verrichten.

Marias Rückkehr; Reaktion Josephs

6,33. Mittlerweile hatte aber auch unser Joseph seinen Bau beendet und befand sich mit seinen Söhnen wieder zu Hause und besorgte da seinen kleinen, freilich nur gemieteten Grund.

6,34. Eines Abends aber sagte er zum ältesten Sohne: »Joël, gehe und rüste mir für morgen früh mein Lasttier, denn ich muß Maria holen gehen!

6,35. Das Mädchen ist nun schon bei drei Monaten aus meinem Hause, und ich weiß nicht, was da mit ihr geschieht.

(…Maria steht bereits vor der Tür)

6,42. Obschon der Joseph die Maria gerne ein wenig ausgezankt hätte ob ihres langen Ausbleibens, so konnte er aber solches doch nicht über sein Herz bringen; denn fürs erste hatte die Stimme Mariens sein edelstes Herz zu sehr gerührt, und fürs zweite sah er sich selbst als Schuldigen an, da er Maria so lange nicht durch einen Boten hatte holen lassen.

6,46. In der Zeit aber vernahm Joseph plötzlich, als würden Psalmen gesungen vor seinem Hause.

* * * * *

Sichtbarkeit von Marias Schwangerschaft; Argwohn Josephs

7,1. Joseph aber ward voll hoher Ahnungen erfüllt und sprach zu Maria: »Kind des Herrn! Viel Freude ist meinem Hause in dir gegeben, meine Seele ist von hohen Ahnungen erfüllt!

7,15. Tag für Tag aber ward der Leib Marias voller; da sie solches wohl merkte, so suchte sie ihre Schwangerschaft vor den Augen Josephs und seiner Söhne so gut als nur immer möglich zu verbergen.

7,16. Aber nach einer Zeit von zwei Monaten half ihr ihr Verbergen nichts mehr, und Joseph fing an, Argwohn zu schöpfen und beriet sich insgeheim mit einem seiner Freunde in Nazareth über den sonderbaren Zustand Mariens.

* * * * *

Vorwürfe und Verhör Marias durch Joseph

8,1. Der Freund Josephs aber war ein Sachkundiger; denn er war ein Arzt, der da die Kräuter kannte und bei gefährlichen Geburten nicht selten denen Wehmüttern beistand.

8,2. Dieser ging mit Joseph und besah insgeheim Maria; als er sie beschaut hatte, sprach er zu Joseph:

8,3. »Höre mich an, Bruder aus Abraham, Isaak und Jakob! Deinem Hause ist ein großes Unheil widerfahren; denn siehe, die Magd ist hochschwanger!«

8,5. Joseph aber antwortete: »Siehe, Maria war unter der Zeit kaum drei Wochen in einem fort zu Hause, und das im Anfange, da sie in mein Haus kam; dann brachte sie volle drei Monde bei ihrer Muhme Elisabeth zu!

8,10. Ich aber weiß nun, was ich tun werde, um der Wahrheit der Sache auf die rechte Spur zu kommen! Du, Freund, magst nun wieder in Frieden ziehen, und ich werde mein Haus einer starken Prüfung unterziehen!«

8,11. Josephs Freund verzog nicht und ging alsbald aus dem Hause Josephs; Joseph aber wandte sich alsbald zu Maria und sprach zu ihr:

8,12. »Kind, mit welcher Stirne soll ich nun aufschauen zu meinem Gott? Was soll ich nun sagen über dich?

8,13. Habe ich dich nicht als eine reine Jungfrau aus dem Tempel empfangen, und habe ich dich nicht getreulich gehütet durch mein tägliches Gebet und durch die Getreuen, die da sind in meinem Hause?!

8,14. Ich beschwöre dich darum, daß du mir sagest, wer es ist, der es gewagt hat, mich zu betrügen und sich also schändlich zu vergreifen an mir, einem Sohne Davids, und an dir, die du auch demselben Hause entsprossen bist!

8,17. Also antworte mir auf meine Frage! Gehe aber, und fasse dich; denn dir soll es nicht gelingen, mich zu täuschen!« – Hier warf sich Joseph vor Gram auf einen mit Asche gefüllten Sack auf sein Angesicht und weinte.

8,18. Maria aber zitterte vor großer Furcht, fing an zu weinen und zu schluchzen und konnte nicht reden vor zu großer Furcht und Traurigkeit.

8,19. Joseph aber erhob sich wieder vom Sacke und sprach mit einer etwas gemäßigteren Stimme zu Maria:

8,20. »Maria, Kind Gottes, das Er Selbst in Seine Obhut genommen, warum hast du mir das getan? Warum hast du deine Seele so sehr erniedrigt und vergessen deines Gottes?!«

8,22. Hier ermannte sich Maria und sprach: »Vater Joseph, du gerecht harter Mann! Ich sage dir: So wahr ein Gott lebt, so wahr auch bin ich rein und unschuldig und weiß bis zur Stunde von keinem Manne etwas!«

8,23. Joseph aber fragte: »Woher ist denn hernach das, was du unter deinem Herzen trägst?«

8,24. Und Maria erwiderte: »Siehe, ich bin ja noch ein Kind und verstehe nicht die Geheimnisse Gottes! Höre mich aber an und ich will es dir ja sagen, was mir begegnet ist! – Solches aber ist auch so wahr, als wie da lebt ein gerechter Gott über uns!«

* * * * *

Bericht Marias über geistige Zeugung und Unschuldsbeteuerung

9,1. Und Maria erzählte dem Joseph alles, was ihr, da sie noch am Purpur arbeitete, begegnet ist, und schloß dann ihre Erzählung mit dieser Beteuerung:

9,2. »Darum sage ich dir, Vater, noch einmal: So wahr Gott, der Herr Himmels und der Erde, lebt, so wahr auch bin ich rein und weiß von keinem Manne und kenne auch ebensowenig das Geheimnis Gottes, das ich unter meinem Herzen zu meiner eigenen großen Qual, nun tragen muß!«

9,3. Hier verstummte Joseph vor Maria und erschrak gewaltig; denn die Worte Mariens drangen tief in seine bekümmerte Seele, und er fand bebend seine geheime Ahnung bestätigt.

9,4. Er aber fing darum an, hin und her zu sinnen, was er da tun solle, und sprach so bei sich in seinem Herzen:

9,5. »So ich ihre vor der Welt, wie sie nun ist, doch unwiderlegbare Sünde darum verberge, weil ich sie nicht als solche mehr erkenne, so werde ich als Frevler erfunden werden gegen das Gesetz des Herrn und werde der sicheren Strafe nicht entgehen!

9,6. Mache ich sie aber wider meine innerste Überzeugung als eine feile Sünderin vor den Söhnen Israels offenbar, da doch das, was sie unter ihrem Herzen trägt, nur – nach ihrer unzweideutigen Aussage – von einem Engel herrührt,

9,7. so werde ich ja von Gott, dem Herr, erfunden werden als einer, der ein unschuldiges Blut überliefert hat zum Gerichte des Todes?!«

Ein Engel verhindert Josephs Pläne, Maria zu verlassen und bestätigt geistige Zeugung

9,8. »Was soll ich also mit ihr beginnen? – Soll ich sie heimlich verlassen, d.h. soll ich sie heimlich von mir tun und sie irgend verbergen im Gebirge, nahe an der Grenze der Griechen? Oder soll des Tages des Herrn ich harren, auf daß Er mir am selben kundtue, was ich da tun solle?«

9,12. Joseph aber versank über seinen mannigfachen Gedanken ebenfalls in einen Schlummer; und siehe, ein Engel des Herrn erschien ihm im Traume und sprach zu ihm:

9,13. »Joseph, sei nicht bange ob der Maria, der reinsten Jungfrau des Herrn! – Denn was sie unter dem Herzen trägt, ist erzeugt vom heiligen Geiste Gottes, und du sollst Ihm, wann Es geboren wird, den Namen ‘Jesus’ geben!«

9,14. Hier erwachte Joseph vom Schlafe und pries Gott den Herrn, der ihm solche Gnade erwiesen hatte.

* * * * *

Meldung von Marias Schwangerschaft

10,1. Es ist aber zwei Wochen lang nach diesem Begebnisse ein großer Rat in Jerusalem gehalten worden, und zwar darüber, da man von einigen in Jerusalem wohnenden Römern vernommen hatte, daß der a Kaiser werde das gesamte jüdische Volk zählen und beschreiben lassen.

10,3. Darum berief der Hohepriester zu dem Behufe eine große Versammlung zusammen, zu der alle Ältesten und Kunstmänner, wie da auch der Joseph einer war, erscheinen mußten.

10,4. Joseph aber hatte gerade eine kleine Reise ins Gebirge wegen Bauholz unternommen und blieb etliche Tage aus.

10,6. Joseph aber kam schon am nächsten Tage morgens wieder nach Hause. Der Sohn Joses benachrichtigte ihn sogleich davon, was da gekommen ist aus Jerusalem.

10,7. Joseph aber sagte: »Nun bin ich fünf Tage lang im Gebirge herumgestiegen und bin daher überaus müde geworden, und meine Füße würden mich nimmer tragen, so ich nicht zuvor ein paar Tage werde geruht haben; daher bin ich diesmal genötigt, dem Rufe Jerusalems nicht zu folgen.

10,8. Übrigens ist diese ganze große Versammlung keiner hohlen Nuß wert; denn der mächtige Kaiser Roms, der sein Zepter nun schon sogar über die Länder der Skythen schwingt, wird wenig Notiz nehmen von unserer Beratung und wird tun, was er will! Daher bleibe ich nun fein zu Hause!«

10,9. Es kam aber nach drei Tagen ein gewisser Annas aus Jerusalem, der da ein großer Schriftgelehrter war, zu Joseph und sprach zu ihm:

10,10. »Joseph, du kunstverständiger und schriftgelehrter Mann aus dem Stamme Davids! – Ich muß dich fragen, warum du nicht in die Versammlung gekommen bist!?«

10,11. Joseph aber wandte sich zum Annas und sprach: »Siehe, ich war fünf Tage lang im Gebirge und wußte nicht, daß ich berufen ward!

10,12. »Da ich aber nach Hause kam, und durch meinen Sohn Joses die Nachricht erhielt, war ich zu müde und schwach, als daß es mir möglich gewesen wäre, mich alsbald gen Jerusalem auf die Beine zu machen! Zudem aber ersah ich ja ohnehin auf den ersten Blick, daß diese ganze große Versammlung wenig oder gar nichts nützen wird.«

10,13. Während aber Joseph solches gesprochen hatte, sah sich der Annas um und entdeckte unglücklicherweise die hochschwangere Jungfrau.

10,14. Er verließ daher auch wie ganz stumm den Joseph und eilte, was er nur konnte, nach Jerusalem.

10,15. Allda ganz atemlos angelangt, eilte er sogleich zum Hohenpriester und sagte zu ihm:

10,16. »Höre mich an, und frage mich nicht, warum der Sohn Davids nicht in die Versammlung kam; denn ich habe unerhörte Greueldinge in seinem Hause entdeckt!

10,17. »Siehe, Joseph, dem Gott und du das Zeugnis gabst dadurch, daß du ihm die Jungfrau anvertraut hast, hat sich unbeschreiblich tief und grob vor Gott und dir verfehlt!«

10,18. Der Hohepriester aber war ganz entsetzt über die Nachricht Annas’ und fragte ganz kurz: »Wieso, wie das? Rede mir die vollste Wahrheit, oder du bist heute noch des Todes!«

10,19. Und Annas sprach: »Siehe, die Jungfrau Maria, die er laut des Zeugnisses Gottes aus diesem Tempel des Herrn zur Obhut erhielt, hat er weidlichst geschändet; denn ihre schon hohe Schwangerschaft ist ein lebendiges Zeugnis davon!«

10,20. Der Hohepriester aber sprach: »Nein, Joseph hat das nimmer getan! – Kann auch Gott ein falsches Zeugnis geben?!«

10,21. Annas aber sprach: »So sende deine vertautesten Diener hin, und du wirst dich überzeugen, daß da die Jungfrau im Vollernste hochschwanger ist; ist sie es aber nicht, so will ich hier gesteinigt werden!«

* * * * *

Gottesurteil an Joseph und Maria durch das Fluchwasser; Zwangsverheiratung

11,1. Der Hohepriester aber besann sich eine Zeitlang und sprach also bei sich: »Was soll ich tun? Annas ist voll Eifersucht ob der Wahl der Jungfrau, und man soll nie nach dem Rate eines Eifersüchtigen handeln.

11,3. Ich will daher dennoch insgeheim Diener hinsenden zu Joseph, die, falls sich die schlimme Sache bestätigen solle, die Jungfrau samt Joseph sogleich hierher ziehen sollen!«

11,4. Also ward es gedacht und beschlossen; der Hohepriester berief insgeheim vertraute Diener und gab ihnen kund, was sich im Hause Josephs zugetragen habe!, und sandte sie dann sobald zu Joseph hin mit der Bestimmtheit, wie sie zu handeln haben, falls sich die Sache bestätigen sollte.

11,5. Und die Diener begaben sich eiligst hin zu Joseph und fanden alles also, wie es ihnen der Hohepriester bezeichnet hatte.

11,6. Und der älteste von ihnen sagte zu Joseph: »Siehe, darum sind wir aus dem Tempel hierher gesandt worden, auf daß wir uns überzeugen sollen, wie es mit der Jungfrau steht, da von ihr üble Gerüchte zu den Ohren des Hohenpriesters gelangt sind!

11,7. Wir aber fanden die traurige Mutmaßung leider bestätigt; daher laß dir keine Gewalt antun und folge uns mit der Maria in den Tempel, allda du aus dem Munde des Hohenpriesters das gerechte Urteil vernehmen sollst!«

11,8. Und Joseph folgte mit Maria alsbald ohne Widerrede den Dienern vor das Gericht in den Tempel.

11,9. Als er da vor dem Hohenpriester anlangte, fragte der erstaunte Hohepriester alsbald die Maria, in ernstem Tone redend:

11,10. »Maria! Warum hast du uns das getan und hast mögen gar so gewaltig erniedrigen deine Seele?«

11,13. Maria aber fing an, bitterlich zu weinen, und sprach unter gewaltigem Schluchzen und Weinen: »So wahr Gott, der Herr Israels, lebt, so wahr auch bin ich rein und habe noch nie einen Mann erkannt! – Frage den von Gott erwählten Joseph!«

11,14. Und der Hohepriester wandte sich darauf zu Joseph und fragte ihn: »Joseph, ich beschwöre dich im Namen des ewig lebendigen Gottes: sage mir es unverhohlen, wie ist das geschehen? Hast du solches getan?«

11,15. Und Joseph sprach: »Ich sage dir bei allem, was dir und mir heilig ist, so wahr der Herr, mein Gott lebt, so wahr auch bin ich rein vor dieser Jungfrau, wie vor dir und vor Gott!«

11,16. Und der Hohepriester erwiderte: »Rede nicht ein falsches Zeugnis, sondern sprich vor Gott die Wahrheit! Ich aber sage dir: Du hast erstohlen dir deine Hochzeit, hast nicht Kunde gegeben dem Tempel und hast nicht zuvor dein Haupt gebeugt unter die Hand des ewig Gewaltigen, auf daß Er gesegnet hätte deinen Samen! Daher rede die Wahrheit! …

11,27. Wohl denn, da du vor Gott deine laute Schuld bekämpfst, so will ich euch beide trinken lassen das Fluchwasser Gottes, des Herrn, und es werden offenbar werden eure Sünden in euren Augen und vor den Augen alles Volkes!«

11,28. Und alsbald nahm der Hohepriester das Fluchwasser und ließ davon den Joseph trinken und sandte ihn dann nach dem Gesetze in ein dazu bestimmtes Gebirge, das da nahe an Jerusalem lag.

11,29. Und desgleichen gab er auch solches Wasser der Jungfrau zu trinken und sandte sie dann ebenfalls ins Gebirge.

11,30. Nach drei Tagen aber kamen beide gänzlich unverletzt zurück, und alles Volk wunderte sich, daß an ihnen keine Sünde war offenbar gemacht worden.

11,31. Der Hohepriester aber sprach dann selbst ganz über alle Maßen erstaunt zu ihnen: »So Gott der Herr eure Sünde nicht hat offenbar machen wollen, da will auch ich euch nicht richten, sondern spreche euch für schuldlos und ledig!«

11,32. Da aber die Jungfrau schon schwanger ist, so soll sie dein Weib sein zur Buße, darum sie mir unbewußtermaßen ist schwanger geworden, und soll fürder nimmer einen andern Mann bekommen. so sie auch eine junge Witwe würde! Also sei es! – Und nun ziehet wieder in Frieden von dannen!«

11,33. Joseph aber nahm nun Maria und ging mit ihr in seine Heimat und ward voll Freuden, und lobte und pries seinen Gott. Und seine Freude war nun um so größer, da nun Maria sein rechtmäßiges Weib ist geworden.

* * * * *

Römische Volkszählung zur Zeit der nahen Entbindung Marias

12,1. Und Joseph verbrachte nun ganz wohlgemut mit Maria, die nun sein Weib war, noch zwei Monate in seinem Hause und arbeitete für den Unterhalt Mariens.

12,2. Als aber diese Zeit verstrichen war und Maria der Zeit der Entbindung nahe war, da geschah ein neuer Schlag, welcher Joseph in eine große Bekümmernis versetzte.

12,3. Der römische Kaiser Augustus ließ nämlich in allen seinen Landen einen Befehl ergehen, demzufolge alle Völker seines Reiches sollten beschrieben und gezählt und der Steuer und Rekrutierung wegen klassifiziert werden.

12,4. Und so waren auch die Nazaräer von diesem Gebote nicht ausgenommen, und Joseph ward genötigt, sich auch nach Bethlehem, der Stadt Davids, zu nahen, in welcher die römische Beschreibungskommission aufgestellt war.

12,5. Als er aber dieses Gebot vernahm, dessentwegen er schon ohnehin zu einer Versammlung nach Jerusalem ist berufen worden, da sprach er bei sich selbst:

12,6. »Mein Gott und mein Herr, das ist ein harter Schlag für mich gerade zu dieser Zeit, da Maria der Entbindung so nahe ist!

12,7. Was soll ich nun tun? – Ich muß wohl meine Söhne einschreiben lassen, denn diese sind dem Kaiser leider waffenpflichtig; aber was soll ich, um Deines Namens willen, o Herr, mit Maria machen? …

12,15. Ja, ich weiß, was ich nun wieder tun will: den Tag des Herrn will ich abwarten! An diesem wird der Herr, mein Gott, machen, was Er wird wollen, und das wird auch das Beste sein! Und also geschehe es denn!«

* * * * *

Aufbruch der Hl. Familie nach Bethlehem

13,1. Am selben Tage aber noch kam ein alter weiser Freund aus Nazareth zu Joseph und sagte zu ihm:

13,2. »Bruder, siehe, also führt der Herr Sein Volk über allerlei Wüsten und Steppen! Die aber willig folgen, dahin Er lenkt, die kommen ans rechte Ziel!«

13,5. Joseph aber verstand wohl, was der Freund zu ihm geredet hatte, und als der Freund ihn segnete und wieder verließ, da sprach der Joseph zu seinen Söhnen:

13,6. »Höret mich an! Der Herr will es, daß wir alle nach Bethlehem ziehen müssen; also wollen wir uns denn auch Seinen Willen gefallen lassen und tun, was Er will!

13,7. Du, Joel, sattle die Eselin für Maria, und nimm den Sattel mit der Lehne; und du, Joses, aber zäume den Ochsen, und spanne ihn an den Karren, in dem wir Lebensmittel mitführen wollen!

13,8. Ihr drei, Samuel, Simeon und Jakob, aber bestellet den Karren mit haltbaren Früchten, Brot, Honig und Käse, und nehmet davon so viel, daß wir auf vierzehn Tage versehen sind; denn wir wissen es nicht, wann die Reihe an uns kommen wird, und wann wir frei werden, und was mit Maria geschehen kann unterwegs! Darum leget auch frische Linnen und Windeln auf den Karren!«

13,9. Die Söhne aber gingen und bestellten alles, wie es ihnen der Joseph anbefohlen hatte.

13,19. Er nahm Maria und setzte sie so weich und bequem als nur immer möglich auf das Lasttier und nahm dann das Zügel in seine Hand und führte die Eselin.

* * * * *

Geburtswehen Marias erzwingen eine Reiseunterbrechung

14,1. Also kam unsere frömmste Gesellschaft nahe bis auf sechs Stunden vor Bethlehem hin und machte da eine Rast im Freien.

14,9. Als sie aber in die Nähe von Betlehem kamen, da sprach Maria auf einmal zu Joseph:

14,10. »Höre mich an, Joseph! – Das in mir ist, fängt mich an ganz gewaltig zu bedrängen; lasse daher stillehalten!«

14,11. Joseph erschrak völlig vor diesem plötzlichen Ausrufe Mariens; denn er sah nun, daß das gekommen war, was er eben am meisten befürchtet hatte.

14,12. Er ließ daher auch plötzlich stillehalten. Maria aber sprach wieder alsbald zu Joseph:

14,13. »Hebe mich herab von der Eselin: denn das in mir ist, bedrängt mich mächtig und will von mir! Und ich vermag dem Drange nicht mehr zu widerstehen!«

14,14. Joseph aber sprach: »Aber um des Herrn willen! Du siehst ja, daß hier nirgends eine Herberge ist; wo soll ich dich denn hintun?«

14,15. Maria aber sprach: »Siehe, dort in den Berg hinein ist eine Höhle; es werden kaum hundert Schritte dahin sein! Dorthin bringet mich; – weiter zu kommen, ist mir unmöglich!«

14,16. Und Joseph lenkte alsbald sein Fuhr- und Reisewerk dahin und fand zum größten Glücke in dieser Höhle, da sie den Hirten zu einem Notstalle diente, etwas Heu und Stroh, aus welchem er sogleich für Maria ein notdürftiges Lager bereiten ließ.

* * * * *

Geburt Jesu in einer Höhle während Josephs Suche nach einer Hebamme

15,1. Als aber das Lager bereitet war, brachte Joseph die Maria alsbald in die Höhle, und sie legte sich aufs Lager und fand Erleichterung in dieser Lage.

15,2. Als Maria aber also erleichtert sich auf dem Lager befand, da sagte Joseph zu seinen Söhnen:

15,3. »Ihr beiden Ältesten bewachet Maria und leistet ihr im Falle früher Not die gerechte Hilfe, besonders du, Joel, der du einige Kenntnis in diesem Fache dir durch den Umgang mit meinen Freunden in Nazareth erworben hast!«

15,4. Den anderen dreien aber befahl er, den Esel und den Ochsen zu versorgen und den Karren auch irgend in der Höhle, welche so ziemlich geräumig war, unterzubringen.

15,5. Nachdem aber Joseph solches alles also wohl geordnet hatte, sagte er zur Maria: »Ich will nun gehen hinauf auf den Berg und will in der Stadt meines Vaters mir eine Wehmutter in aller Eile suchen und will sie bringen hierher, dir zur nötigen Hilfe!«

15,6. Nach diesen Worten trat Joseph alsbald aus der Höhle, da es schon ziemlich spät abends war und man die Sterne am Himmel recht wohl ausnehmen konnte.

15,7. Was aber Joseph bei diesem Austritte aus der Höhle alles für wunderliche Erfahrungen gemacht hat, wollen wir mit seinen eigenen Worten wiedergeben, die er seinen Söhnen gab, als er mit der gefundenen Wehmutter in die Höhle zurückkehrte und Maria schon geboren hatte.

15,8. Die Worte Josephs aber lauten also: »Kinder, wir stehen am Rande großer Dinge! Ich verstehe nun dunkel, was mir die Stimme am Vorabende vor unserer Abreise hierher gesagt hat; wahrlich, wäre der Herr unter uns – wennschon unsichtbar – nicht gegenwärtig, so könnten unmöglich solche Wunderdinge geschehen, wie ich sie jetzt geschaut habe!

15,9. Höret mich an! – Als ich hinaustrat und fortging, da war es mir, als ginge ich, und als ginge ich nicht! Und ich sah den aufgehenden Vollmond und die Sterne im Aufgange wie im Niedergange, und siehe, alles stand stille, und der Mond verließ nicht den Rand der Erde, und die Sterne am abendlichen Rande wollten nimmer sinken!

15,10. Dann sah ich Scharen und Scharen der Vöglein sitzen auf den Ästen der Bäume; alle waren mit ihren Gesichtern hierher gewendet und zitterten wie zu Zeiten großer bevorstehender Erdbeben und waren nicht zu verscheuchen von ihren Sitzen, weder durch Geschrei noch durch Steinwürfe.

15,11. Und ich blickte wieder auf dem Erdboden umher und ersah unweit von mir eine Anzahl Arbeiter, die da um eine mit Speise gefüllte Schüssel saßen, einige hielten ihre Hände unbeweglich in der Schüssel und konnten keine Speise aus der Schüssel heben.

15,12. Die aber schon eher einen Bissen der Schüssel enthoben hatten, die hielten ihn am Munde und mochten nicht den Mund öffnen, auf daß sie den Bissen verzehreten; aller Angesichter aber waren nach aufwärts gerichtet, als sähen sie große Dinge am Himmel.

15,13. Dann sah ich Schafe, die von den Hirten getrieben wurden; aber die Schafe standen unbeweglich da, und des Hirten Hand, der sie erhob, um zu schlagen die ruhenden Schafe, bieb wie erstarrt in der Luft, und er konnte sie nicht bewegen.

15,14. Wieder sah ich eine ganze Herde Böcke, die hielten ihre Schnauzen über dem Wasser und vermochten dennoch nicht zu trinken, denn sie waren alle wie gänzlich gelähmt.

15,15. Also sah ich auch ein Bächlein, das hatte einen starken Fall vom Berge herab, und siehe, das Wasser stand stille und floß nicht hinab ins Tal! – Und so war alles auf dem Erdboden anzusehen, als hätte es kein Leben und keine Bewegung.

15,16. Als ich aber also dastand oder ging und nicht wußte, ob ich stehe oder gehe, siehe, da ersah ich endlich einmal wieder ein Leben!«

15,17. »Ein Weib nämlich kam den Berg entlang herabgestiegen gerade auf mich zu und fragte mich, als sie vollends bei mir war: ‘Mann, wo willst du hingehen so spät?’

15,18. »Und ich sprach zu ihr: ‘Eine Wehmutter suche ich; denn in der Höhle dort ist eine, die gebären will!’

15,19. »Das Weib aber antwortete und sprach: ‘Ist sie aus Israel?’ – Und ich antwortete ihr: ‘Ja, Herrin, ich und sie sind aus Israel; David ist unser Vater!’

15,20. Das Weib aber sprach weiter und fragte: ‘Wer ist die, welche in der Höhle dort gebären will? Ist sie dein Weib, oder eine Anverwandte oder eine Magd?’

15,21. »Und ich antwortete ihr: ‘Seit kurzem allein vor Gott und dem Hohenpriester nur mein Weib; sie aber war noch nicht mein Weib, da sie schwanger ward, sondern ward mir nur zur Obhut in mein Haus vom Tempel durch das Zeugnis Gottes anvertraut, da sie früher auferzogen ward im Allerheiligsten!

15,22. Wundere dich aber nicht über ihre Schwangerschaft; denn das in ihr ist, ist wunderbar gezeugt vom Heiligen Geiste Gottes!’ – Das Weib aber erstaunte sich darob und sagte zu mir: ‘Mann, sage mir die Wahrheit!’- Ich aber sagte zu ihr: ‘Komm, siehe, und überzeuge dich mit deinen Augen!’«

* * * * *

Verhüllung der Höhle durch Od-Wolke
Bestätigung der visionären Vorschau der Hebamme

16,1. Und das Weib willigte ein und folgte dem Joseph hin zur Höhle; da sie aber hin zur Höhle kamen da verhüllte sich dieselbe plötzlich in eine dichte weiße Wolke, daß sie nicht den Eingang finden mochten.

16,2. Ob dieser Erscheinung fing sich die Wehmutter hoch zu verwundern an und sprach zu Joseph:

16,3. »Großes ist widerfahren am heutigen Tage meiner Seele! Ich habe heute Morgen ein groß-wunderbarstes Gesicht gehabt, in dem alles sich also gestaltete, wie ich es jetzt in der Wirklichkeit gesehen habe, noch sehe und noch mehr sehen werde!

16,4. Du bist derselbe Mann, der mir im Gesichte entgegenkam; also sah ich auch zuvor alle Welt ruhen mitten in ihrem Geschäfte und sah die Höhle, wie eine Wolke über sie kam, und habe mit dir geredet, wie ich nun geredet habe.

16,5. Und ich sah noch mehreres Wunderbarstes in der Höhle, als mir meine Schwester Salome nachkam, der ich allein mein Gesicht am Morgen anvertraute!

16,6. Darum sage ich denn nun auch vor dir und vor Gott, meinem Herrn: »Israel ist ein großes Heil widerfahren! Ein Retter kam, von oben gesandt, zur Zeit unserer großen Not!«

16,7. Nach diesen Worten der Wehmutter wich alsbald die Wolke von der Höhle zurück, und ein gewaltiges Licht drang aus der Höhle der Wehmutter und dem Joseph entgegen, so daß es die Augen nicht zu ertragen imstande waren, und die Wehmutter sprach: »Wahr ist also alles, was ich gesehen habe im Gesichte! O Mann, du Glücklicher, hier ist mehr denn Abraham, Isaak, Jakob, Moses und Elias!«

16,8. Nach diesen Worten aber fing das starke Licht nach und nach erträglicher zu werden, und das Kindlein ward sichtbar, wie es gerade zum ersten Male die Brust der Mutter nahm.

16,9. Die Wehmutter aber trat mit Joseph nun in die Höhle, besah das Kindlein und dessen Mutter, und als sie alles auf das herrlichste gelöst fand, sagte sie:

16,10. »Wahrlich, wahrlich, das ist der von allen Propheten besungene Erlöser, der da ohne Bande frei sein wird schon im Mutterleibe, um anzudeuten, daß er all die harten Bande des Gesetzes lösen wird!

16,11. Wann aber hat jemand gesehen, daß ein kaum geborenes Kind schon nach der Brust der Mutter gegriffen hätte!?

16,12. Das bezeugt ja augenscheinlichst, daß dieses Kind einst als Mann die Welt richten wird nach der Liebe, und nicht nach dem Gesetze!

16,13. Höre, du glücklichster Mann dieser Jungfrau! Es ist alles in der größten Ordnung, darum laß mich aus der Höhle treten, denn mir fällt es schwer nun auf die Brust, da ich empfinde, daß ich nicht rein genug bin, um die zu heilige Nähe meines und deines Gottes und Herrn zu ertragen!«

16,14. Joseph erschrak völlig über diesen Worten der Wehmutter; sie aber eilte aus der Höhle ins Freie.

16,15. Als sie aber aus der Höhle trat da traf sie draußen ihre Schwester Salome, welche ihr ob des bewußten Gesichtes nachgefolgt war, und sprach sogleich zu ihr:

16,16. »Salome, Salome, komme und siehe mein Morgengesicht in der Wirklichkeit bestätigt! Die Jungfrau hat in der Fülle der Wahrheit geboren, was die menschliche Weisheit und Natur nimmer zu fassen vermag!«

16,17. Salome aber sprach: »So wahr Gott lebt, kann ich eher nicht glauben, daß eine Jungfrau geboren habe, als bis ich sie werde mit meiner Hand untersucht haben!«

* * * * *

Überprüfung der Jungfernschaft Marias durch die kritische Salome; Gottesgericht

17,1. Nachdem aber Salome solches geredet hatte, trat sie alsbald hinein in die Höhle und sprach:

17,2. »Maria, meine Seele beschäftigt kein geringer Streit; daher bitte ich, daß du dich bereitest, auf daß ich mit meiner wohlerfahrenen Hand dich untersuche und daraus ersehe wie es mit deiner Jungfrauschaft aussieht!«

17,3. Maria aber fügte sich willig in das Begehren der ungläubigen Salome, bereitete sich und ließ sich untersuchen.

17,4. Als aber Salome Marias Leib anrührte mit ihrer prüfenden Hand, da erhob sie alsbald ein gewaltiges Geheul und schrie überlaut:

17,5. »Wehe, wehe mir meiner Gottlosigkeit wegen und meines großen Unglaubens willen, daß ich habe wollen den ewiglebendigen Gott versuchen! Denn sehet, sehet hierher, meine Hand verbrennt im Feuer des göttlichen Zornes über mich Elende!!!«

17,6. Nach diesen Worten aber fiel sie alsbald vor dem Kindlein auf ihre Knie nieder und sprach:

17,7. »O Gott meiner Väter! Du allmächtiger Herr aller Herrlichkeit! Gedenke mein, daß auch ich ein Same bin aus Abraham, Isaak und Jakob!

17,8. Mache mich doch nicht zum Gespötte vor den Söhnen Israels, sondern schenke mir meine gesunden Glieder wieder!«

17,9. Und siehe, alsbald stand ein Engel des Herrn neben der Salome und sprach zu ihr: »Erhört hat Gott der Herr dein Flehen; tritt zu dem Kindlein hin und trage Es, und es wird dir darob ein großes Heil widerfahren!«

17,10. Und als solches die Salome vernommen hatte, da ging sie auf den Knien vor Maria hin und bat sie um das Kindlein.

17,11. Maria aber gab ihr willig das Kindlein und sprach zu ihr: »Es möge dir zum Heile gereichen nach dem Ausspruche des Engels des Herrn; der Herr erbarme Sich deiner«

17,12. Und Salome nahm das Kindlein auf ihre Arme und trug es kniend und sprach, sobald sie das Kindlein auf dem Arme hatte:

17,13. »O Gott, Du allmächtiger Herr Israels, der Du regierst und herrschst von Ewigkeit! In aller, aller Fülle der Wahrheit ist hier Israel ein König der Könige geboren, welcher mächtiger sein wird denn da war David, der Mann nach dem Herzen Gottes! Gelobt und gepriesen sei Du von mir ewig!«

17,14. Nach diesen Worten ward Salome alsbald völlig wieder geheilt, gab dann unter der dankbarsten Zerknirschung ihres Herzens das Kindlein der Maria wieder und ging also gerechtfertigt aus der Höhle wieder.

17,15. Als sie aber draußen war, da wollte sie alsbald laut zu schreien anfangen über das große Wunder aller Wunder und hatte auch ihrer Schwester sogleich zu erzählen angefangen, was ihr begegnet war.

17,16. Aber alsbald meldete sich eine Stimme von oben und sprach zu Salome: »Salome, Salome, verkündige ja niemandem, was Außerordentliches dir begegnet ist! Denn die Zeit muß erst kommen, wo der Herr von Sich Selbst zeugen wird durch Worte und Taten!«

17,17. Hier verstummte alsbald die Salome, und Joseph ging hinaus und bat die beiden Schwestern, nun wieder in die Höhle zurückzutreten nach dem Wunsche Marias, auf daß da niemand etwas merken solle, was Wunderbarstes in dieser Höhle nun vorgefallen sei. Und die beiden traten wieder demütig in die Höhle.

* * * * *

Lobgesang und Anbetung Jesu durch Engel und Hirten

18,1. Als aber alle also in der Höhle versammelt waren, da fragten die Söhne Josephs ihren Vater (den Joseph nämlich):

18,2. »Vater, was sollen wir nun tun; Es ist alles wohl versorgt! Die Reise hat ermüdet unsere Glieder; dürfen wir uns denn nicht zur Ruhe legen?«

18,3. Und Joseph sprach: »Kinder, ihr sehet ja, welch eine endlose Gnade von oben uns allen widerfahren ist; daher sollet ihr wachen und Gott loben mit mir!

18,6. Und die Söhne Josephs gingen hin und rührten das Kindlein an; das Kindlein aber lächelte sie an und streckte Seine Händchen nach ihnen aus, als hätte Es sie als Brüder erkannt.

18,7. Darob sie sich alle hoch verwunderten und sprachen: »Fürwahr, das ist kein natürliches Kind! – Denn wo hat jemand so etwas erlebt, daß jemand wäre von einem kaum geborenen Kinde gottseligst also begrüßt worden!-?

18,8. Zudem sind wir nun auch im Ernste noch obendrauf plötzlich also gestärkt worden in allen unseren Gliedern, als hätten wir nie eine Reise gemacht und befänden uns daheim an einem Morgen mit völligst ausgerastetem Leibe!«

18,9. Und Joseph sagte darauf: »Sehet, also war mein Rat gut! Aber nun merke ich, daß es anfängt, mächtig kühl zu werden; daher bringet den Esel und den Ochsen hierher! Die Tiere werden sich um uns lagern und werden durch ihren Hauch und ihre Ausdünstung einige Wärme bewirken; und wir selbst wollen uns darum auch um die Maria lagern!«

18,10. Und die Söhne taten solches. Und als sie brachten die beiden Tiere in die Nähe Marias, da legten sich diese sogleich am Hauptteile des Lagers Mariens und hauchten fleißig über Maria und das Kindlein hin und erwärmten es also recht gut.

18,11. Und die Wehmutter sprach: »Fürwahr, nichts Geringes kann das sein vor Gott, dem sogar die Tiere also dienen, als hätten sie Vernunft und Verstand!«

18,12. Salome aber sprach: »O Schwester, die Tiere scheinen hier mehr zu sehen als wir! Was wir uns noch kaum zu denken getrauen, da beten schon die Tiere an Den, der sie erschaffen hat!

18,13. Glaube mir, Schwester, so wahr Gott lebt, so wahr auch ist hier vor uns der verheißene Messias; denn wir wissen es ja, daß sich nie bei der Geburt selbst des größten Propheten solche Wunderdinge zugetragen haben!«

18,14. Maria aber sagte zur Salome: »Gott der Herr hat dir eine große Gnade erwiesen, darum du solches erschaust, davor selbst meine Seele erbebt.

18,15. Aber schweige davon, wie es dir zuvor der Engel des Herrn geboten hat; denn sonst könntest du uns ein herbes Los bereiten!«

18,16. Salome aber gelobte der Maria zu schweigen ihr Leben lang, und die Wehmutter folgte dem Beispiele ihrer Schwester.

18,17. Und so ward nun alles ruhig in der Höhle. In der ersten Stunde aber vor dem Sonnenaufgange vernahmen alle a gar mächtige Lobgesänge draußen vor der Höhle. (a Lukas.02,13)

18,18. Und Joseph sandte sogleich seinen ältesten Sohn, nachzusehen, was es sei, und wer so gewaltig singe die Ehre Gottes im Freien.

18,19. Und Joel ging hinaus und sah, daß alle Räume des Firmaments erfüllt waren hoch und nieder mit zahllosen Myriaden leuchtender Engel. Und er eilte erstaunt in die Höhle zurück und erzählte es allen, was er gesehen.

18,20. Alle aber waren hoch erstaunt über die Erzählung des Joel und gingen hinaus und überzeugten sich von der Wahrheit der Aussage Joels.

18,21. Als sie solche Herrlichkeit des Herrn gesehen hatten, da gingen sie wieder in die Höhle und gaben Maria auch das Zeugnis. Und Joseph sagte zur Maria:

18,22. »Höre, du reinste Jungfrau des Herrn, die Frucht deines Leibes ist wahrhaftig eine Zeugung des Heiligen Geistes Gottes; denn alle Himmel zeugen nun dafür!«

18,23. »Aber wie wird es uns gehen, so nun alle Welt notwendig erfahren muß, was hier vor sich gegangen ist? Denn daß nicht nur wir, sondern auch alle anderen Menschen nun sehen, welch ein Zeugnis für uns durch alle Himmel strahlt, das habe ich an vielen Hirten nun gesehen, wie sie ihre Angesichter gen oben gerichtet hielten!

18,24. und sangen mit gleicher Stimme mit den mächtigen Chören der Engel, welche nun Allen sichtbar erfüllen alle Räume der Himmel hoch und nieder bis zur Erde herab!«

18,25. »Und ihr Gesang lautete wie der der Engel: ‘Tauet herab, ihr Himmel den Gerechten! Friede den Menschen auf der Erde, die eines guten Willens sind! – Und – Ehre sei Gott in der Höhe in Dem, der da kommt im Namen des Herrn!’

18,26. Siehe, o Maria, solches vernimmt und sieht nun die ganze Welt, also wird sie auch kommen hierher und wird uns verfolgen, und wir werden müssen fliehen über Berg und Tal!

18,27. Daher meine ich, wir sollten uns sobald als nur immer möglich heben von hier und, sobald ich werde beschrieben sein – was heute früh noch geschehen soll -, uns wieder begeben nach Nazareth zurück und von dort gehen zu den Griechen über, von denen ich einige recht wohl kenne! – Bist du nicht meiner Meinung?«

18,28. Maria aber sprach zu Joseph: »Du siehst aber ja, daß ich heute noch nicht dies Lager verlassen kann; daher lassen wir alles dem Herrn über. Er hat uns bisher geführt und beschützt, so wird Er uns auch sicher noch weiter führen und gar treulich beschützen!

18,29. Will Er uns vor der Welt offenbaren, sage: wohin wollen wir fliehen, da Seine Himmel uns nicht entdecken möchten?-!

18,30. Daher geschehe Sein Wille! – Was Er will, das wird recht sein! Siehe, hier auf meiner Brust ruht ja, Dem dieses alles gilt!

18,31. Dieser aber bleibt bei uns, und so wird auch die große Herrlichkeit Gottes nicht von uns weichen, und wir können da fliehen, wohin wir nur immer wollen!«

18,32. Als Maria aber noch kaum solches ausgeredet hatte, siehe, da standen schon zwei Engel als Anführer einer Menge Hirten vor der Höhle und zeigten den Hirten an, daß hier Derjenige geboren ist, dem ihre Lobgesänge gelten!

18,33. Und die Hirten traten ein in die Höhle und knieten nieder vor dem Kindlein und beteten Es an; und die Engel kamen auch scharenweise und beteten an das Kindlein!

18,34. Joseph aber blickte mit seinen Söhnen ganz erstaunt hin nach der Maria und dem Kindlein und sprach: »O Gott, was ist denn das? – Hast Du Selbst Fleisch angenommen in diesem Kinde?

18,35. Wie wohl wäre es möglich sonst, daß Es angebetet würde selbst von Deinen heiligen Engeln? Bist Du aber hier, o Herr, was ist denn nun mit dem Tempel und mit dem Allerheiligsten?«

18,36. Und ein Engel trat hin zum Joseph und sprach zu ihm: »Frage nicht und sorge dich nicht: denn der Herr hat die Erde erwählt zum Schauplatze Seiner Erbarmungen und hat nun heimgesucht Sein Volk, wie Er es vorhergesagt durch den Mund Seiner Kinder, Seiner Knechte und Propheten!

18,37. Was aber geschieht nun vor deinen Augen, das geschieht nach dem Willen Dessen, der da ist heilig überheilig.«

18,38. Hier verließ der Engel den Joseph und ging wieder hin und betete an das Kindlein, welches nun alle die Betenden mit offenen Händchen anlächelte!

18,39. Als aber nun die Sonne aufging, da verschwanden die Engel: aber die Hirten blieben und erkundigten sich beim Joseph, wie möglich doch solches vor sich gegangen ist?

18,40. Joseph aber sagte: »Höret, wie wunderbar das Gras wächst aus der Erde, also geschah auch dieses Wunder! Wer aber weiß, wie das Gras wächst? So wenig weiß ich euch auch von diesem Wunder kundzugeben! Gott hat es also gewollt; das ist alles, was ich euch sagen kann!«

* * * * *

Bericht der Hebamme an Römer Kornelius, Leiter der Schätzkommission

19,1. Die Hirten aber waren mit diesem Bescheide zufrieden und fragten den Joseph nicht weiter und gingen von dannen und brachten der Maria allerlei Stärkungen zum Opfer.

19,2. Als die Sonne aber schon eine Stunde der Erde geleuchtet hatte, da fragte Joseph die Wehmutter:

19,3. »Höre mich an, du meine Freundin und Schwester aus Abraham, Isaak und Jakob! Siehe, mich drückt die Beschreibung ganz gewaltig, und ich wünsche nichts sehnlicher, als sie hinter mir zu haben.

19,4. Ich aber weiß nicht, wo in der Stadt sie gehalten wird; laß daher die Salome hier bei der Maria, mich aber führe mit meinen Söhnen hin zu dem römischen Hauptmann, der da die Beschreibung führt:

19,5. Vielleicht werden wir sogleich vernommen werden, so wir sicher die ersten dort sein werden.«

19,6. Und die Wehmutter sagte zum Joseph: »Gnadenvoller Mann, höre mich an! Der Hauptmann Kornelius aus Rom wohnt in meinem Hause, das schier eines der ersten ist in der Stadt;

19,7. und hat daselbst auch seine Amtsstube. Er ist zwar ein Heide, aber sonst ein guter und rechtlicher Mensch; ich will hingehen und ihm alles anzeigen bis auf das Wunder, und ich meine, die Sache wird abgetan sein.«

19,8. Dieser Antrag gefiel dem Joseph wohl, da er ohnehin eine große Scheu vor den Römern, besonders aber vor der Beschreibung hatte; er bat daher obendrauf noch die Wehmutter, solches zu tun.

19,9. Und die Wehmutter ging und fand den Kornelius, der noch sehr jung war und am Morgen gerne lang schlief, noch im Bette und gab ihm alles kund, was da notwendig war.

19,10. Kornelius aber stand sogleich auf, warf seine Toga um und sprach zu seiner Hausherrin: »Weib, ich glaube dir alles; aber ich will dennoch selbst mit dir hingehen, denn ich fühle einen starken Drang dazu!

19,11. Es ist nach deiner Erzählung nicht weit von hier, und so werde ich zur rechten Zeit noch am Arbeitstische sein! Führe mich also nur gleich hin!«

19,12. Und die Wehmutter erfreute sich dessen und führte den ihr wohlbekannten biederen, jungen Hauptmann hin, welcher ihr vor der Höhle gestand und sagte: »O Weib, wie leicht gehe ich in Rom zu meinem Kaiser, und wie schwer wird es mir hier, in diese Höhle einzutreten!

19,13. Das muß etwas Besonderes sein! Sage mir doch, ob du irgendeinen Grund weißt; denn ich weiß, daß du eine biedere Jüdin bist!«

19,14. Die Wehmutter aber sprach: »Guter Hauptmann des großen Kaisers! Harre hier vor der Höhle nur einen Augenblick; ich will hineingehen und will dir die Lösung bringen!«

19,19. Und Joseph führte den Kornelius in die Höhle. Als aber dieser das Kindlein erblickte, wie Es ihm entgegenlächelte, da erstaunte er ob solchen Benehmens des Kindleins und sagte: »Beim Zeus, das ist selten! Ich bin ja wie neu geboren, und noch nie habe ich eine solche Ruhe und Freude in mir gewahrt! – Fürwahr, heute sind Geschäftsferien, und ich bleibe euer Gast!«

* * * * *

=> Weiterlesen in Teil 2…

Darauf folgen:
– ein 6-tägiger Aufenthalt in der Höhle
– Darstellung und Beschneidung Jesu im Tempel
– Greisin Hanna begrüsst Jesus
– Besuch der 3 Weisen aus Persien
– Die Flucht nach Ägypten; Kindermord des Herodes

flagge en  Jesus reveals the Story of His Birth thru Jakob Lorber

„The TRUE Christmas Story“ told by Jesus Himself…
revealed through Jakob Lorber

The re-given Gospel according to James from the Childhood of Jesus Christ

Revealed by the Lord Jesus Christ to Jakob Lorber
between July 22nd, 1843 and May 9th, 1851

The casting of lots for Mary in the temple

1,3. Mary, who had been brought up in the temple, had come into womanhood, and according to Mosaic Law, she had to be given from the temple.

1,4. Messengers were sent out throughout Judea so that fathers could come forward and one among them could be found worthy to take the young maid into his house.

1,6. After three days, the candidates met in the same place again, and after each candidate for Mary offered the priest a fresh lily stalk, the priest went into the interior of the temple with the stalks and prayed.

1,7. After his prayer, he came out with the stalks and returned them to each man.

1,8. All the stalks immediately became blemished, only the one last handed to Joseph remained fresh and spotless.

1,9. Some of the candidates objected to this test, declaring it biased and thus invalid, and demanded another test which would allow no room for any mischief.

1,10. The priest, annoyed at this, commanded that Mary be fetched, gave her a dove and asked her to step in among the candidates, while at the same time letting go of the dove,

1,11. but just before the release of the dove said to the candidates: “Behold, you who misinterpret the sign of Jehovah! – This dove is a pure and innocent animal and unable to hear our discussion,

1,12. but lives only in the Lord’s will and understands only the almighty language of God!

1,13. Hold high your stalks! – The stalk of the candidate, on which the dove released by the young maid perches, and the head of the person on which it sits, will be the one who shall take Mary!”

1,14. The candidates were satisfied with this and said: “Yes, this will be an unmistakable sign!”

1,15. As Mary released the dove at the behest of the priest, it immediately flew towards Joseph, perched on top of his stalk and then flew from there to sit on Joseph’s head.

1,16. And the priest spoke: “This is the will of God! Upon you, worthy craftsman, the lot for the virgin of the Lord has unmistakably fallen! So take her in the name of the Lord in your pure house for further care, Amen.”

1,17. But when Joseph heard this, he answered the priest and spoke: “See, anointed servant of the Lord according to the Law of Moses, the trustworthy subject of the Lord God Sabaoth, I am already an old man with grown-up sons at home and have been a widower since a long time; I will become an object of ridicule and scorn to the sons of Israel, by taking this young maid into my house!

1,18. So let the process be changed once again and let me stay outside so that I am not counted among the candidates!”

1,19. The priest however held up his hand and spoke to Joseph: “Joseph! Fear the Lord! Do you not know what He did to Dathan, Korah and Abiram?”

God’s testimonial of Joseph

1,24. The priest now went inside and prayed for Joseph in front of the inner sanctum, – and the Lord spoke to the priest:

1,25. “Do not cause the man, whom I have selected, to be sad; then there is no other more righteous man in Israel, and no man in the whole world, and no one in front of my eternal throne in all the heavens!

1,26. Go outside and give the virgin that I have brought up Myself to the most righteous man on earth!”

1,27. Here the priest beat his breast and spoke: “O Lord, almighty one and only God of Abraham, Isaac and Jacob, be merciful to me, a sinner, for now I realize that You will judge Your people!”

1,28. Thereupon the priest arose, went out with a blessing in the name of the Lord, gave the maid to the fearful Joseph

1,29. and spoke to him: “Joseph, you are righteous before the Lord, that is why He has chosen you from among many thousands of men! And so you may go in peace, Amen.”

1,32. However, work awaited Joseph, so he did not tarry in his house this time and spoke to Mary accordingly:

1,33. “Mary, behold, I have taken you from the temple of the Lord, my God, according to his will; however I cannot stay with you now and protect you but must leave you behind, for I must go to take care of the construction of the house that I showed you on the way here.

1,34. But this does not mean that you will be at home alone and uncared for. I have a closely related resident who is a devout and righteous woman; she will be with you and my youngest son; and the grace of God and His blessing will not leave you.

1,35. I will soon return home to you, together with my four sons, and I will be a guide to you in the Lord’s ways. The Lord God will now watch over you and my house, Amen.”

* * * * *

The new curtain in the temple. Mary’s work on the curtain.

2,01. At the time, a new temple curtain was deemed necessary to cover the old curtain, which was worn and torn.

2,05. Then call for me seven immaculate virgins from the tribe of David, and we will come to a solution for dividing the work!”

2,09. As soon as the virgins were assembled in the temple’s atrium, the high priest came and led them into the temple of the Lord.

2,10. And when they were assembled in the temple of the Lord, the high priest spoke:

2,11. “Hear, o virgins from the tribe of David, who has decreed by the Lord’s will that the fine work on the curtain that separates the temple’s Holy of Holies must always be done by the virgins from his tribe;

2,12. and according to his testament, the various tasks must be distributed through the drawing of lots, and may every virgin do the work allotted to her according to her skill!

2,13. Look, there in front of you is the damaged curtain, and here on the golden table are the various raw materials already prepared for the work!

2,14. You can see that this work is necessary, therefore let us immediately draw lots, so that we can know who among you will spin the threads of gold, asbestos, cotton,

2,15. silk, as well as the hyacinth-coloured, the scarlet, and the genuine purple!”

2,16. And the virgins meekly drew lots according to the prescribed order as the High Priest prayed over them; and it was established how the work would be distributed.

2,17. And the scarlet and the genuine purple fell to the lot of the virgin Mary, the daughter of Anna and Joachim.

2,18. The virgin gave thanks to God for such a gracious award and the allotment of such honourable work for His glory, took the work and returned with it to her house, with Joseph leading the way.

2,19. Upon arrival at home, Mary immediately started the work in joyful spirits; Joseph advised her to work with all possible diligence, blessed her and immediately returned to his construction work.

2,20. It was at the same time this took place that Zachariah, while taking care of the smoke offering in the temple, lost his power of speech because of a lack of faith. Therefore a replacement was chosen for him, under whom the drawing of lots for this work had taken place.

2,21. Mary was related to both Zachariah as well as his replacement, so that she increased her diligence twofold in order to complete the work in a short time, and if possible, be the first one to do so.

2,22. However she increased her diligence twofold not out of a desire for fame, but in her determination to give great joy to the Lord God by completing her work as soon and as best as she could.

2,25. In a span of just three days, Mary had completed the scarlet and immediately began with the purple. As she had to constantly moisten it, she often needed to take the jug and go out with it to fetch water during the work.

The announcement of the Lord’s birth by an angel. Mary’s humble devotion.

3,01. One Friday morning, Mary took the water jug once again and went outside to fill it with water, and oh! – a voice spoke to her:

3,02. “Greetings to you Mary, full of the Lords’ grace! The Lord is with you, oh blessed among women!”

3,03. She trembled when she heard these words and was quite afraid, as she could not see from where the voice came, and keenly looked to the right and to the left; but she could not discern anyone who could have spoken.

3,04. Hence she was full of great fear, and hastily took the filled water jug and hurried home.

3,05. As she arrived trembling, she put aside the water jug, took up the purple, sat down in her chair and diligently continued to spin the purple.

3,06. But she had hardly regained her composure at work when the angel of the Lord stood before the diligent virgin and spoke to her:

3,07. “Do not be afraid, Mary, God is greatly pleased with you; and you will conceive by the word of God!”

3,08. As Mary heard this, she began to ponder on these words, and could not comprehend their meaning; so she spoke to the angel:

3,09. “How can this happen, I am not married and I have never been with a man, who might then take me as his wife, so that I might become pregnant and bear a child, just as other women do?”

3,10. The angel however spoke to Mary: “Chosen virgin of the Lord! It will not happen as you think, but God’s power will come over you.

3,11. Therefore the Holy One who will be born of you will be called the Son of the Almighty!

3.12. When He is born, you shall name Him Jesus; for He will redeem His people from all sins, judgments and eternal death.”

3,13. Mary kneeled before the angel and spoke: “I am only the Lord’s maidservant! Let it happen as you have said.” And the angel left her, and Mary continued her work.

Mary’s childlike-innocent conversation with God and the response from above.

4,01. Soon after the angel disappeared, Mary praised and glorified the Lord God in her heart:

4,02. “O who am I, o Lord, that You grant me such grace? –

4,03. I am to become pregnant without ever having known a man; because I do not even know what differentiates a man from me.

4,04. Would I then really know what it is: to be pregnant? O Lord! I know nothing of this!

4,11. But when, when will this happen, and how? – Or has it already happened? Am I already pregnant, or will it happen later?

4,12. O Lord! O eternal Saint of Israel, give me, your poor maidservant, a sign, as to when this will happen so that I may exalt and glorify You for it!”

4,13. At these words, a luminous whiff of air wafted towards Mary and a soft voice spoke to her:

4,14. “Mary! Do not trouble yourself in vain; you have conceived, and the Lord is with you! – Do your work, and complete it, for no more work of such quality will be done for the temple!”

4,15. Here Mary kneeled, prayed to God and praised Him for such grace. – After she had praised the Lord, she arose and took up her work.

The handing over of Mary’s completed temple work.

5,01. In a few days, Mary had also completed the purple, arranged it, then took the scarlet and laid it to the purple.

5,02. Then she thanked God for the grace that enabled her to complete the work so well, bound the spun yarn in pure linen and set out with it to Jerusalem.

5,03. She went alone to the building site at which Joseph was working; however, from there onwards, Joseph again accompanied her to Jerusalem and thereat to the temple.

5,04. Upon arrival, she immediately handed over the work to the High Priest.

5,05. He visually examined the scarlet and purple, found the work exceptionally good and praised and greeted Mary with the following words:

5,06. “Mary, such proficiency does not lie naturally within you; however the Lord has worked through your hand!

5,07. Therefore God has made you great; you will be blessed by the Lord God from among all women on earth, for you are the first to deliver her work to the temple.”

5,08. Mary however spoke to the High Priest in great humility and gladness of heart:

5,09. “Honourable servant of the Lord in His holy shrine! O do not praise me too highly, and do not elevate me above the others; for the credit of this work cannot be given to me, but to the Lord alone, who guided my hand!

5,10. Therefore let all praise, all honour, all glory and all my love and worship be to Him alone!”

5,11. And the High Priest spoke: “Amen, Mary! Immaculate virgin of the Lord, you have spoken well before the Lord! – So leave again in peace; the Lord be with you!”

5,12. Thereupon Mary arose and went with Joseph to the building site, where she partook of some refreshment consisting of bread, milk and water.

5,13. A half day’s journey away from the building site, across a small mountain range, lived an aunt of Mary, named Elizabeth. Mary wanted to visit her and requested Joseph for permission.

The wonderful reception of Mary by Elizabeth.
Humility and wisdom of Mary. Mary returning home to Joseph.

6,01. On arrival at Elizabeth’s house, being in a rather timid frame of mind, she knocked on the door, in accordance with Jewish custom.

6,02. As Elizabeth heard the timid knocking, she wondered: “Who knocks so very softly?

6,03. It must be a neighbour’s child; for it cannot be my husband, who is still mute in the temple and awaiting his redemption!

6,04. My work however is important; shall I put it aside on account of a mischievous child of neighbour?

6,05. No, I will not do so, for I have work to do for the temple, which is of greater importance than a child’s naughtiness, who probably just wants to tease and make fun of me again.

6,06. Therefore I will continue to work and let the child knock for a good bit of time.”

6,07. Mary knocked once more, and the baby in Elizabeth’s womb leaped for joy, and the mother heard a soft voice coming from the region of her leaping baby, and the voice said:

6,08. “Mother, go, go quickly; for it is the mother of my and your Lord, of my and your God, who is knocking at the door and comes to you in peace!”

6,09. Elizabeth, as soon as she heard this, threw down everything she was holding, ran to open the door for Mary,

6,10. gave her blessings according to custom, embraced her with open arms and said to her:

6,11. “O Mary, blessed are you among women! Blessed are you among all women, and blessed is the fruit of your womb!

6,12. O Mary, purest virgin of God! – Why do I deserve such grace, that the mother of my Lord and my God should come to me?!”

6,13. Mary, however, who did not grasp the meaning behind these words, spoke to Elizabeth:

6,14. “O dear aunt! – I have just come to pay you a friendly visit; how is it that you speak of things about me that I do not understand? – Am I then really pregnant, that you call me a mother?!”

6,15. Elizabeth however replied to Mary: “As you knocked at the door for the second time, the baby in my womb leaped for joy and spoke to me and greeted you in advance!”

6,18. Elizabeth however spoke: “O Mary, chosen by God, come into my house and fortify yourself; let us talk and jointly praise and glorify God with all our might!”

6,19. And Mary soon followed Elizabeth into her house and ate and drank and refreshed herself, and was happy in spirit.

6,32. Thus Mary spent three full months with Elizabeth and helped her with the housework just like a maidservant.

6,33. In the meantime, Joseph had completed his construction and was back at home with his sons, working on his small, merely leased, property.

6,34. One evening, he spoke to his eldest son: “Joel, make my pack animal ready for tomorrow morning. I must go and fetch Mary!

6,35. The maiden has already been away from my house for three months, and I do not know how she is faring.

(…Maria is just around the corner)

6,42. Although Joseph would have willingly rebuked her for her long absence, he could not bring himself to do so, as firstly, Mary’s voice had deeply touched his noble heart, and secondly, he recognized his own culpability, as he had not fetched Mary through a messenger for such a long time.

6,46. During this time, it seemed to Joseph that psalms were being sung in front of his house.

The visibility of Mary’s pregnancy. Joseph’s premonitions and prophecies.

7,01. Joseph was filled with lofty premonitions and spoke to Mary: “Child of the Lord! You have brought great joy into my house, and my soul is filled with lofty premonitions!

7,15. Mary’s body, however, grew bigger every day; as she noticed this, she tried to hide her pregnancy from Joseph and his sons as much as she could.

7,16. After some time, however, it was not possible to hide it anymore, and Joseph began to be suspicious and secretly consulted with his friends in Nazareth about Mary’s strange condition.

Joseph interrogates Mary. Mary’s explanation.

8,01. Joseph’s friend was a knowledgeable person; for he was a doctor, who knew about herbs and often aided the midwives during difficult childbirths.

8,02. He went with Joseph and secretly looked at Mary, – and after observing her, he spoke to Joseph:

8,03. “Listen to me, brother from Abraham, Isaac and Jacob, a great misfortune has befallen your house, – for look, the maidservant is highly pregnant!

8,05. But Joseph replied: “At the time, Mary was confined to the house for nearly three weeks, and that only in the beginning when she arrived; afterwards she spent three full months with her relative Elizabeth!

8,10. But I know now what I will do to get at the truth in this matter. – You, friend, may leave in peace, and I will conduct a thorough investigation in my house!”

8,11. Joseph’s friend soon left the house; Joseph, however, immediately turned to Mary and spoke to her:

8,12. “Child! With what face shall I look up to my God? What shall I now say about you?

8,13. Have I not received you as a pure virgin from the temple, and have I not faithfully guarded you with my daily prayer and through the trustworthy people in my house?

8,14. I implore you therefore to tell me who it is who dared to betray me and bring such a terrible shame on me, a son of David, and to you, who are also descended from the same house!

8,17. Now answer my question! Go and take hold of yourself; for you will not succeed in deceiving me!” – In grief, Joseph threw himself down on his face upon a sack full of ashes and wept.

8,18. Mary trembled with great fear, began to weep and sob and was unable to speak, so great was her fear and sadness.

8,19. Joseph then arose from the sack and spoke to Mary in a somewhat subdued voice:

8,20. “Mary, child of God, who He protected Himself, why have you done this to me? – Why have so profoundly degraded your soul and forgotten your God?!

8,22. Here Mary gathered courage and spoke: “Father Joseph, you justly hard man! I tell you: As God lives, I am pure and innocent and till this hour have never known a man!”

8,23. Joseph asked: “Then how did it happen that you became pregnant?”

8,24. And Mary replied: “I am still merely a child and do not comprehend God’s mysteries! Just listen to me, and I will tell you what happened to me! As a just God lives over us, what I say is true!”

Mary’s narration of the mysterious holy occurrences.

9,01. And Mary told Joseph everything that occurred to her; what she encountered as she was still working on the purple, and then ended her story with this solemn declaration:

9,02. “That is why I say to you, father, once again: As God lives, the Lord of the heavens and earth lives, I am pure and do not know a man and I also know as little of God’s mystery that I must carry under my heart, to my great anguish!” –

9,03. Here Joseph suddenly became silent and was extremely frightened; for Mary’s words deeply pierced his troubled soul, and trembling, he got confirmation of his secret premonition!

9,04. He began to ponder to and fro as to what he should do, and spoke to himself:

9,05. “If I conceal her irrefutable transgression from the world, as it is now, even when I do not recognize it as a transgression, I will be considered an evildoer against the law of the Lord and will not escape a certain punishment!

9,06. If, on the other hand, I expose her as a consummate sinner before the sons of Israel, with what she is carrying under her heart, being – according to her unambiguous declaration – originating from an angel,

9,07. I will be considered by God as one who delivers innocent blood to the tribunal of death?!

An angel of the Lord appears to Joseph in a dream.
Mary remains in the house of Joseph.

9,08. What shall I do with her then? – Should I leave her secretly, i.e., should I secretly send her away from me and conceal her in the mountains near the Greek border? – Or shall I wait for the day of the Lord so that he will then tell me what I should do?

9,12. Joseph sank under his multifarious thoughts in slumber; and behold, an angel appeared to him in a dream and spoke to him:

9,13. “Joseph, do not be anxious about Mary, the purest virgin of the Lord! – For that which she carries under her heart has been created by God’s Holy Spirit, and when He is born, you shall name him Jesus!” –

9,14. At this point Joseph awoke from slumber and praised the Lord God that He had shown him such mercy.

The Roman census.
Joseph’s non-participation in the council in Jerusalem. The traitor Annas.

10,01. Two weeks after this event a great council was held in Jerusalem, since it had been heard from some Romans residing there, that the Emperor was going to count and register all the Jewish people.

10,03. Therefore the high priest called a large assembly, at which all the elders and the craftsmen, such as Joseph, were to attend.

10,04. Joseph however, had undertaken a trip into the hills to collect timber and was away for several days.

10,06. Joseph already returned home the next day. His son, Joses, informed him immediately about the news from Jerusalem.

10,07. But Joseph said: “Since I have been climbing around in the hills for five days and I am very tired, my legs will not carry me any further if I do not rest for a few days. So this time I am not compelled to follow Jerusalem’s summons.

10,08. Besides, this assembly is worthless, since the mighty Roman Emperor, who now wields his power even over the lands of the Scythians, will take little notice of our advice and will do whatever he pleases! That’s why I will stay put at home!”

10,09. But after three days a certain Annas came from Jerusalem, who was an important scribe there, and said to Joseph:

10,10. “Joseph, you who are skilled in the crafts and the scriptures and who are from the tribe of David! – I must to ask you, why you did not come to the assembly?”

10,11. Joseph turned to Annas and said: “See, I was in the hills for five days and did not know that I had been called.

10,12. When I came home and received the news from my son Joses, I was too tired and weak to be able to travel to Jerusalem at once! – Besides, I anyhow recognized at first glance that this whole assembly would be of very little use, if at all.”

10,13. While Joseph was telling this, Annas looked around and unfortunately discovered the highly pregnant virgin.

10,14. At this, he left Joseph without a word, and hurried as fast as he could to Jerusalem.

10,15. Arriving completely out of breath, he hurried to the high priest and told him:

10,16. “Listen to me, and do not ask me why David’s son did not come to the assembly; for I discovered scandalous horrors in his house!

10,17. See, Joseph, to whom both God and you bore witness by entrusting him with the care of the virgin, has failed in front of both God and you so profoundly and coarsely that it is beyond words!”

10,18. The high priest was appalled by Annas’ message and asked shortly: “Why, how come? – Tell me the whole truth or you will die this very day!”

10,19. Annas said: “See, the virgin Mary, who as God bore witness left the temple of our Lord to be placed in his care, has been most thoroughly dishonoured by him. Her advanced pregnancy is a living proof of it!”

10,20. But the high priest said: “No, Joseph would never do such a thing! – Can God fail in bearing witness?!”

10,21. But Annas said: “So send your most trusted servants there and you will be convinced of the virgin’s state of advanced pregnancy. However, if she is not, you can have me stoned to death right here!”

The death sentence of Joseph and Mary…
and their defence through a decree of God. Mary becomes Joseph’s wife.

11,01. However, the high priest reflected for a while and then said to himself: “What shall I do? Since the choice was made for the virgin, Annas has become very jealous and one should never listen to the advice of a jealous man.

11,03. I want to send the servants to Joseph secretly, so that if this horrible situation should be confirmed, they shall immediately bring the virgin here together with Joseph!”

11,04. Thus it was decided and settled. The high priest secretly called trusted servants and informed them of what had taken place in Joseph’s house, and then sent them to Joseph with instructions about what they were to do if the situation should be confirmed.

11,05. In a great hurry, the servants went to Joseph and discovered the situation just as the high priest had told them.

11,06. The oldest of them said to Joseph: “Look, we were sent here from the temple, to ascertain to for ourselves the condition of the virgin, since malicious rumours about her have come to the ears of the high priest.

11,07. Unfortunately we have found these sad speculations confirmed; therefore do not let this turn violent, and follow us, together with Mary, to the temple, where you shall hear the just decision from the mouth of the high priest!”

11,08. And, without any argument, Joseph followed the servants with Mary to the court in the temple.

11,09. As he appeared before the high priest, the astonished high priest asked Mary in a serious tone:

11,10. “Mary! Why did you do this to us and why did you degrade your own soul so profoundly ?

11,13. But Mary had to weep bitterly and, beneath bitter sobbing and weeping, spoke: “As truly as God, the Lord of Israel, exists, as truly am I pure and have never known a man! – Ask Joseph, the one chosen by God!”

11,14. And then the high priest turned to Joseph and asked him: “Joseph, I beseech you in the name of the eternal living God, tell me openly, how did this happen? Did you do such a thing?”

11,15. And Joseph said: “I tell you by all that is for you and I holy, as truly as the Lord, my God, lives, as truly I am untainted in front of this virgin, as in front of you and in front of God!”

11,16. And the high priest replied: “Do not bear false witness, but speak the truth in front of God! – And I tell you: You took your wedding into your own hands, you did not inform the temple and you did not first bow your head beneath the hand of the everlasting Almighty, so He might have blessed your seed! – Therefore, tell us the truth!”

11,27. “Fine then, since you dispute your great sin in front of God, I will let you both drink of the accursed water of God the Lord; then your sin will be revealed before your eyes and the eyes of all people!” –

11,28. Immediately, the high priest took the accursed water, and let Joseph drink of it, and then sent him, according to the law, into the mountains near Jerusalem.

11,29. Likewise, he also gave such water to the virgin and sent her into the mountains as well.

11,30. However after three days they both returned absolutely unharmed, and all the people were surprised that no sin was revealed upon them.

11,31. The high priest, exceedingly astonished, then said to them; “Well, since the Lord our God did not want to reveal your sin, I also do not want to judge you, but instead declare you as innocent and unmarried.

11,32. However as the virgin is already pregnant, she shall become your wife as a penance, since she became pregnant unbeknownst to me, and she should never be given another husband, even when she would become a young widow! So be it! – And now leave in peace from here.”

11,33. Now, Joseph took Mary and went with her to his home and was full of joy and praised his Lord. His joy was even greater now that Mary had become his rightful wife.

Augustus’ commandment for the assessment and census of all inhabitants.
New sorrow and consolation.

12,01. Joseph then spent two months very contentedly in his house with Mary, who was now his wife, and he worked to support Mary.

12,02. However, after this time passed and Mary’s delivery drew closer, a new blow occurred which caused Joseph great concern.

12,03. The Roman Emperor Augustus gave orders throughout his lands, whereby all people of his empire should be assessed and counted, in order to be classified for tax and recruitment purposes.

12,04. And as the Nazarenes were not excluded from this commandment, Joseph was forced to go to Bethlehem, David’s city, where the Roman registration commission was set up.

12,05. Upon learning of this order, for which he had already been called to an assembly in Jerusalem, he said to himself:

12,06. “My God and my Lord, this is a hard blow for me at this time as Mary’s delivery is so close!

12,07. What shall I do now? – I have to register my sons in any case, as they are unfortunately eligible for military service for the Emperor. But what, in heaven’s name, O Lord, shall I do with Mary?!

12,15. Yes, I know what I will do now: I will wait for the day of the Lord! On this day, the Lord, my God will do what He thinks best and that will be for the best. And so be it then!”

The consoling testament from above. The happy departure.

13,01. Still on the same day an old wise friend from Nazareth came to Joseph and said to him:

13,02. “Brother! See, the Lord leads his people through many deserts and steppes! – Those who willingly follow where he leads, will reach the right place!

13,05. Joseph well understood what his friend had told him and, as the friend blessed him and left, Joseph spoke to his sons:

13,06. “Listen to me! The Lord wants, that all of us go to Bethlehem; and so we have to accept His will and do what He wants.

13,07. You, Joel, saddle the she-ass for Mary and take the saddle with the backrest; and you Joses, bridle the ox and harness it to the cart, in which we will carry our food!

13,08. You three, Samuel, Simeon and James load the cart with stable fruits, bread, honey and cheese, and take enough to cover our needs for fourteen days; for we do not know when we will be called, and when we will be free, and what could happen to Mary on the way! So put fresh linen and napkins on the cart as well!”

13,09. The sons went and ordered everything as Joseph had requested.

13,19. He took Mary, and placed her as softly and comfortably as possible on the pack animal, and then took the reins in his hand and led the she-ass.

The first signs of labour. Shelter in a nearby cave.

14,01. Thus, the devout group of travellers came within six hours of Bethlehem and rested there in the open.

14,09. But as they came closer to Bethlehem, Mary suddenly spoke to Joseph:

14,10. “Listen to me, Joseph! – That which is inside me starts to press strongly; therefore let us rest!”

14,11. Joseph was startled by Mary’s sudden outcry, for he now saw that the moment he had most feared had arrived.

14,12. So he let them stop immediately. Then Mary spoke again to Joseph:

14,13. “Take me down from the she-ass; for That which is in me presses strongly and wants to come out! And I do can not resist Its pressure any longer!”

14,14. But Joseph said: “But for the Lord’s sake! You can see that there is no shelter here – where shall I bring you?”

14,15. However, Mary said: “Look, over there in the hill is a cave; it can be hardly a hundred steps away! Take me there; it is impossible for me to go any further!”

14,16. Thereupon Joseph steered his cart there and in this cave, which the shepherds used as a stable in time of need, to his great joy he found some hay and straw, which he promptly used to prepare a provisional bed for Mary.

Mary in the cave. Joseph’s wonderful experiences.
Joseph’s meeting with the midwife.

15,01. As soon as the bed was prepared, Joseph brought Mary into the cave, and she lay on the bed and found some relief in this position.

15,02. As Mary was thus lying relieved on the bed, Joseph said to his sons:

15,03. “You two eldest take care of Mary and care for her properly in case she needs it, especially you Joel, who have gained some knowledge in this regard from my friends in Nazareth!”

15,04. He ordered the other three to take care of the ass and the ox and to keep the cart in the cave which was quite large.

15,05. After Joseph had organised everything properly, he said to Mary: “Now I will go up on the hill to look for a midwife in my father’s town as quickly as I can, and then I will bring her here to help you!”

15,06. After these words Joseph immediately left the cave, since it was already quite late in the evening and one could already pick out the stars in the sky.

15,07. And here we will tell about his extraordinary experiences after leaving the cave, in the same words he used to his sons upon his return to the cave with the midwife, and Mary had already given birth.

15,08. And Joseph’s words were: “Children! we are on the threshold of great events! – Now I start to understand what the voice was telling me the night before our departure; indeed, if the Lord was not with us – albeit invisibly – such marvels as I have seen could not possibly have happened!

15,09. Listen to me! – As I stepped out and went on my way, it seemed to me as if I went and yet did not move; – and I saw the rising full moon and the stars both rising and setting, and see, everything stood still, and the moon did not leave the horizon and the stars did not want to set at all!

15,10. Then I saw flocks upon flocks of little birds sitting on the branches of trees; their heads were all facing in this direction, and they were shivering as when large earthquakes are approaching, and they could not be chased away from their perches neither by shouting nor by throwing stones.

15,11. And I looked around again on the ground and, not far from me, saw a group of workmen who were sitting around a bowl filled with food. Some of them kept their hands motionless in the bowl, and were unable to take the food out of it.

15,12. And those who had already lifted a morsel from the bowl, kept it near their mouth and were not able to open their mouth to eat it; and all faces were turned upwards as if they saw great things in the sky!

15,13. Then I saw sheep being driven by the shepherds; but the sheep just stood there motionless, and the shepherd’s hand, which he lifted to hit the tarrying sheep, remained frozen in the air and he could not move it.

15,14. Again I saw a whole herd of bucks who held their snouts over the water but could not drink, for they were as if completely paralyzed.

15,15. I also saw a stream which had a steep drop down the hill, and look, the water stood still and did not flow down into the valley! – And everything on the ground was like this, as though it had no life and no motion.

15,16. Thus, as I stood there or walked, and did not know whether I was standing or walking, see, I finally saw life once again!

15,17. For a woman came down the hill towards me, and when she reached me, she asked: “Man, where are you going so late?”

15,18. And I spoke to her: “I am looking for a midwife; since over there in the cave is someone who needs to give birth!”

15,19. The woman replied and said: “Is she from Israel?” – And I replied to her: “Yes, my lady, she and I are from Israel; David is our father!”

15,20. But the woman went on and asked: “Who is she who wants to give birth in the cave? Is she your wife or a relative or a maidservant?”

15,21. And I replied to her: “Since a short time – only before God and the high priest – my wife. However, she was not yet my wife when she became pregnant, but had been given from the temple by the witness of God, into the care of my house, since she had earlier been raised in the Holy of Holies!

15,22. But do not be surprised about her pregnancy; for That which is inside her has been conceived by the holy spirit of God!” – The woman was astonished and said to me: “Man, tell me the truth!” – But I said: “Come, look, and be convinced with your own eyes!”

The visions near the cave. The midwife’s dream and her prophetic words.

16,01. The woman agreed and followed Joseph to the cave; and when they arrived there, the cave suddenly became enveloped in a thick white cloud, so that they could not find the entrance.

16,02. The midwife was greatly surprised at this phenomenon and said to Joseph:

16,03. “This day, my soul experienced something extraordinary! – I had a most wonderful vision this morning, where everything formed itself just as I now have seen it in reality, as I still see it and as I will see more of it!

16,04. You are the same man, who came towards me in my vision; and I also saw the whole world standing still in the middle of its activities, and I saw the cave, how a cloud covered it; and I spoke with you as I have just now spoken.

16,05. And I even saw something more marvellous in the cave, as my sister Salome arrived, who was the only one to whom I confided my vision this morning!

16,06. Therefore, I say now also in front of you and God, my Lord: Israel has experienced a great salvation! A saviour came, sent from above, in the time of our greatest need!”

16,07. After these words of the midwife, the cloud quickly drifted out of the cave and light of such power flowed out of the cave towards the midwife and Joseph that their eyes were unable to bear it, and the midwife said: “So everything is true, which I saw in the vision! – Oh man! you fortunate one, here is more than Abraham, Isaac, Jacob, Moses and Elijah!” –

16,08. After these words were spoken, the light became more and more bearable and the Infant became visible just as it took to the mother’s breast for the first time.

16,09. The midwife now entered the cave with Joseph and looked at the Infant and its mother, and when she found everything so perfectly resolved, she said:

16,10. “Truly, truly, this is the saviour celebrated by all the prophets, he who will be free of bonds even in the womb, to signify that he will lift all the restrictions of the law!

16,11. But since when did anyone see a newly born child reach already for its mother’s breast!?

16,12. This evidently shows, that this Child, when becoming a man, will judge the world by love and not by the law!

16,13. Listen, you fortunate husband of this virgin, everything is in the best of order; therefore, let me leave the cave, for I it now starts to weigh heavily on my breast since I feel I am not pure enough to bear the holy proximity of my and your God and Lord!”

16,14. Joseph was completely taken aback upon hearing these words of the midwife. – And she hurried out of the cave into the open.

16,15. As she stepped out of the cave, she met her sister Salome outside, who knew about her vision and had followed her, and immediately said to her:

16,16. “Salome, Salome! come and see my morning vision confirmed in reality! – In the fullest truth the virgin has given birth to what human wisdom and nature may never understand!”

16,17. Salome said: “As truly as God exists, I cannot believe that a virgin gave birth until I will have examined her with my own hands!”

The doubting Salome’s request to Mary. God’s Judgment.

17,01. After Salome had said this, she entered the cave and said:

17,02. “Mary, my soul is preoccupied with a big conflict; therefore I ask you to prepare yourself, that I examine you with my experienced hands, and that we shall see how your virginity appears!”

17,03. Mary willingly agreed to the demands of the unbelieving Salome, got ready and allowed herself to be examined.

17,04. However, when Salome touched Mary’s abdomen with her searching hand, she raised an enormous howl and she shouted very loudly:

17,05. “Woe, woe for my Godlessness and my great disbelief, that I wanted to test the everlasting God! – for look, look here! – my hand burns in the fire of the Divine wrath over woeful me!!!”

17,06. After these words she threw herself on her knees in front of the Infant and said:

17,07. “O God of my fathers ! You almighty Lord of all magnificence! Remember me, that I also am a seed of Abraham, Isaac and Jacob!

17,08. Do not make a fool out of me in front of the sons of Israel, but give me back my healthy limbs!”

17,09. And look, thereupon an angel of the Lord stood next to Salome and said to her: “God the Lord has heard your entreaty; go to the Infant and carry It, and through this you will experience a great salvation!”

17,10. As Salome heard this, she kneeled in front of Mary and asked her for the Infant.

17,11. Mary willingly gave her the Infant and said to her: “May it serve your salvation according to the saying of the angel of the Lord; may the Lord have mercy upon you!”

17,12. Salome took the small Child in her arms and held it as she kneeled, and as soon as she had the Child in her arms, she said:

17,13. “O God! You almighty Lord of Israel, who rules and reigns from eternity! – In all the fullness of truth, a king of kings is born here in Israel, who will be mightier than David was, the man after God’s heart! I shall laud and praise You forever!”

17,14. After these words Salome was soon fully healed again, and she returned the Child to Mary with the most heartfelt contrition and left the cave vindicated.

17,15. As soon as she was outside, she wanted to scream out aloud about the greatest miracle of all miracles and had already begun to tell her sister about what had happened to her.

17,16. But suddenly a voice came from above and said to Salome: “Salome, Salome! Do not tell anyone what extraordinary events have happened to you; for the time will come, when the Lord will show Himself through words and acts!”

17,17. A this point Salome fell silent and, according to Mary’s wish, Joseph stepped out to ask the two sisters to come back into the cave so that nobody should notice what marvel had happened there. – And both humbly returned into the cave.

The angel’s songs of praise in the morning. The adoration of the shepherds.

18,01. When all had gathered in the cave, Joseph’s sons asked their father (viz Joseph):

18,02. “Father, what shall we do now? Everything is taken care of! Our bodies are tired from travelling; can we not lay down and rest?”

18,03. And Joseph spoke: “Children! you see what an infinite grace came to all of us from above; and to this end you shall stay awake and praise God with me!

18,06. Joseph’s sons went and touched the little Child; and the Child smiled at them and stretched Its little hands out to them, as if It recognized them as brothers.

18,07. Thereupon everybody was greatly astonished and they said: “Indeed, this is no ordinary child! For who has ever experienced, that someone was greeted so ecstatically by a new-born child?

18,08. Besides, we now also feel strengthened in all our limbs, as if we had never made a journey, and were at home on a morning with our bodies totally rested!”

18,09. Thereupon, Joseph replied: “See, so my advice was good. However, now I notice that it is starting to get quite cool; therefore bring the ass and the ox here! The animals will lay around us and will give us some warmth through their breath and perspiration; and we shall also lay close to Mary!”

18,10. And the sons did as he said. And as they brought the animals close to Mary, they immediately laid down on the main part of Mary’s bed and breathed diligently over Mary and the Infant and it warmed them quite well.

18,11. The midwife said: “Indeed, this can not be insignificant in front of God, even the animals serve, as if they had reason and sense!”

18,12. Salome said: “O sister! The animals here seem to see more than us! – While we hardly dare to think, the animals already worship the One who created them!

18,13. Believe me, sister, as truly as God exists, as truly as the promised Messiah is here in front of us; for we know, that never during the birth of even the greatest prophets have such marvels occurred!”

18,14. But Mary spoke to Salome: “God the Lord showed great mercy in that you behold That before which my soul trembles!

18,15. Keep silent just like the angel of the Lord advised you; for otherwise you could be the cause of our bitter end!”

18,16. Salome solemnly promised to keep her silence forever and the midwife followed her sister’s example.

18,17. And now everything in the cave became quiet. In the first hour before sunrise, mighty songs of praise were heard outside of the cave.

18,18. Immediately, Joseph sent his eldest son to see what it was and who was singing outside so powerfully in praise of the Lord.

18,19. Joel went out and saw that every space in the skies was filled from top to bottom with uncountable myriads of shining angels. Astonished, he hurried back to the cave to tell everyone what he had seen.

18,20. All were greatly astonished at Joel’s report and went out to convince themselves of its truth.

18,21. After having witnessed such glory of the Lord, they returned to the cave and bore witness to Mary as well. And Joseph said to Mary:

18,22. “Listen you purest virgin of the Lord, the fruit of your loins is indeed conceived of the holy spirit of God, as all heaven now proves!

18,23. But what will happen to us, now that all the world will now surely come to know of what happened here? For not only we, but all other men now see the evidence shining for us through all the heavens – for I have just seen many shepherds, and how they turned their faces heavenward!

18,24. And they sang with the same voices along with the mighty choirs of angels, which now – visible to everybody – fill all the heavens from top to bottom all the way down to the earth!

18,25. And their song sounded like that of the angels: “Descend, o heavens, upon the righteous! May peace be with all people on earth who are of good will !’ – And: ‘God in heaven shall be honoured in Him, who comes in the name of the Lord!’

18,26. Look, oh Mary, the world will see and hear such things; therefore they will come here and they will follow us, and we will have to flee over hill and dale!

18,27. So I think that we should move from here as soon as possible and, as soon as I have been registered – which should already happen this morning –, we should return to Nazareth and from there over to the Greeks, some of whom I know quite well. – Don’t you agree with me?”

18,28. Mary said to Joseph: “But you can see that I cannot leave this shelter today; therefore let us trust in the Lord! He has led us and protected us so far; so He will surely continue to lead and truly protect us ever so faithfully!

18,29. If He wants to reveal us to the world, tell me: where shall we flee, where His heaven would not be able to discover us?!

18,30. Therefore His will shall be! – Whatever He wants will be right. Look, here on my breast rests the One, whom all this concerns!

18,31. And this One will stay with us, so the great glory of God will also not leave us, wherever we would want to flee!”

18,32. Mary had hardly finished speaking, when behold, two angels were already standing in front of the cave as leaders of a group of shepherds, and they made it known to the shepherds that the One, for whom their songs of praise were meant, was born here.

18,33. And the shepherds entered the cave, and kneeled in front of the Infant and worshiped It; and the angels came also in bands and worshiped the Infant.

18,34. But Joseph, together with his sons, looked astonished towards Mary and the small Child and said: O God, what is this? – Did You Yourself assumed flesh in this Child?

18,35. For how could it be possible then, that He is even worshipped by Your holy angels? If you are present, O Lord, then what is with the temple now – and with the Holy of Holies?!”

18,36. And an angel stepped towards Joseph and said to him: “Do not ask and do not worry yourself; for the Lord has chosen the earth as the scene of His mercy, and has now visited His people, as He has foretold through the mouths of His children, His servants and prophets!

18,37. What now takes place in front of your eyes, is according to His will, as He is holy, most holy!”

18,38. At this point the angel left Joseph, and went back to worshiped the little Child, who smiled with open hands at all the worshippers.

18,39. As the sun rose, the angels disappeared; but the shepherds stayed and inquired with Joseph, about how all these events could possibly have happened.

18,40. But Joseph said: “Listen, as miraculously as the grass grows out of the ground, so also did this miracle occur! Now who knows, how the grass grows? – Just as little am I able to tell you about this wonder, too! God wanted it this way; this is all, that I can tell you!”

The midwife’s report to the Roman captain Cornelius.

19,01. The shepherds were satisfied with this answer and did not ask Joseph any further, and they left them and then brought various refreshments as offering to Mary.

19,02. When the sun had already been shining on the earth for an hour, Joseph asked the midwife:

19,03. “Listen to me, my friend and sister from Abraham, Isaac and Jacob! – See, the registration greatly worries me and I wish nothing else than to get it over with!

19,04. But I do not know where in the town it is taking place, so leave Salome here with Mary, but lead me and my sons to the Roman captain who conducts the registration!

19,05. Maybe we will be received immediately, for we will surely be the first to arrive there?”

19,06. And the midwife said to Joseph: “Gracious man, listen to me! – The captain, Cornelius from Rome, lives in my house, which is one of the first in the town.

19,07. And he has his office there as well. Although he is a pagan, he is otherwise a good and righteous man; I will go and tell him everything, except for the miracle, and I believe that everything will be solved!”

19,08. Joseph was pleased by this proposal, as he anyhow felt a great timidity towards the Romans, and especially regarding the registration; therefore he asked the midwife to do as proposed.

19,09. So the midwife went and found Cornelius, who was still young and liked to sleep late in the morning, still in his bed, and she informed him of all that was necessary.

19,10. Cornelius got up immediately, threw his toga on and said to the landlady: “Woman, I believe everything you say; but I still want to go there with you, as I feel a strong urge to do so!

19,11. According to your story it is not far from here, and I will be back in time at my workplace! So lead me there now!”

19,12. And the midwife was pleased about this, and brought the honest, young captain with whom she was well acquainted, to the cave, where he stood in front and said to her: “O woman, how easy it is to visit my Emperor in Rome, and yet how hard it is to step into this cave!

19,13. That has to be something exceptional! – Tell me, if you know any reason; for I know that you are an upright Jewess!”

19,14. The midwife said: “Good captain of the great Emperor! Just wait for one moment out here in front of the cave; I will go inside and bring you the answer!”

19,19. And Joseph led Cornelius into the cave. When he looked upon the Infant, and saw how It smiled at him, he was astonished at such behaviour and said: “By Zeus, that is rare! I feel like a newborn, and never have I felt such peace and joy inside me! – Indeed, today I shall have a holiday, and remain your guest.”

=> Continue reading Part 2…

Subsequently:

– A 6-day stay in the cave
– Representation and circumcision Jesus in the Temple
– Crone Hanna greeted Jesus
– Visit of the 3 wise men from Persia
– The Flight into Egypt; Herod’s infanticide

Flag brazilian-270x180px  A “História de Natal” – Jesus conta a história do seu nascimento

A Historia de Natal Jesus conta a historia do seu nascimento Evangelho de Tiago

VIDEO => Rumble  => Youtube

A “História de Natal” – Jesus conta a história do seu nascimento

Trecho do Evangelho de Tiago sobre a infância e a juventude de Jesus

Isto é o que Jesus Cristo revelou através de Jacob Lorber
entre 22 de julho de 1843 e 9 de maio de 1851

(Informações mais detalhadas sobre o Evangelho de Jacob são dadas pelo próprio Senhor no início de toda a obra “Infância e Juventude de Jesus”).

Antecedentes: Como a discípula do templo, Maria, chegou aos cuidados de José

1,3. Mas Maria, que tinha sido educada no templo, tinha atingido a maturidade, e era necessário, segundo a lei mosaica, tirá-la do templo.

1,4. Por isso, foram enviados mensageiros por toda a Judeia a anunciar este facto, para que os pais viessem e, se alguém se achasse digno, levasse a menina para sua casa.

1,6. Mas, ao fim de três dias, quando os candidatos se reuniram de novo no lugar indicado e cada candidato por Maria apresentou ao sacerdote um bastão de lírio novo, o sacerdote entrou imediatamente no templo com os bastões e rezou ali.

1,7. Quando terminou a sua oração, voltou a sair com os bastões e devolveu a cada um deles o seu bastão.

1,8. Mas todos os bastões ficaram logo manchados; apenas o último que foi dado a José permaneceu fresco e sem manchas.

1,9. Mas houve quem se escandalizasse com o facto e declarasse que esta amostra era parcial e, por isso, inválida, e exigisse outra amostra a que não se pudesse associar qualquer maldade.

1,10. O sacerdote, um pouco perturbado por este facto, mandou imediatamente chamar Maria, pôs-lhe uma pomba na mão e ordenou-lhe que se colocasse no meio dos candidatos, para que deixasse a pomba voar livremente

1,11. E antes que a pomba fosse solta, disse aos candidatos: “Vede, falsos intérpretes dos sinais de Jeová! Esta pomba é um animal inocente e puro e não tem ouvidos para as nossas palavras,

1,12. mas vive apenas na vontade do Senhor e só entende a linguagem omnipotente de Deus!

1,13. Levantai bem alto os vossos bastões! – Em cujo bastão esta pomba – quando a donzela a soltar – pousará, e em cuja cabeça se sentará, que ele tome Maria”.

1,14. Os pretendentes ficaram satisfeitos com isto e disseram: “Sim, este será um sinal inconfundível!”

1,15. Mas quando Maria soltou a pomba à ordem do sacerdote, esta voou imediatamente para José, pousou no seu bastão e voou dele diretamente para a cabeça de José.

1,16 E o sacerdote disse: “Foi esta a vontade do Senhor. A ti, humilde comerciante, coube a sorte infalível de receber a virgem do Senhor! Leva-a, pois, em nome do Senhor, para a tua casa pura, para ser guardada! Amém”.

1,17. José, tendo ouvido estas coisas, respondeu ao sacerdote e disse: “Eis que tu, servo ungido do Senhor, segundo a lei de Moisés, servo fiel do Senhor Deus dos exércitos, já sou velho, tenho filhos c
rescidos em casa e sou viúvo há muito tempo; como serei eu um opróbrio diante dos filhos de Israel, se levar esta donzela para minha casa?

1,18. Portanto, faça-se outra vez a eleição, e eu fique de fora, para que não seja considerado entre os candidatos.

1,19. Mas o sacerdote levantou a mão e disse a José: “José! Teme o Senhor Deus! Não sabes o que Ele fez a Corá, Datã e Abirão?

O testemunho de Deus sobre a justiça e a integridade de José

1,24. Mas o sacerdote entrou e orou por José diante do Lugar Santíssimo, e o Senhor disse ao sacerdote enquanto ele orava:

1,25. Não me entristeça o homem que escolhi; porque ninguém em Israel anda tão justamente como ele, nem em toda a terra, nem diante do meu Trono Eterno em todos os Céus.

1,26. “Vai para fora e dá a virgem que Eu próprio criei ao mais justo dos homens da terra.”

1,27. O sacerdote bateu no peito e disse: “Senhor, tu, todo-poderoso, Deus unido de Abraão, Isaac e Jacob, tem piedade de mim, pecador diante de ti, porque agora sei que queres visitar o teu povo!”

1,28. Então o sacerdote levantou-se, saiu e, abençoando a rapariga em nome do Senhor, entregou-a ao assustado José.

1,29. e disse-lhe: “José, tu és justo perante o Senhor, por isso Ele te escolheu de entre muitos milhares. Por isso, vai em paz! Amém”.

1,32. Mas o trabalho necessário de José estava à espera, de modo que ele não se demorou em sua casa, e então falou com Maria:

1,33. (José): “Maria, eis que, por vontade de Deus, te trouxe para mim do templo do Senhor meu Deus; mas agora não posso ficar contigo e proteger-te, mas devo deixar-te para trás, pois tenho de ir fazer a construção da casa que me foi destinada, no lugar que te mostrei na minha viagem para cá!

1,34. Mas vede que não ficareis sozinhos em casa por causa disso, pois tenho uma governanta que me é próxima, ela é piedosa e justa; ela estará contigo e com o meu filho mais novo, e a graça de Deus e a sua Bênção não vos deixarão.

1,35. “Dentro de pouco tempo, voltarei para a casa para junto de vós com os meus quatro filhos e serei o vosso guia nos caminhos do Senhor. Agora o Senhor Deus cuidará de ti e da minha casa, amém”.

* * * * *

Renovação do véu do templo de Jerusalém por Maria

2,1. Na época, uma nova cortina do templo foi considerada necessária para cobrir a cortina antiga, que estava gasta e rasgada.

2,5. “Contudo, chama-me sete virgens imaculadas da tribo de David, e faremos um sorteio para determinar a distribuição da obra”.

2,9. Quando as virgens se reuniram no pátio, o sumo sacerdote veio imediatamente e conduziu-as todas para ao templo do Senhor.

2,10. Quando se reuniram no templo do Senhor, o sumo sacerdote disse

2,11. “Escutai, ó virgens da tribo de David, que ordenou segundo a vontade de Deus que a obra fina da cortina que separa o Lugar Santíssimo do templo fosse sempre feita pelas virgens da sua tribo,

2,12. E que, de acordo com a vontade de Deus, a obra múltipla fosse distribuída por sorteio, e que cada virgem fizesse a obra que lhe fosse atribuída de acordo com a sua habilidade.

2,13. Olhai, ali diante de vós está a cortina danificada, e aqui na mesa de ouro estão as múltiplas matérias-primas já preparadas para serem processadas!

2,14. Vedes que este trabalho é necessário; Portanto, deixe-me lancar a sorte imediatamente, para que se saiba qual de vós deve fiar o fio de ouro,o amiante, e o fio de algodão

2,15. o fio de seda, depois o fio de jacinto, o fio de escarlate e o fio de púrpura verdadeira!”

2,16. E as virgens lançaram as suas sortes timidamente, enquanto o sumo sacerdote orava sobre elas; e depois de lançarem as suas sortes de acordo com a ordem marcada, aconteceu como a obra deveria ser distribuída.

2,17. E à Virgem Maria, filha de Ana e Joaquim, coube por sorte a escarlate e a púrpura verdadeira.

2,18. A Virgem, porém, agradecendo a Deus por tão graciosa concessão e atribuição de tão gloriosa obra para sua honra, tomou a obra e, guiada por José, voltou para casa.

2,19. Maria, ao chegar a casa, pôs-se logo a trabalhar com grande alegria e vigor; José elogiou-a pela sua dedicação, abençoou-a e voltou logo a construir a sua casa.

2,20. Isto aconteceu na mesma altura em que Zacarias, enquanto estava a oferecer incenso no templo, ficou mudo por causa da sua falta de fé, pelo que foi escolhido um substituto para ele, sob o qual este trabalho foi sorteado.

2,21. Mas Maria, que era parente de Zacarias e do seu substituto, dobrou a sua dedicação para terminar o seu trabalho o mais depressa possível, talvez mesmo em primeiro lugar.

2,22. Mas ela não dobrou o seu empenho por desejo de glória, mas apenas para, segundo ela, dar grande prazer a Deus, o Senhor, terminando a sua obra o mais depressa possível e da melhor maneira possível.

2,25. Em apenas três dias, Maria terminou o escarlate e começou imediatamente a trabalhar na púrpura; mas, como tinha de umedecê-lo constantemente, tinha de pegar no jarro e sair frequentemente durante o trabalho para ir buscar água.

* * * * *

Descrição da conceção de Maria

3,1. Numa sexta-feira de manhã, Maria pegou de novo no jarro e saiu para o encher de água, e ouviu uma voz que lhe falou:

3,2. “Saudações a você, Maria, cheia da graça do Senhor! O Senhor é convosco, ó bendita entre as mulheres!”

3,3. Maria, porém, ficou muito assustada com aquela voz, sem saber de onde vinha, e olhou rapidamente para a direita e para a esquerda, mas não encontrou ninguém que estivesse a falar.

3,4. Por isso, ainda cheia de um medo terrível, pegou no jarro cheio de água e foi a correr para casa.

3,5. Quando lá chegou, tremendo, pôs imediatamente de lado o jarro de água, pegou de novo na púrpura, sentou-se na sua cadeira de trabalho e diligentemente começou a fiar de novo a púrpura.

3,6. Mal tinha retornado ao seu trabalho, o anjo do Senhor pôs-se diante da virgem trabalhadora e falou-lhe

3,7. “Não tenhas medo, Maria, porque encontraste uma graça infinita na presença do Senhor; eis que conceberás pela palavra de Deus!”

3,8. Ao ouvir isto, Maria começou a refletir sobre estas palavras e não podia compreender o seu significado, por isso disse ao anjo:

3,9. “Como pode isso acontecer, não sou casada e nunca estive com um homem que pudesse então me tomar por esposa, para que eu pudesse engravidar e ter um filho, tal como fazem outras mulheres?

3,10. O anjo, porém, falou a Maria: “Virgem eleita do Senhor! Não acontecerá como você pensa, mas o poder de Deus virá sobre você.

3,11. “Por isso, o ser santo que há-de nascer de ti será chamado Filho do Altíssimo.”

3,12. “E quando ele nascer de ti, chamar-lhe-ás Jesus, porque ele salvará o seu povo de todos os seus pecados, do juízo e da morte eterna.”

3,13. Maria, porém, prostrou-se diante do anjo e disse: ” Olha, eu sou apenas uma serva do Senhor; portanto, faça-se em mim segundo a Sua vontade, como foi dito pelas tuas palavras.” O anjo desapareceu e Maria voltou ao seu trabalho.

* * * * *

Perguntas e problemas de Maria, de 14 anos, relativamente à sua gravidez

4,1. Quando o anjo desapareceu, Maria louvou e glorificou o Senhor e disse para si mesma no seu coração

4,2. “Que sou eu diante de ti, Senhor, para me fazeres tal favor?

4,3. Conceberei sem nunca ter conhecido um homem, pois não sei que diferença há entre mim e um homem.

4,4. Saberei eu qual é a verdade sobre a gravidez? Senhor, não sei!

4,11. Mas quando, quando acontecerá isso, e como? Ou será que já aconteceu? Já estou grávida, ou hei-de ficar?”

4,12.”Ó Senhor! Ó eterno Santo de Israel, dá-me a mim, tua pobre serva, um sinal de quando isso vai acontecer, para que eu te louve e glorifique por isso”.

4,13. Ao ouvir estas palavras, um leve sopro etérico soprou sobre Maria, e uma voz muito suave falou-lhe:

4,14. “Maria, não te preocupes em vão; tu recebeste, e o Senhor está contigo! Começa o teu trabalho e termina-o, porque não se fará mais nada deste género para o templo.”

4,15. Maria prostrou-se e orou a Deus, louvando-O e glorificando-O por tal graça. – Mas, depois de ter louvado o Senhor, levantou-se e retomou a sua obra.

* * * * *

Entrega do véu do templo finalizado em Jerusalém

5,1. Em poucos dias, Maria terminou também a púrpura, organizou-a, pegou o escarlate e colocou-o junto com a púrpura.

5,2. Depois agradeceu a Deus pela graça que lhe tinha concedido de ter terminado tão bem a sua obra, enrolou o pano em linho limpo e partiu para Jerusalém.

5,3. Foi sozinha até à casa onde José estava a trabalhar, mas a partir daí José acompanhou-a de novo até Jerusalém e daí até ao templo.

5,4. Quando chegou lá, entregou a obra ao sumo sacerdote.

5,5. Ele examinou o escarlate e a púrpura, achou a obra excelente e, por isso, elogiou e saudou Maria com as seguintes palavras

5,6. “Maria, não é natural em ti tal habilidade, mas foi o Senhor que trabalhou com a sua mão!

5,7. Por isso, Deus te engrandeceu e serás bendita pelo Senhor Deus entre todas as mulheres da terra, porque foste a primeira a levar o teu trabalho ao Senhor no templo.

5,8. Mas Maria, cheia de humildade e alegria no coração, falou ao sumo sacerdote:

5,9. ” Servo digno do Senhor no seu santuário! Não me louves demasiado, nem me exaltes mais do que os outros, porque esta obra não é minha, mas do Senhor, que guiou a minha mão!

5,10. Por isso, só a Ele seja dado todo o louvor, toda a glória, toda a honra, todo o meu amor e toda a minha adoração, sem cessar!”

5,11. E o sumo sacerdote disse: “Amém, Maria, virgem pura do Senhor, falaste bem diante do Senhor! Agora, portanto, parte em paz; o Senhor esteja contigo!”

5,12. Então Maria levantou-se e voltou com José para o local da construção, onde tomou um pouco de pão, leite e água. –

5,13. “A meio dia de caminho do local da construção, sobre uma pequena montanha, vivia uma tia de Maria, chamada Isabel.Maria, que quis visitá-la pediu permissão a José.

* * * * *

As circunstâncias da chegada de Maria à casa de Isabel

6,1. Ao chegar à casa de Isabel, com um estado de espírito bastante tímido, ela bateu à porta, de acordo com o costume judaico.

6,2. Ao ouvir a batida tímida, Isabel se perguntou: “Quem bate tão suavemente?

6,3. 6,03. Deve ser filho do meu vizinho; pois não pode ser meu marido, que ainda está mudo no templo e aguarda sua redenção!

6,4. “Mas o meu trabalho é importante; devo deixá-lo de lado por causa do filho malcriado do meu vizinho?

6,5. “Não, não farei isso, pois é um trabalho para o templo, e isso é mais importante do que a safadeza de uma criança, que certamente não quer mais do que me provocar e zombar de mim!

6,6. Por isso, sentar-me-ei para o meu trabalho e deixarei a criança bater bem durante muito tempo!”

A reação de João no ventre materno à chegada da grávida Maria

6,7. Mas Maria voltou a bater, e a criança no ventre de Isabel começou a saltar de alegria, e a mãe ouviu uma voz fraca vinda da região da criança que saltava dentro dela, e a voz dizia:

6,8. “Mãe, vai, vai depressa, porque é a mãe do meu Senhor e do teu Senhor, do meu Deus e do teu Deus, que bate à porta e te vem visitar em paz!”

6,9. Isabel, ao ouvir isto, deitou imediatamente fora tudo o que tinha nas mãos, e correu a abrir a porta a Maria,

6,10. Logo de seguida, deu-lhe a bênção segundo o costume, abraçou-a com os braços abertos e disse-lhe:

6,11. “Ó Maria, bendita entre as mulheres! Tu és bendita entre todas as mulheres, e bendito é o fruto do teu ventre!”

6,12. “Ó Maria, virgem puríssima de Deus! De onde me vem esta grande graça, que a mãe do meu Senhor, meu Deus, me visite?”

6,13. Maria, porém, que não compreendeu o significado destas palavras, falou a Isabel:

6,14. “Ah, querida tia, eu só vim visitar-te por amizade! O que é que estás a dizer sobre mim que eu não entendo? – Estou mesmo grávida para me chamares mãe?

6,15. Isabel, porém, respondeu a Maria: ” Ora, quando bateste à porta pela segunda vez, a criancinha que trago no meu ventre deu logo um salto de alegria e deu-me a conhecer esse facto, saudando-te antecipadamente em mim!”

A estadia de três meses de Maria na casa de Isabel

6,18. Mas Isabel falou: “Ó Maria, eleita de Deus, entra em minha casa e fortalece-te, e vamos reunir-nos para louvar e glorificar Deus com todas as nossas forças”.

6,19. E Maria imediatamente foi com Isabel para sua casa, comeu, bebeu e fortaleceu-se e ficou cheia de alegria.

6,32. Assim, Maria passou mais três meses inteiros com Isabel, ajudando-a em todos os trabalhos domésticos como uma criada.

O regresso de Maria; a reação de José

6,33. Entretanto, o nosso José tinha também terminado as suas obras e estava de volta a casa com os seus filhos, cuidando do seu pequeno terreno, que era alugado.

6,34. Mas uma noite disse ao seu filho mais velho: “Joel, vai preparar o meu animal de carga para amanhã de manhã, pois tenho de ir buscar Maria.”

6.35. “Há três meses que a rapariga saiu de casa e não sei o que está acontecendo com ela.”

(…Maria já estáva à porta)

6,42 Embora José tivesse gostado de repreender um pouco Maria pela sua longa ausência, não conseguiu fazê-lo; por um lado, a voz de Maria tinha tocado demasiado o seu mais nobre coração e, por outro, via-se a si próprio como o culpado, pois não tinha mandado um mensageiro buscar Maria durante tanto tempo.

6,46. Naquele momento, José escutou salmos sendo cantados do lado de fora de sua casa.

* * * * *

Visibilidade da gravidez de Maria; suspeita de José

7,1 José, porém, encheu-se de grandes pressentimentos e disse a Maria: “Filha do Senhor! Em ti, foi dada muita alegria à minha casa; a minha alma está cheia de grandes expectativas!

7,15 Mas, de dia para dia, o ventre de Maria ia-se enchendo e, apercebendo-se disso, ela procurava esconder o mais possível a gravidez dos olhos de José e dos seus filhos.

7,16 Mas, ao fim de dois meses, a sua dissimulação serviu nada, e José começou a desconfiar e consultou em segredo um dos seus amigos de Nazaré sobre o estranho estado de Maria.

* * * * *

Acusações e interrogatório de Maria por José

8,1. O amigo de José era um especialista, pois era um médico que conhecia as ervas medicinais e assistia muitas vezes as mães em partos perigosos.

8,2. Este amigo foi com José e examinou secretamente Maria; depois de a ter examinado, falou com José:

8,3. “Ouve-me, irmão de Abraão, de Isaac e de Jacob! Um grande profano se abateu sobre a tua casa, pois a serva está grávida!”

8,5. José, porém, respondeu: “Maria só esteve em casa três semanas, no princípio, quando veio para minha casa; depois passou três meses inteiros com Isabel, sua tia!

8,10. “Mas agora já sei o que vou fazer para descobrir a verdade! Tu, amigo, podes partir em paz, e eu vou submeter a minha casa a uma prova severa”.

8,11. O amigo de José não se demorou e abandonou em breve a casa de José; mas José voltou-se imediatamente para Maria e falou-lhe:

8,12. “Filha, com que cara olharei agora para o meu Deus? Que direi de ti?

8,13. Não te recebi como virgem pura do templo, e não te guardei fielmente pela minha oração diária e pelos fiéis que estão em minha casa?

8,14. “Por isso, peço-te que me digas quem é que se atreveu a trair-me e a ofender-me vergonhosamente, a mim, que sou filho de David,e a ti, que também veio da mesma casa!

8,17. Responde, à minha pergunta. Mas recomponha-te, porque não me conseguirás enganar!” – Aflito, José deitou-se com o rosto em cima de um saco cheio de cinzas e chorou.

8,18. Maria, porém, tremendo de medo, começou a chorar e a soluçar, sem poder falar por causa do seu grande medo e tristeza.

8,19. Mas José levantou-se de novo do saco e falou a Maria com uma voz um pouco mais suave:

8,20. “Maria, filha de Deus, que Ele mesmo tomou a seus cuidados, por que me fizeste isto? Por que humilhaste tanto a tua alma e te esqueceste do teu Deus?”

8,22. Aqui Maria tomou coragem e disse: “Pai José, homem justo e duro! Digo-te que, tão certo como Deus vive, também eu sou pura e inocente e não sei nada de nenhum homem até esta hora”.

8,23. Mas José perguntou: “Então de onde vem aquilo que tu carregas em teu ventre?”

8,24. E Maria respondeu: “Olha, eu sou ainda uma criança e não compreendo os mistérios de Deus! Mas escuta-me e eu contar-te-ei o que me aconteceu! – “Estas coisas são tão verdadeiras como o Deus justo que vive sobre nós!”

* * * * *

O relatório de Maria sobre a concepção espiritual e o protesto de inocência

9,1. Maria contou a José tudo o que lhe tinha acontecido enquanto estava a trabalhar na púrpura, e concluiu a sua narrativa com esta afirmação:

9,2. “Por isso te digo mais uma vez, Pai, tão certo como vive Deus, o Senhor do Céu e da Terra, assim também eu sou pura e não conheço homem algum, nem conheço o segredo de Deus, que agora tenho de carregar no meu ventre para minha grande angústia!”

9,3. Aqui José calou-se diante de Maria e assustou-se, porque as palavras de Maria penetraram profundamente na sua alma preocupada e ele viu confirmada a sua premonição secreta.

9,4 Mas ele começou a refletir sobre o que devia fazer, e falou consigo mesmo em seu coração:

9,5 “Se eu esconder do mundo o seu pecado irrefutável como ele é agora, porque não o reconheço mais como tal, então serei considerado um transgressor contra a lei do Senhor e não escaparei de um certo castigo.”

9,6 Mas se, contrariamente à minha mais profunda convicção, eu a revelar aos filhos de Israel como uma pecadora, já que o que ela carrega no seu ventre só – segundo a sua declaração inequívoca – vem de um anjo,

9,7. Serei considerado pelo Senhor Deus como alguém que entregou sangue inocente para o julgamento da morte?”

Um anjo impede os planos de José de abandonar Maria e confirma a conceção espiritual

9,8. “Então, que hei-de fazer com ela? -Devo deixá-la secretamente, ou seja, devo livrar-me dela secretamente e escondê-la em algum lugar nas montanhas, perto da fronteira grega? Ou esperarei o dia do Senhor, para que naquele dia Ele me revele o que hei-de fazer?”

9,12. José, porém, adormeceu nos seus múltiplos pensamentos; e um anjo do Senhor lhe apareceu no sonho e lhe falou:

9,13. “José, não tenhas medo por Maria, a virgem puríssima do Senhor! – Pois o que ela carrega em seu ventre foi criado pelo Espírito Santo de Deus, e você deve dar-lhe o nome de ‘Jesus’ quando nascer!”

9,14. José acordou do seu sono e louvou o Senhor Deus, que lhe tinha prestado tal misericordia.

* * * * *

Anúncio da gravidez de Maria

10,1. Duas semanas depois deste evento, um grande concílio foi realizado em Jerusalém, porque se ouviu de alguns romanos que moravam em Jerusalém que o imperador queria mandar contar e descrever todo o povo judeu.

10,3. O sumo sacerdote convocou para esse fim uma grande assembléia, à qual foram obrigados a comparecer todos os anciãos e artesãos, como José.

10,4. José tinha acabado de fazer uma pequena viagem aos montes para comprar madeira e tinha-se ausentado por vários dias.

10,6. Mas José regressou a casa logo na manhã seguinte. O filho de José informou-o imediatamente do que tinha acontecido em Jerusalém.

10,7. Mas José disse: “Há cinco dias que ando pelos montes e estou muito cansado, e os meus pés não me aguentariam se não descansasse uns dias; por isso, desta vez, vejo-me obrigado a não responder à chamada de Jerusalém.

10,8. “Aliás, esta grande assembleia não vale nada, pois o poderoso imperador de Roma, que agora até exerce o seu poder sobre as terras dos citas, não ligará importância à nossa consulta e fará o que lhe apetecer! Por isso, vou ficar em casa!”.

10,9. Passados três dias, um certo Anás de Jerusalém, que era um grande escriba, foi ter com José e falou-lhe:

10,10. “José, homem da tribo de David, conhecedor e escriba das Escrituras, devo perguntar-te porque não apareceste na assembleia!?”

10,11. José, porém, dirigiu-se a Anás e disse: ” Veja, eu estava nas montanhas durante cinco dias e não sabia que tinha sido chamado!

10,12. “Mas quando voltei para casa recebi a notícia por meio do meu filho Josés, mas eu estava demasiado cansado e fraco para partir imediatamente para Jerusalém. Além disso, vi à primeira vista que esta grande assembleia seria de pouca ou nenhuma utilidade”.

10,13. Enquanto José dizia estas palavras, Anás olhou em redor e, infelizmente, descobriu a virgem grávida.

10,14. Com isso, ele deixou José sem dizer uma palavra e correu o mais rápido que pôde para Jerusalém.

10,15. Quando chegou lá, já sem fôlego, correu imediatamente para o sumo sacerdote e disse-lhe

10:16. Escutai-me, e não me pergunteis por que o filho de David não veio à assembléia, pois descobri horrores escandalosos em sua casa!

10,17. Olha que José, de quem Deus e tu deste testemunho, confiando-lhe a virgem, fez uma ofensa indescritível e grave diante de Deus e de ti!

10,18. Mas o sumo sacerdote ficou horrorizado com a notícia de Anás e perguntou muito depressa: “Porquê, como assim? Conta-me toda a verdade, ou morrerás hoje mesmo!”

10,19. E Anás disse: ” Veja, a Virgem Maria, que ele recebeu para seu cuidado neste templo do Senhor, de acordo com o testemunho de Deus, ele profanou gravemente, pois sua gravidez já avançada é um testemunho vivo disso!

10:20. Mas o sumo sacerdote disse: “Não, José nunca fez isso! – Pode Deus também dar falso testemunho?”

10,21. Anás, porém, disse: “Enviai os vossos servos de maior confiança, e vereis por vós mesmos que a virgem está grávida em toda a sua extensão; mas, se não estiver, serei apedrejado até à morte aqui!”

* * * * *

Ordália sobre José e Maria através da água da maldição; casamento forçado

11,1. Mas o sumo sacerdote reflectiu durante algum tempo e disse para si mesmo: “Que hei-de fazer? Anás tem ciúmes da escolha da virgem, e nunca se deve seguir o conselho de uma pessoa ciumenta.

11,3. Porém, ainda quero mandar em segredo uns servos a José, para que, se a má notícia se confirmar, tragam imediatamente a virgem e José para cá.

11,4. Assim foi pensado e decidido; o sumo sacerdote convocou secretamente servos de confiança e contou-lhes o que tinha acontecido na casa de José, e depois enviou-os a José o mais depressa possível com instruções sobre como agir se o assunto se confirmasse.

11,5. Então os servos foram rapidamente ter com José e acharam tudo exatamente como o sumo sacerdote lhes havia descrito.

11,6. E o mais velho deles disse a José: ” Vede, é por isso que fomos enviados do templo para cá, a fim de verificarmos o estado da virgem, pois rumores malignos sobre ela chegaram aos ouvidos do sumo sacerdote!

11,7. “Mas, infelizmente, achamos confirmada a triste conjetura; portanto não se torne violento, e siga-nos com Maria para o templo, onde você ouvirá o julgamento justo da boca do sumo sacerdote.”

11,8. E José seguiu imediatamente os servos para o templo, com Maria, sem fazer objecções.

11,9. Quando chegou diante do sumo sacerdote, o sumo sacerdote, espantado, perguntou imediatamente a Maria, falando em tom grave:

11,10. “Maria! Porque fizeste isto connosco e humilhaste tanto a tua alma?”

11,13. Maria, porém, começou a chorar amargamente, e disse com grandes soluços e choro: “Vive Deus, o Senhor de Israel, que eu sou pura e nunca conheci homem algum! – Pergunta a José, a quem Deus escolheu!”

11,14. Então o sumo sacerdote voltou-se para José e perguntou-lhe: “José, peço-lhe em nome do Deus vivo e eterno, diga-me abertamente, como isso aconteceu?Foi Você que fez tal coisa?

11,15 . Respondeu José: Digo-te por tudo o que é santo para ti e para mim: Tão certo como vive o Senhor meu Deus, tão certo sou eu puro diante desta virgem, como o sou diante de ti e diante de Deus.

11,16. Respondeu o sumo sacerdote: Não dês falso testemunho, mas fala a verdade diante de Deus. você tirou seu próprio casamento de suas próprias mãos, não anunciou no templo,e não inclinou primeiro a cabeça sob a mão do eterno Todo-Poderoso, para que ele abençoasse sua semente. Portanto, fala a verdade! …

11,27. “Pois bem, já que estais lutando contra a vossa grande culpa diante de Deus, farei com que ambos bebam a água da maldição do Senhor Deus, e os vossos pecados serão revelados aos vossos olhos e aos olhos de todo o povo.”

11,28. Imediatamente o sumo sacerdote pegou na água da maldição, deu-a a beber a José e enviou-o, segundo a lei, a um monte que estava perto de Jerusalém.

11,29. Deu também essa água a beber à virgem e mandou-a para o monte.

11,30. Passados três dias, voltaram ambos completamente ilesos; e todo o povo se admirava de que neles não se tivesse manifestado pecado algum.

11,31. Então o próprio sumo sacerdote, espantado, disse-lhes: “Se o Senhor Deus não revelou o vosso pecado, não vos julgarei, mas declarar-vos-ei sem culpa e inocentes”.

11,32. Mas, como a virgem já está grávida, seja ela a vossa mulher, para penitência, porque concebeu sem eu o saber, e que nunca mais tenha outro marido, ainda que fique viúva.Que assim seja! –E agora vá em paz!

11,33. José tomou Maria e foi com ela para sua casa, ficou cheio de alegria, louvando e glorificando o seu Deus. E a sua alegria era ainda maior agora que Maria se tinha tornado a sua legítima esposa.

* * * * *

Censo romano na altura do nascimento iminente de Maria

12,1. E José passou mais dois meses em sua casa com Maria, que agora era sua mulher, trabalhando para o sustento de Maria.

12,2. Passado esse tempo e estando Maria próxima do parto, sobreveio um novo golpe, que causou grande angústia a José.

12,3. Pois o imperador romano Augusto decretou em todas as suas terras que todos os povos do seu império fossem descritos, contados e classificados para fins de impostos e recrutamento.

12,4. Nem os nazarenos estavam excluídos dessa ordem, e José foi obrigado a aproximar-se de Belém, a cidade de David, onde a comissão romana de descrição tinha sido criada.

12,5. Mas quando ele ouviu essa ordem, pela qual já havia sido convocado para uma assembléia em Jerusalém, disse a si mesmo:

12,6. “Meu Deus e meu Senhor, este é um golpe duro para mim, especialmente neste momento em que Maria está prestes a dar à luz!

12,7. Que hei-de fazer agora? -De qualquer forma, tenho que registrar meus filhos, pois infelizmente eles são elegíveis para o serviço militar do Imperador. Mas o que, em nome de Deus, ó Senhor, devo fazer com Maria?!

12,15. Sim, já sei o que vou fazer: vou esperar pelo dia do Senhor! Nesse dia, o Senhor meu Deus fará o que quiser, e isso será o melhor! E que assim seja!”

* * * * *

Partida da Sagrada Família para Belém

13,1. Naquele mesmo dia, um velho e sábio amigo de Nazaré foi ter com José e disse-lhe:

13,2. “Irmão, vê que é assim que o Senhor conduz o seu povo por todo o tipo de desertos e planícies! Mas aqueles que seguem de bom grado onde Ele conduz, chegarão ao destino certo”.

13,5. José compreendeu bem o que o seu amigo lhe tinha dito e, quando este o abençoou e o deixou, disse a seus filhos:

13:6. “Ouçam-me! O Senhor quer que todos nós vamos a Belém, por isso façamos a Sua vontade e façamos o que Ele quer.

13,7. “Tu, Joel, sela o burro para Maria e leva a sela com encosto; e tu, José, arreia o boi e prende-o à carroça em que levaremos a comida.

13,8. “Mas vós os três, Samuel, Simeão e Jacob, carregai a carroça com fruta durável, pão, mel e queijo, e levai o suficiente para nos durar quinze dias, pois não sabemos quando chegará a nossa vez, nem quando seremos livres, nem o que poderá acontecer a Maria pelo caminho. Ponham, pois, lençóis e fraldas frescas na carroça”.

13,9. Mas os filhos foram e mandaram fazer tudo como José lhes havia ordenado.

13,19. Ele pegou em Maria e pô-la na carroça o mais suave e confortável possível, depois pegou nas rédeas e conduziu o burro.

* * * * *

As dores de parto de Maria obrigam a uma pausa na viagem

14,1. Assim, a nossa piedosa família parou para descansar ao ar livre, a cerca de seis horas de distância de Belém.

14,9. Mas, quando se aproximaram de Belém, Maria falou de repente a José:

14,10. “Ouve-me, José, – o que está em mim começa a perturbar-me bastante fortemente; por isso, deixe-nos fazer uma paragem!”

14,11. José ficou completamente assustado com a súbita exclamação de Maria, pois viu que tinha chegado o que mais temia.

14,12. Então ele deixou-os parar imediatamente, mas Maria voltou de novo a falar com José.

14,13. “Levante-me para baixo do burro, porque o que está em mim está a pressionar-me bastante e quer sair de mim. E eu já não sou capaz de resistir à pressão!”

14,14. Mas José disse: “Mas, pelo amor de Deus! Não há aqui pousada nenhuma; onde te hei-de pôr?”

14,15. Mas Maria disse: “Olha, há uma caverna na montanha, que fica a apenas cem passos. Leva-me para lá;é impossível para mim ir mais longe!”.

14,16. E José dirigiu imediatamente a sua carruagem para lá e teve a sorte de encontrar feno e palha nessa caverna, que servia de abrigo aos pastores, onde mandou imediatamente preparar uma cama improvisada para Maria.

* * * * *

Nascimento de Jesus numa gruta, enquanto José procurava uma parteira

15,1. Quando a cama estava preparada, José imediatamente levou Maria para dentro da caverna, e ela deitou-se na cama e ficou aliviada nessa posição.

15,2. E quando Maria estava aliviada na cama, José disse aos seus filhos:

15,3. “Vós, os dois mais velhos, vigiai Maria e dai-lhe a ajuda em caso de urgência, especialmente tu, Joel, que adquiriste algum conhecimento sobre este assunto ao conviver com os meus amigos em Nazaré!”

15,4. Ordenou, porém, aos outros três que cuidassem do burro e do boi e que pusessem a carroça algures na gruta, que era bastante espaçosa.

15,5. Depois de ter posto tudo em ordem, José disse a Maria: “Vou subir ao monte e procurar uma parteira na cidade de meu pai, e vou trazê-la aqui para te dar a ajuda de que precisas”.

15,6. Depois destas palavras, José saiu imediatamente da caverna, pois já era tarde da noite e as estrelas eram bem visíveis no céu.

15,7. Mas que experiências estranhas José teve quando saiu da caverna,, relatá-las-emos com as suas próprias palavras, que deu aos seus filhos ao retornar à caverna com a parteira, e Maria já havia dado à luz.

15,8. As palavras de José foram estas: ” Filhos, estamos à beira de grandes coisas! Compreendo agora, o que a voz me disse na noite anterior à nossa partida; na verdade, se o Senhor não estivesse presente no meio de nós – mesmo que invisível – não poderiam acontecer coisas tão miraculosas como as que vi agora!

15,9. Ouçam-me! – Quando saí e me afastei, senti-me como se estivesse a andar e como se não estivesse a andar! E vi a lua cheia a nascer e as estrelas a erguerem-se e a porem-se, e tudo estava parado, e a lua não saiu do horizonte e as estrelas não queriam se pôr de jeito nenhum!

15,10. Então vi rebanhos e rebanhos de passarinhos sentados nos ramos das árvores; todos os seus rostos estavam voltados para cá, tremendo como em tempos de grandes terremotos iminentes, e não podiam ser assustados de seus poleiros, nem por gritos nem por pedras.

15,11. Depois, voltei a olhar para o chão e vi, não muito longe de mim, um certo número de trabalhadores sentados à volta de uma tigela cheia de comida, alguns deles com as mãos imobilizadas na tigela e incapazes de tirar dela qualquer alimento.

15,12. Mas aqueles que já tinham tirado um bocado da tigela, tinham-no na boca e não podiam abrir a boca para o comer; mas todos os seus rostos estavam voltados para cima, como se estivessem a ver grandes coisas no céu.

15,13. Depois vi ovelhas a serem conduzidas pelos pastores, mas as ovelhas estavam imóveis, e a mão do pastor que se levantava para bater nas ovelhas paradas estava gelada no ar, e ele não conseguia movê-la.

15,14 “Vi também um rebanho inteiro de cabras que mantinham o focinho sobre a água, mas não podiam beber, porque estavam todas paralisadas.

15,15 Vi também um pequeno riacho que descia da montanha, e olha, a água estava parada e não descia pelo vale. – E tudo o que estava no chão parecia não ter vida nem movimento.

15,16 “Mas, estando eu parado ou a andar, sem saber se estava de pé ou a andar, finalmente voltei a ver vida!”

15,17 ” Pois uma mulher desceu a montanha em direção a mim e, quando já estava bem perto de mim, perguntou-me: “Homem, aonde vais a esta hora?

15,18 E eu respondi-lhe: “Procuro uma parteira, pois na caverna há uma mulher que está prestes a dar à luz.

15,19. “Mas a mulher respondeu e disse: “Ela é de Israel?” Respondi-lhe: “Sim, senhora, eu e ela somos de Israel; David é nosso pai.

15,20 Mas a mulher continuou e perguntou: “Quem é esta que está prestes a dar à luz na caverna? É tua mulher,parenta, ou serva?

5,21 “E eu respondi-lhe: Há pouco tempo – diante de Deus e do sumo sacrdote – minha esposa.Ela, porém, não era ainda minha mulher quando concebeu, foi-me confiada em minha casa pelo testemunho de Deus, pois foi criada no Lugar Santíssimo.

15,22 “Mas não te espantes com a sua gravidez, porque o que está nela foi concebido miraculosamente pelo Espírito Santo de Deus.” A mulher ficou espantada com isto e disse-me: “Homem, diz-me a verdade.” Mas eu disse-lhe: “Vem, vê e convence-te com os teus próprios olhos.””

* * * * *

As visões perto da caverna. O sonho da parteira e suas palavras proféticas

16,1. A mulher aceitou e seguiu José até à caverna; mas, quando chegaram à caverna, esta ficou subitamente coberta por uma espessa nuvem branca, de modo que não podiam encontrar a entrada.

16,2. A parteira ficou muito surpresa com esse fenômeno e disse a José:

16,3. “Aconteceram hoje grandes coisas à minha alma! Esta manhã, tive uma visão maravilhosa, em que tudo se tornou realidade, exatamente como eu vi, vejo e verei ainda mais!

16,4. Tu és o mesmo homem que veio ao meu encontro na visão; também vi todo o mundo descansando no meio de seus negócios, e vi a caverna com uma nuvem sobre ela, e falei contigo como agora falei.

16,5. E ainda vi algo mais maravilhoso na caverna, quando chegou minha irmã Salomé, que foi a única a quem confidenciei minha visão esta manhã!

16,6. Por isso, agora também eu digo diante de vós e diante do meu Senhor Deus: “Chegou a Israel uma grande salvação! Chegou um Salvador, enviado do alto, no tempo da nossa grande necessidade!”

16,7. Depois destas palavras da parterira, a nuvem afastou-se imediatamente da gruta, e uma luz tremenda brilhou da gruta em direção à parteira e a José, de tal modo que os olhos não a puderam suportar, e a parteira disse: “Então tudo o que vi na visão é verdade! Ó homem, ó venturoso, há aqui mais do que Abraão, Isaac, Jacob, Moisés e Elias!”

16,8 Depois destas palavras, a luz forte foi-se tornando cada vez mais suportável, e o menino tornou-se visível, tal como tinha pegado pela primeira vez no peito da mãe.

16,9 A parteira entrou com José na gruta, olhou para a criança e para a mãe e, quando viu que tudo estava maravilhosamente resolvido, disse:

16,10. “Em verdade, esta é a salvação anunciada por todos os profetas, que será livre, sem amarras, mesmo no ventre materno, para significar que ele soltará todas as amarras da lei!

16,11 Mas quando é que alguém viu uma criança que acabou de nascer pegar no peito da mãe?

16,12 Isto prova claramente que esta criança julgará um dia o mundo como homem segundo o amor e não segundo a lei!

16,13 Ouve, ó homem mais feliz desta virgem! Tudo está na maior ordem, por isso deixa-me sair da gruta, porque me pesa agora no peito a sensação de não ser suficientemente puro para suportar a proximidade demasiado santa do meu e teu Deus e Senhor!”

16,14 José ficou completamente chocado com estas palavras da parteira, mas ela apressou-se a sair da gruta para o exterior.

16,15 Ao sair da caverna, ela encontrou do lado de fora sua irmã Salomé, que sabia de sua visão e a seguiu, e imediatamente lhe disse:

16,16. “Salomé, Salomé, vem ver a minha visão matinal confirmada na realidade! A Virgem deu a luz na plenitude da verdade, que a sabedoria humana e a natureza nunca são capazes de compreender!”

16,17 Mas Salomé disse: “Como Deus vive, não posso acreditar que uma virgem tenha dado à luz até a ter examinado com a minha mão!”

* * * * *

Verificação da virgindade de Maria pela crítica Salomé; ordálio

17,1. Tendo Salomé dito estas coisas, entrou logo na gruta e disse:

17,2. “Maria, a minha alma não se perturba com uma pequena discussão; por isso, peço-te que te prepares, para que eu te examine com a minha mão experiente e veja como está a tua virgindade!”

17,3. Maria, porém, acedeu de bom grado ao pedido da incrédula Salomé, preparou-se e deixou-se examinar.

17,4. Mas quando Salomé tocou no corpo de Maria com a sua mão examinadora, deu logo um grande choro e gritou com toda a força:

17,5. “Ai, ai da minha impiedade e do meu grande incrédulo, pois quis desafiar o Deus vivo! Pois vejam, vejam aqui, a minha mão está a arder no fogo da ira divina sobre mim desgraçada!!!”

17,6. Mas, depois destas palavras, pôs-se imediatamente de joelhos diante do menino e disse

17,7. “Ó Deus de meus pais! Senhor todo-poderoso de toda a glória! Lembra-te de mim, que também sou da descendência de Abraão, de Isaac e de Jacob!

17,8. “Não faças de mim um escárnio perante os filhos de Israel, mas devolve-me os meus membros saudáveis.”

17,9. E imediatamente um anjo do Senhor se pôs ao lado de Salomé e disse-lhe: “O Senhor Deus ouviu a tua súplica; aproxima-te do menino e leva-o ao colo, e grande salvação te sobrevirá por causa disso”.

17,10. Ao ouvir estas coisas, Salomé pôs-se de joelhos diante de Maria e pediu-lhe o bebé.

17,11. Maria, de boa vontade, deu-lhe o menino e disse-lhe: “Que seja para teu bem, segundo a palavra do anjo do Senhor; que o Senhor tenha piedade de ti”

17,12. E Salomé tomou a criança nos braços e carregou-a de joelhos, e logo que tinha a criança nos braços, disse

17,13. “Ó Deus, Senhor todo-poderoso de Israel, que reinas e governas eternamente! Em toda a plenitude da verdade, nasceu aqui em Israel um Rei dos reis, que será mais poderoso do que David, o homem segundo o coração de Deus! Louvado e exaltado sejas da minha parte para sempre!”

17,14. Depois destas palavras, Salomé ficou logo completamente curada e, com a mais grata e profunda humildade e remorso do seu coração, devolveu o menino a Maria e saiu da gruta.

17,15. Mas, quando estava lá fora, quis logo começar a gritar bem alto o grande milagre de todos os milagres e também começou logo a contar à irmã o que lhe tinha acontecido.

17,16. Mas logo veio uma voz do alto e disse a Salomé: “Salomé, Salomé, não digas a ninguém o que te aconteceu de extraordinário! Porque é preciso que chegue o momento em que o Senhor dê testemunho de si mesmo por palavras e obras!”

17,17. Aqui Salomé logo ficou em silêncio, e José saiu e pediu às duas irmãs que voltassem para a gruta, conforme o desejo de Maria, para que ninguém se apercebesse das maravilhas que tinham acontecido nessa gruta. E as duas, humildemente, voltaram a entrar na gruta.

* * * * *

Canto de louvor e adoração de Jesus pelos anjos e pelos pastores

18,1. Estando todos reunidos na gruta, os filhos de José perguntaram a seu pai (isto é, a José)

18,2. “Pai, que havemos de fazer agora, pois tudo está bem arranjado! A viagem cansou-nos os membros; não podemos descansar?”

18,3. E José disse: “Filhos, vedes que graça infinita nos foi concedida do alto; portanto, vigiai e louvai a Deus comigo.

18,6. Os filhos de José foram e tocaram no bebé, mas o bebé sorriu-lhes e estendeu-lhes as suas mãozinhas, como se os reconhecesse como irmãos.

18,7. Todos ficaram espantados e disseram: “Na verdade, esta criança não é ordinária! – Onde é que já se viu uma coisa destas, que alguém fosse saudado desta maneira por uma criança que ainda mal tinha nascido?

18,8. “Além disso, de repente fomos fortalecidos os nossos membros como se nunca tivéssemos feito uma viagem e nos encontramos em casa numa manhã com um corpo completamente descansado!”

18,9. E José disse: ” Olha que o meu conselho foi bom! Mas agora apercebo-me de que começa a fazer muito frio, por isso traz o burro e o boi para aqui! Os animais acampar-se-ão à nossa volta e aquecer-se-ão com o seu hálito e o seu vapor; e nós também nos acamparemos à volta de Maria!”

18,10. E os filhos assim fizeram. E quando trouxeram os dois animais para junto de Maria, deitaram-se imediatamente à cabeceira da cama de Maria e sopraram diligentemente sobre Maria e o Menino, aquecendo-os bem.

18,11. E a parteira disse: “Na verdade, isto não é pouco diante de Deus, a quem até os animais servem como se tivessem razão e entendimento”.

18,12. Mas Salomé disse: “Ó irmã, os animais parecem ver mais aqui do que nós! Enquanto nós mal nos atrevemos a pensar, os animais já adoram Aquele que os criou!

18,13. “Acredita-me, irmã, como Deus vive, assim é verdade que o Messias prometido está aqui diante de nós; pois sabemos que tais coisas milagrosas nunca aconteceram no nascimento de até mesmo o maior profeta!”

18,14. Maria, porém, disse a Salomé: “O Senhor Deus te favoreceu muito, porque vês estas coisas, pelas quais até a minha alma treme.

18,15. Mas fica em silêncio a este respeito, como te ordenou o anjo do Senhor, porque, caso contrário, poderás preparar-nos um destino amargo.

18,16. Salomé, porém, prometeu a Maria calar-se toda a vida, e a parteira seguiu o exemplo de sua irmã.

18,17. E assim tudo estava calmo na caverna. Mas, na primeira hora antes de o sol nascer, todos ouviram grandes canções de louvor do lado de fora da gruta. (Lucas 02:13)

18,18. Imediatamente José enviou seu filho mais velho para ver o que era aquilo e quem estava cantando tão poderosamente a glória de Deus ao ar livre.

18,19. E Joel saiu e viu que todo o firmamento estava cheio de miríades de anjos luminosos. E voltou para a caverna, espantado, e contou a todos o que tinha visto.

18,20. Todos ficaram maravilhados com a história de Joel e saíram para se convencerem da verdade da afirmação de Joel.

18,21. Depois de terem visto a glória do Senhor, voltaram para a gruta e deram testemunho a Maria. E José disse a Maria:

18,22. “Escuta, virgem puríssima do Senhor, o fruto do teu ventre é verdadeiramente uma geração do Espírito Santo de Deus, pois todos os céus dão agora testemunho disso!”

18,23. “Mas como será para nós se todo o mundo tiver de saber o que aconteceu aqui? Porque não só nós, mas também todas as outras pessoas vêem agora que o nosso testemunho brilha em todos os céus, pois acabei de ver muitos pastores e como eles voltaram seus rostos para o céu!

18,24. “E cantavam com a mesma voz que os poderosos coros de anjos, que agora enchem visivelmente todos os lugares celestiais de cima e de baixo, até à terra.”

18,25. “E o seu canto era como o dos anjos: ‘Desça, ó céus, sobre os justos! Que a paz esteja com todas as pessoas da terra que têm boa vontade’ – E – ‘Deus no céu será honrado Nele, que vem em nome do Senhor!’

18,26. Ó Maria, o mundo inteiro ouve e vê estas coisas, por isso também virá aqui e perseguir-nos-á, e nós teremos de fugir por montes e vales!

18,27. “Por isso, acho que devemos sair daqui o mais depressa possível e, assim que eu for descrito – o que deve acontecer esta manhã – devemos regressar a Nazaré e de lá ir ter com os gregos, alguns dos quais conheço muito bem! – Não concordas comigo?”

18,28. Maria, porém, disse a José: “Mas tu vês que eu não posso sair hoje deste acampamento, por isso vamos deixar tudo nas mãos do Senhor. Ele conduziu-nos e protegeu-nos até agora, por isso vai certamente conduzir-nos mais longe e proteger-nos fielmente!

18,29. Se Ele nos quiser revelar ao mundo, digam: para onde fugiremos, onde é que o Seu céu não nos poderá descobrir?!

18,30. Portanto, que seja feita a Sua vontade! – O que Ele quer será correto! Olhai, aqui no meu peito repousa Aquele a quem todas estas coisas pertencem!

18,31. “Mas Ele fica connosco, e assim a grande glória de Deus não se afastará de nós, podemos fugir para onde queremos!”

18,32. Maria mal acabou de dizer estas palavras, eis que dois anjos já se encontravam em frente da gruta, conduzindo uma multidão de pastores, indicando-lhes que tinha nascido aqui Aquele a quem cantavam louvores!

18,33. E os pastores, entrando na gruta, ajoelharam-se diante do Menino e adoraram-no; também os anjos vinham em multidão e louvavam o Menino.

18,34. José e seus filhos, porém, olharam espantados para Maria e para o Menino e disseram: “Ó Deus, que é isto? – Tu próprio te encarnaste neste menino?

18,35. De que outro modo seria possível que ele fosse adorado até pelos teus santos anjos? Mas se estás aqui, Senhor, então o que é agora com o templo e o Santo dos Santos?”

18,36. Veio um anjo ter com José e disse-lhe: “Não perguntes nem te preocupes, porque o Senhor escolheu a terra como cenário da sua misericórdia e visitou agora o seu povo, como tinha anunciado pela boca dos seus filhos, dos seus servos e dos seus profetas.

18,37. “Mas o que está a acontecer agora diante dos vossos olhos está a acontecer de acordo com a vontade d’Aquele que é santo – e acima de tudo santo.”

18,38. Aqui, o anjo deixou José e voltou a rezar ao menino, que agora sorria de mãos abertas para todos os que rezavam.

18,39. Quando o sol nasceu, os anjos desapareceram, mas os pastores ficaram e perguntaram a José como é que isso podia ter acontecido?

18,40. Mas José disse: “Escutem, assim como a erva cresce milagrosamente da terra, assim também aconteceu este milagre! Mas quem sabe como é que a erva cresce? Tão pouco sei eu explicar-vos este milagre! Deus assim o quis; é tudo o que vos posso dizer!”

* * * * *

Relatório da parteira ao chefe romano Cornélio

19,1. Os pastores, porém, satisfeitos com esta resposta, não fizeram mais perguntas a José e deixaram-nos e trouxeram vários alimentos como ofertas a Maria.

19,2. Mas quando o sol já estava a brilhar na terra há uma hora, José perguntou à parteira:

19,3. “Ouve-me, minha amiga e irmã de Abraão, de Isaac e de Jacob! Eis que o registo pesa sobre mim e nada mais desejo do que que o deixar para trás.

19,4. Mas não sei em que parte da cidade isso acontecerá; por isso, deixa Salomé aqui com Maria, e leva-me a mim e aos meus filhos ao capitão romano que está encarregado do registo.

19,5. Talvez sejamos logo escutados, se formos os primeiros a chegar.”

19,6.. E a parteira disse a José: “Caro homem, ouve-me! O centurião Cornélio, de Roma, mora em minha casa, que é uma das primeiras da cidade;

19,7.. E também tem lá o seu escritório. Ele é pagão, mas é um homem bom e justo; eu vou contar-lhe tudo, exceto o milagre, e penso que o assunto ficará resolvido”.

19,8. Este pedido agradou a José, pois ele já desconfiava muito dos romanos e, sobretudo, do registo; por isso, pediu à parteira que fizesse exatamente isso.

19,9. E a mãe das dores foi encontrar Cornélio, que era ainda muito jovem e gostava de dormir até tarde. Ainda na cama a parteira contou-lhe tudo o que era necessário.

19,10. Mas Cornélio levantou-se logo, vestiu a toga e disse à ama: “Mulher, acredito em tudo o que dizes, mas eu próprio quero ir contigo, pois sinto uma forte vontade de o fazer.

19.11. Segundo a tua história, não é longe daqui e, por isso, ainda estarei na mesa de trabalho à hora certa! Por isso, leva-me já para lá!

19.12. E a parteira ficou contente e levou o jovem capitão, que ela conhecia bem, até lá, o qual se confessou diante da caverna e disse: “Ó mulher, com que facilidade vou ter com o meu imperador em Roma, e como me vai ser difícil entrar aqui nesta caverna!

19.13. Isto deve ser algo de especial! Diz-me se conheces alguma razão, pois sei que és uma sincera judia!”

19.14. Mas a parteira, preocupada, disse: “Bom capitão do grande imperador! Espera um pouco aqui fora da gruta, que eu vou entrar e trazer-te a solução.”

19,19. E José conduziu Cornélio para dentro da gruta. Mas quando viu a criança a sorrir para ele, ficou espantado com o seu comportamento e disse: “Por Zeus, isto é raro! Sinto-me renascido e nunca me encontrei tão calmo e feliz! – Na verdade, hoje terei férias e ficarei como vosso convidado!”

flag-thailand-270x180px การประสูติของพระเยซูคริสต์ … “เรื่องราวคริสต์มาสที่แท้จริง” เล่าโดยพระเยซูเอง

การประสูติของพระเยซูคริสต์ ส่วนที่ 1/2 เรื่องราวคริสต์มาสที่แท้จริง เล่าโดยพระเยซูเอง

วิดีโอ => Rumble  => Youtube

การประสูติของพระเยซูคริสต์

“เรื่องราวคริสต์มาสที่แท้จริง” เล่าโดยพระเยซูเอง…
เปิดเผยผ่านทางยากอบ ลอร์เบอร์

พระกิตติคุณที่ประทานใหม่ตามยากอบ
ตั้งแต่วัยเด็กของพระเยซูคริสต์

พระเจ้าพระเยซูคริสต์ทรงเปิดเผยแก่ยากอบ ลอร์เบอร์
ระหว่าง
วันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2386 ถึง 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2394

การจับสลากสำหรับพระนางมารีย์ในพระวิหาร

1,3. มารีย์ซึ่งเติบโตในพระวิหาร
ก็กลายเป็นสตรีและตามกฎของโมเสส
นางจะต้องได้รับจากพระวิหาร
1,4. ผู้ส่งสารถูกส่งออกไปทั่วแคว้น
ยูเดียเพื่อให้บรรดาบิดาออกมาข้างหน้า
และพบว่ามีคนหนึ่งที่คู่ควรที่จะ
รับสาวใช้เข้าไปในบ้านของเขา
1,6. หลังจากผ่านไปสามวัน ผู้สมัคร
ก็มาพบกันที่เดิมอีกครั้ง และหลังจาก
ที่ผู้สมัครชิงตำแหน่งมารีย์แต่ละคน
ถวายก้านดอกลิลลี่สดแก่บาทหลวง
นักบวชก็เดินเข้าไปในวิหารพร้อม
ก้านดอกลิลลี่และอธิษฐาน
1,7. หลังจากอธิษฐานแล้ว พระองค์
ทรงออกมาพร้อมกับกิ่งก้านเหล่านั้น
คืนให้แต่ละคน
1,8. ก้านทั้งหมดมีตำหนิทันที มีเพียง
ก้านสุดท้ายที่มอบให้โจเซฟเท่านั้นที่
ยังคงสดและไม่มีมลทิน

1,9. ผู้เข้าสอบบางคนคัดค้านการทดสอบนี้
โดยประกาศว่ามีอคติและถือเป็นโมฆะ
และเรียกร้องให้ทำการทดสอบอีกครั้ง
ซึ่งจะไม่มีที่ว่างสำหรับความเสียหายใดๆ
1,10. นักบวชรู้สึกรำคาญจึงสั่งให้
พานางมารีย์มา แล้วมอบนกพิราบ
ให้นางหนึ่งตัว แล้วขอให้นางเข้าไป
อยู่ท่ามกลางผู้เข้าแข่งขัน ในขณะ
เดียวกันก็ปล่อยนกพิราบไปด้วย
1,11. แต่ก่อนปล่อยนกพิราบ
กล่าวแก่ผู้สมัครว่า “ดูเถิด เจ้าที่
ตีความหมายสำคัญของพระยาห์เวห์ผิด!
นกพิราบตัวนี้เป็นสัตว์ที่บริสุทธิ์และ
ไร้เดียงสาและไม่ได้ยินการสนทนาของเรา
1,12. แต่ดำเนินชีวิตตามน้ำพระทัย
ของพระเจ้าเท่านั้นและเข้าใจเฉพาะ
ภาษาอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าเท่านั้น!
1,13. ถือก้านของคุณให้สูง! – ก้านของ
ผู้สมัครที่นกพิราบปล่อยโดยสาวใช้เกาะอยู่
และหัวหน้าของผู้ที่จะนั่งนั้นจะเป็นผู้ที่รับมารีย์!”
1,14. ผู้สมัครพอใจกับสิ่งนี้และกล่าวว่า:
“ใช่แล้ว นี่จะเป็นสัญญาณที่ชัดเจน!”
1,15. ขณะที่มารีย์ปล่อยนกพิราบ
ตามคำสั่งของนักบวช,ก็บินไปหา
โจเซฟทันทีโดยเกาะอยู่บนก้าน
ของเขาแล้วบินจากที่นั่นไปนั่ง
บนศีรษะของโจเซฟ
1,16. และปุโรหิตก็พูดว่า: “นี่คือ
น้ำพระทัยของพระเจ้า! แด่คุณ
ช่างฝีมือผู้สมควร ล็อตสำหรับ
พรหมจารีของพระเจ้าลดลงอย่าง
ไม่มีข้อผิดพลาด! ดังนั้นจงพาเธอไป
ในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า
ในบ้านอันบริสุทธิ์ของเธอเพื่อรับ
การดูแลต่อไป อาเมน”
1,17. แต่เมื่อโยเซฟได้ยินดังนั้นก็ตอบ
ปุโรหิตว่า “ดูเถิด ผู้รับใช้ที่ได้รับการเจิม
ขององค์พระผู้เป็นเจ้าตามกฎของโมเสส
เป็นผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของพระเจ้า
สะบาโอท ขององค์พระผู้เป็นเจ้า
ข้าพเจ้าก็แก่แล้วและมีบุตรชายโตแล้ว
ที่บ้าน และเป็นม่ายมานานแล้ว ฉันจะ
กลายเป็นเป้าของการเยาะเย้ยและ
ดูหมิ่นแก่ชนชาติอิสราเอล โดยพา
สาวใช้คนนี้เข้ามาในบ้านของฉัน!
1,18. ดังนั้นให้เปลี่ยนกระบวนการ
อีกครั้งและให้ฉันอยู่ข้างนอก เพื่อไม่ให้
ฉันถูกนับเป็นหนึ่งในผู้สมัคร!”
1,19. อย่างไรก็ตาม ปุโรหิตยกมือขึ้น
แล้วพูดกับโจเซฟว่า “โจเซฟ! จงเกรงกลัว
พระเจ้า! ท่านไม่รู้หรือว่าพระองค์
ทรงทำอะไรกับดาธาน โคราห์ และอาบีรัม?”

คำพยานของพระเจ้าเกี่ยวกับโยเซฟ

1,24. ตอนนี้ปุโรหิตเข้าไปข้างในและ
อธิษฐานเผื่อโจเซฟที่หน้าห้องศักดิ์สิทธิ์ชั้นใน
และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับปุโรหิตว่า
1,25. “อย่าทำให้คนที่เราได้เลือกไว้
ต้องเสียใจ ไม่มีชายผู้ชอบธรรมอีกต่อไป
ในอิสราเอล และไม่มีมนุษย์คนใดในโลกนี้
และไม่มีใครอยู่ต่อหน้าบัลลังก์นิรันดร์
ของเราในสวรรค์ทั้งปวง!
1,26. ออกไปข้างนอกแล้วมอบหญิงพรหมจารี
ที่เราเลี้ยงไว้แก่ชายผู้ชอบธรรมที่สุดในโลก!”
1,27. ปุโรหิตตีอกของเขาแล้วพูดว่า:
“ข้าแต่พระเจ้า พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์
องค์เดียวของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ
ขอทรงเมตตาข้าพระองค์ผู้เป็นคนบาป
เพราะบัดนี้ข้าพระองค์ตระหนักแล้วว่า
พระองค์จะทรงพิพากษาประชากรของพระองค์!”
1,28. ปุโรหิตจึงลุกขึ้นออกไปถวาย
พระพรในพระนามขององค์พระ
ผู้เป็นเจ้า มอบสาวใช้แก่โยเซฟผู้เกรงกลัว
1,29. และพูดกับเขาว่า: “โจเซฟ
คุณเป็นคนชอบธรรมต่อพระพักตร์
พระเจ้า นั่นคือเหตุผลที่พระองค์
ทรงเลือกคุณจากคนหลายพันคน!
แล้วท่านจะไปอย่างสงบสุข อาเมน”
1,32. อย่างไรก็ตาม โจเซฟมีงานรออยู่
ดังนั้นครั้งนี้ท่านจึงไม่ได้พักอยู่ในบ้าน
ของท่านและพูดกับมารีย์ดังนี้
1,33. “มารีย์ ดูเถิด ฉันได้นำเธอ
ออกจากพระวิหารของพระยาห์เวห์
พระเจ้าของข้าพระองค์ตามพระประสงค์
ของพระองค์ อย่างไรก็ตามตอนนี้ฉันไม่
สามารถอยู่กับคุณและปกป้องคุณได้
แต่ต้องทิ้งคุณไว้เพราะฉันต้องไปดูแล
การก่อสร้างบ้านที่ฉันแสดงให้
คุณเห็นระหว่างทางมาที่นี่
1,34. แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้อง
อยู่บ้านตามลำพังและไม่ได้รับการดูแล
ฉันมีผู้อาศัยที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด
ซึ่งเป็นผู้หญิงที่ศรัทธาและชอบธรรม
เธอจะอยู่กับคุณและลูกชายคนเล็กของฉัน
และพระคุณของพระเจ้าและพระพร
ของพระองค์จะไม่ละทิ้งคุณ
1,35. อีกไม่นานฉันจะกลับบ้านไปหาคุณ
พร้อมกับลูกชายทั้งสี่คน และฉันจะเป็นผู้นำ
ทางคุณในวิถีทางของพระเจ้า บัดนี้พระเจ้า
องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงดูแลท่านและ
บ้านของข้าพเจ้า อาเมน”

ม่านใหม่ในพระวิหาร
งานของมารีย์บนม่าน

2,01. สมัยนั้นม่านพระวิหารใหม่
จำเป็นต้องคลุมม่านเก่า
ซึ่งทรุดโทรมและฉีกขาด
2,05. ถ้าอย่างนั้นจงเรียกหญิง
พรหมจารีไร้มลทินเจ็ดคนจาก
เผ่าดาวิดมาให้ฉัน แล้วเราจะ
หาทางแบ่งงานกัน!”
2,09. ทันทีที่หญิงพรหมจารีมารวมตัวกันที่
ห้องโถงของพระวิหาร มหาปุโรหิตก็เข้ามา
พาพวกเขาเข้าไปในพระวิหารของ
องค์พระผู้เป็นเจ้า
2,10. เมื่อพวกเขามาประชุมกันใน
พระวิหารขององค์พระผู้เป็นเจ้า
มหาปุโรหิตจึงกล่าวว่า
2,11. “จงฟังเถิด หญิงพรหมจารีจาก
เผ่าดาวิด ผู้ซึ่งได้กำหนดไว้ตามพระประสงค์
ขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่างานประณีตบนม่าน
ที่แยกสถานบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ของพระวิหาร
จะต้องกระทำโดยหญิงพรหมจารี
จากเผ่าของเขาเสมอ
2,12. และตามพินัยกรรมของเขา งานต่างๆ
จะต้องแบ่งกันโดยการจับสลาก และขอให้
สาวพรหมจารีทุกคนทำงานที่ได้รับ
จัดสรรให้เธอตามทักษะของเธอ!

2,13. ดูสิ ตรงหน้าคุณคือม่านที่ชำรุด
และบนโต๊ะทองคำมีวัตถุดิบต่างๆ
ที่เตรียมไว้สำหรับงานนี้!
2,14. จะเห็นได้ว่างานนี้จำเป็น ให้เรา
จับสลากทันที จะได้รู้ว่าใครจะ
ปั่นด้ายทองคำ แร่ใยหิน ฝ้าย
2,15. ผ้าไหม เช่นเดียวกับผักตบชวา
สีแดง และสีม่วงแท้!”
2,16. และพวกหญิงพรหมจารีก็จับ
สลากอย่างสุภาพตามคำสั่งที่มหา
ปุโรหิตอธิษฐานเพื่อพวกเขา และ
กำหนดไว้ว่าจะกระจายงานอย่างไร
2,17. สีแดงและสีม่วงแท้ก็ตกเป็น
ของมารีย์พรหมจารีซึ่งเป็นลูกสาว
ของอันนาและโยอาคิม
2,18. หญิงพรหมจารีขอบคุณพระเจ้า
สำหรับรางวัลอันทรงคุณค่าและการจัดสรร
งานอันทรงเกียรติดังกล่าวเพื่อถวายเกียรติ
แด่พระองค์ เธอรับงานนี้และกลับบ้าน
พร้อมกับโจเซฟ โดยมีโจเซฟเป็นผู้นำ
2,19. เมื่อมาถึงบ้าน มารีย์เริ่มงาน
ด้วยความยินดีทันที โจเซฟแนะนำ
ให้เธอทำงานด้วยความขยันหมั่นเพียร
ทุกประการ ให้พรเธอและกลับไปงานก่อสร้างทันที
2,20. ในเวลาเดียวกันนี้เองที่เศคาริยาห์
กำลังดูแลเครื่องบูชาควันในพระวิหาร
สูญเสียความสามารถในการพูด
เพราะขาดศรัทธา เหตุฉะนั้นจึงเลือก
คนมาแทนเขา โดยได้จับสลากงานนี้แล้ว
2,21. มารีย์เกี่ยวข้องกับทั้งเศคาริยาห์
และผู้ที่เข้ามาแทนที่เขา ดังนั้นเธอ
จึงเพิ่มความขยันหมั่นเพียรสองเท่า
เพื่อทำงานให้เสร็จภายในระยะเวลาอันสั้น
และหากเป็นไปได้ จงเป็นคนแรกที่ทำเช่นนั้น
2,22. อย่างไรก็ตาม เธอเพิ่มความขยัน
หมั่นเพียรของเธอสองเท่าไม่ใช่จากความ
ปรารถนาเพื่อชื่อเสียง แต่ในความมุ่งมั่น
ที่จะถวายความยินดีอย่างยิ่งแด่พระเจ้า
โดยการทำงานให้เสร็จโดยเร็วที่สุดและ
ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
2,25. ภายในเวลาเพียงสามวัน มารีย์ทำ
สีแดงเสร็จและเริ่มด้วยสีม่วงทันที เนื่องจาก
เธอต้องทำให้น้ำชุ่มชื้นอยู่ตลอดเวลา เธอจึงมัก
ต้องหยิบเหยือกและออกไปตักน้ำระหว่างทำงาน

ประกาศการประสูติขององค์
พระผู้เป็นเจ้าโดยทูตสวรรค์
ความจงรักภักดีอันต่ำต้อยของมารีย์

3,01. เช้าวันศุกร์วันหนึ่ง มารีย์หยิบ
เหยือกน้ำอีกครั้งแล้วออกไปข้างนอก
เพื่อเติมน้ำ และโอ้! มีเสียงหนึ่งพูดกับเธอว่า:
3,02. “สวัสดีคุณมารีย์เปี่ยมด้วยพระคุณ
ขององค์พระผู้เป็นเจ้า! องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิต
อยู่กับคุณ โอ้ผู้ได้รับพรในหมู่สตรี!”
3,03. เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้นางก็
ตัวสั่นและค่อนข้างกลัวเพราะไม่รู้ว่า
เสียงมาจากไหน จึงมองไปทางขวาและ
ทางซ้ายอย่างตั้งใจ แต่เธอไม่สามารถแยกแยะคนที่พูดได้
3,04. นางจึงเต็มไปด้วยความกลัวอย่างยิ่ง
จึงรีบหยิบเหยือกน้ำที่เต็มแล้วรีบกลับบ้าน
3,05. เมื่อเธอมาถึงด้วยตัวสั่น เธอวาง
เหยือกน้ำไว้ หยิบสีม่วงขึ้นมา นั่งลงบนเก้าอี้
ของเธอ และหมุนสีม่วงต่อไปอย่างขยันขันแข็ง
3,06. แต่เธอกลับไม่สงบในที่ทำงานเลย
เมื่อทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ามายืน
อยู่ต่อหน้าหญิงพรหมจารีผู้ขยัน
หมั่นเพียรและพูดกับเธอว่า
3,07. “มารีย์อย่ากลัวเลย พระเจ้าทรง
พอพระทัยในตัวเธออย่างยิ่ง และคุณจะ
ตั้งครรภ์โดยพระวจนะของพระเจ้า!”
3,08. เมื่อมารีย์ได้ยินสิ่งนี้ เธอก็เริ่ม
ไตร่ตรองถ้อยคำเหล่านี้และไม่สามารถ
เข้าใจความหมายของคำเหล่านี้ได้
นางจึงพูดกับทูตสวรรค์ว่า
3,09. “จะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ฉันยัง
ไม่ได้แต่งงานและไม่เคยมีผู้ชายคนใด
มารับฉันเป็นภรรยาของเขา เพื่อฉันจะ
ได้ตั้งครรภ์และคลอดบุตรเหมือนที่ผู้หญิงคนอื่นทำ”
3,10. อย่างไรก็ตาม ทูตสวรรค์พูดกับ
มารีย์ว่า “หญิงสาวพรหมจารีที่ได้รับ
เลือกจากองค์พระผู้เป็นเจ้า! มันจะไม่
เกิดขึ้นอย่างที่คุณคิด แต่ฤทธิ์อำนาจ
ของพระเจ้าจะอยู่เหนือคุณ
3,11. ดังนั้นองค์บริสุทธิ์ที่จะเกิดจากคุณ
จะถูกเรียกว่าพระบุตรของพระเจ้า
ผู้ทรงฤทธานุภาพ!
3.12. เมื่อพระองค์ประสูติแล้ว จงตั้งชื่อ
พระองค์ว่าเยซู เพราะพระองค์จะทรงไถ่
ประชากรของพระองค์จากบาป การพิพากษา
และความตายนิรันดร์ทั้งปวง”
3,13. มารีย์คุกเข่าต่อหน้าทูตสวรรค์แล้วพูดว่า
“ฉันเป็นเพียงสาวใช้ของพระเจ้าเท่านั้น!
ให้มันเป็นไปตามที่เจ้าบอก” ทูตสวรรค์
จึงจากเธอไป และมารีย์ก็ทำงานต่อไป

การสนทนาไร้เดียงสาเหมือนเด็กของ
มารีย์กับพระเจ้าและการโต้ตอบจากเบื้องบน

4,01. ไม่นานหลังจากที่ทูตสวรรค์หายไป
มารีย์ก็สรรเสริญและสรรเสริญพระเจ้าอยู่ในใจ:
4,02. “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า
ข้าพระองค์เป็นใครที่ทรงประทาน
พระคุณเช่นนี้แก่ข้าพระองค์? –
4,03. ฉันจะตั้งครรภ์โดยไม่เคยรู้จัก
ผู้ชายเลย เพราะฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
ผู้ชายแตกต่างจากฉันอย่างไร
4,04. ถ้าอย่างนั้นฉันจะรู้จริง ๆ
ได้ไหมว่ามันคืออะไร: การตั้งครรภ์?
ข้าแต่พระเจ้า! ฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย!
4,11. แต่สิ่งนี้จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และ
อย่างไร?หรือมันเกิดขึ้นแล้ว? ฉันท้อง
แล้วหรือจะเกิดขึ้นในภายหลัง?
4,12. ข้าแต่พระเจ้า! โอ นักบุญนิรันดร์
แห่งอิสราเอล โปรดให้สัญญาณแก่ฉัน
สาวใช้ที่น่าสงสารของคุณ ว่าจะเกิดขึ้น
เมื่อใด เพื่อที่ฉันจะยกย่องและเชิดชูคุณในเรื่องนี้!”
4,13. เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็มีลม
กระโชกแรงลอยมาทางมารีย์
และมีเสียงแผ่วเบาพูดกับเธอ:
4,14. “มารีย์! อย่าสร้างปัญหาให้ตัวเอง
โดยเปล่าประโยชน์ คุณตั้งครรภ์แล้วและ
พระเจ้าสถิตกับคุณ! – ทำงานของคุณ
และทำมันให้สำเร็จ เพราะจะไม่มีงาน
คุณภาพเช่นนี้เกิดขึ้นเพื่อพระวิหารอีกต่อไป!”
4,15. ที่นี่มารีย์คุกเข่าสวดภาวนาต่อ
พระเจ้าและสรรเสริญพระองค์สำหรับ
พระคุณเช่นนั้น หลังจากที่เธอสรรเสริญ
พระเจ้าแล้วเธอก็ลุกขึ้นไปทำงานของเธอ

การส่งมอบงานพระวิหาร
ที่เสร็จสมบูรณ์ของมารีย์

5,01. ไม่กี่วันมารีย์ก็จัดสีม่วงเสร็จแล้ว
จึงหยิบสีแดงเข้มมาวางสีม่วง
5,02. จากนั้นเธอขอบคุณพระเจ้าสำหรับ
พระคุณที่ช่วยให้เธอทำงานสำเร็จลุล่วง
ไปด้วยดี มัดเส้นด้ายปั่นด้วยผ้าลินินบริสุทธิ์
แล้วออกเดินทางต่อไปยังกรุงเยรูซาเล็ม
5,03. เธอไปคนเดียวไปยังสถานที่
ก่อสร้างที่โจเซฟทำงานอยู่ อย่างไร
ก็ตามตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โจเซฟก็
ร่วมเดินทางไปกับเธอที่กรุงเยรูซาเล็ม
และไปที่พระวิหารอีกครั้ง
5,04. เมื่อมาถึงเธอก็มอบงาน
ให้มหาปุโรหิตทันที
5,05. เขาตรวจดูสีแดงและสีม่วงด้วย
สายตา พบว่างานนั้นดีเป็นพิเศษ และ
ยกย่องและทักทายมารีย์ด้วยถ้อยคำต่อไปนี้:
5,06. “มารีย์ ความสามารถเช่นนั้น
ไม่ได้อยู่ภายในตัวคุณโดยธรรมชาติ
อย่างไรก็ตามองค์พระผู้เป็นเจ้า
ทรงทำงานผ่านมือของคุณ!
5,07. เพราะฉะนั้นพระเจ้าจึงทรง
ทำให้คุณยิ่งใหญ่ คุณจะได้รับพร
จากผู้หญิงทุกคนในโลกนี้จากองค์
พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้า เพราะคุณเป็น
คนแรกที่ส่งงานของเธอไปที่พระวิหาร”
5,08. อย่างไรก็ตาม มารีย์พูดกับมหา
ปุโรหิตด้วยความถ่อมใจและยินดีอย่างยิ่งว่า
5,09. “ผู้รับใช้ที่มีเกียรติของพระเจ้าใน
สถานศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์! โอ้
อย่าสรรเสริญฉันมากเกินไป และอย่า
เชิดชูฉันเหนือคนอื่นๆ เพราะงานนี้
ไม่สามารถมอบให้แก่ข้าพเจ้าได้ แต่
มอบให้แก่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้นำทาง
มือของข้าพเจ้าเท่านั้น!
5,10. ดังนั้นขอให้บรรดาการสรรเสริญ
เกียรติ ความรุ่งโรจน์ ความรักและการ
นมัสการของข้าพเจ้าจงมีแด่พระองค์ผู้เดียว!”
5,11. และมหาปุโรหิตตรัสว่า “สาธุ มารีย์!
พรหมจารีไร้ที่ติของพระเจ้า คุณพูดได้ดี
ต่อพระพักตร์พระเจ้า! – ดังนั้นจงจากไป
อย่างสงบอีกครั้ง ขอพระเจ้าสถิตอยู่กับคุณ!”
5,12. จากนั้นมารีย์ก็ลุกขึ้นไปกับโจเซฟ
ไปยังสถานที่ก่อสร้าง ซึ่งนางรับประทาน
อาหารว่างซึ่งประกอบด้วยขนมปัง นม และน้ำ
5,13. การเดินทางครึ่งวันจากสถานที่
ก่อสร้าง ข้ามเทือกเขาเล็กๆ มีป้าของ
มารีย์ชื่อเอลิซาเบธอาศัยอยู่ มารีย์
ต้องการไปเยี่ยมเธอและขออนุญาตโจเซฟ
==Jesus Geburt 05
การต้อนรับอันแสนวิเศษของมารีย์โดยเอลิซาเบธ
ความอ่อนน้อมถ่อมตนและสติปัญญาของมารีย์ มารีย์กลับบ้านไปหาโจเซฟ

6,01. เมื่อมาถึงบ้านของเอลิซาเบธ ด้วย
สภาพที่ค่อนข้างขี้อาย เธอจึงเคาะ
ประตูตามธรรมเนียมของชาวยิว
6,02. เมื่อเอลิซาเบธได้ยินเสียงเคาะ
อย่างขี้อาย เธอสงสัยว่า:
“ใครเคาะเบามากขนาดนี้?
6,03. ต้องเป็นลูกของเพื่อนบ้าน เพราะ
ไม่ใช่สามีของฉันที่ยังเป็นใบ้อยู่ในพระวิหาร
และรอการไถ่บาปของเขาไม่ได้!
6,04. งานของฉันมีความสำคัญ ฉันจะละทิ้ง
มันไปเพราะเหตุลูกซุกซนของเพื่อนบ้านหรือ?
6,05. ไม่ ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นเพราะฉัน
มีงานทำในพระวิหารซึ่งสำคัญกว่าความ
ซุกซนของเด็กที่อาจแค่อยาก
ล้อเลียนและล้อเลียนฉันอีกครั้ง
6,06. ดังนั้นฉันจะทำงานต่อไป
และให้ลูกเคาะสักพักหนึ่ง”
6,07. มารีย์เคาะอีกครั้ง และทารกในครรภ์
ของเอลิซาเบธก็กระโดดด้วยความดีใจ
และแม่ก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาดังออกมาจาก
บริเวณที่ทารกของเธอกระโดด และเสียงพูดว่า:
6,08. “แม่ไปไปเร็วเข้า เพราะเป็นมารดา
ของฉันและพระเจ้าของเธอ ของพระเจ้า
ของฉันและของเธอ ที่กำลังเคาะประตู
และมาหาเธออย่างสันติ!”
6,09. ทันทีที่นางเอลิซาเบธได้ยินเช่นนี้
ก็โยนของทุกอย่างที่ถืออยู่ลงมา
แล้ววิ่งไปเปิดประตูให้มารีย์
6,10. ถวายพระพรตามธรรมเนียม
โอบกอดพระนาง แล้วตรัสกับนางว่า
6,11. “โอ้ มารีย์ ผู้มีบุญคุณในหมู่สตรี!
ท่านได้รับพรเหนือสตรีทั้งปวง และ
ท่านได้รับพรจากครรภ์ของท่าน!
6,12. โอ แมรี่ พรหมจารีบริสุทธิ์ของ
พระเจ้า! – เหตุใดฉันจึงสมควรได้รับ
พระคุณที่พระมารดาของพระเจ้า
ของฉันและพระเจ้าของฉันมาหาฉัน!”
6,13. อย่างไรก็ตาม มารีย์ซึ่งไม่เข้าใจ
ความหมายเบื้องหลังถ้อยคำเหล่านี้
จึงพูดกับเอลีซาเบธว่า
6,14. “โอ้ป้าที่รัก! – ฉันเพิ่งมาเยี่ยมคุณ
อย่างเป็นมิตร เหตุใดท่านจึงพูดถึงข้าพเจ้า
ซึ่งข้าพเจ้าไม่เข้าใจ? “แล้วฉันท้องจริงๆ
เหรอ ถึงเรียกฉันว่าแม่!”
6,15. อย่างไรก็ตาม เอลิซาเบธตอบมารีย์ว่า
“เมื่อคุณเคาะประตูเป็นครั้งที่สอง ทารก
ในครรภ์ของฉันก็กระโดดด้วยความยินดี
และพูดกับฉันและทักทายคุณล่วงหน้า!”
6,18. อย่างไรก็ตาม เอลิซาเบธกล่าวว่า
“โอ มารีย์ผู้ถูกเลือกโดยพระเจ้า เข้ามา
ในบ้านของฉันและเสริมกำลังตัวเอง
ให้เราพูดคุยและร่วมกันสรรเสริญและถวาย
เกียรติแด่พระเจ้าอย่างสุดกำลังของเรา!”
6,19. ไม่นานมารีย์ก็ติดตามเอลีซาเบธ
เข้าไปในบ้านของเธอ และกินดื่มและ
ทำให้ตัวสดชื่นและเป็นสุข
6,32. ดังนั้นมารีย์จึงใช้เวลาสามเดือนเต็ม
กับเอลีซาเบธและช่วยเธอทำงานบ้าน
เหมือนกับสาวใช้
6,33. ระหว่างนั้น โจเซฟก่อสร้างเสร็จแล้ว
และกลับมาบ้านกับลูกชาย กำลังดูแล
ทรัพย์สินเล็กๆ ที่เขาเช่าอยู่
6,34. เย็นวันหนึ่ง เขาพูดกับลูกชายคนโตว่า
“โจเอล ช่วยเตรียมสัตว์แพ็คของฉันให้พร้อม
สำหรับเช้าวันพรุ่งนี้ด้วย ฉันต้องไปตามหามารีย์!
6,35. หญิงสาวไม่อยู่บ้านของฉันมา
สามเดือนแล้ว และฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง
(…มารีย์อยู่ใกล้แค่เอื้อม)
6,42. แม้ว่าโจเซฟจะเต็มใจตำหนิเธอ
สำหรับการที่เธอไม่อยู่เป็นเวลานาน
แต่เขาไม่สามารถพาตัวเองไปทำเช่นนั้นได้
ประการแรก เสียงของมารีย์ซาบซึ้งในจิตใจ
อันสูงส่งของเขาอย่างลึกซึ้ง และ
ประการที่สอง เขารับรู้ถึงความผิดของเขาเอง
เนื่องจากเขาไม่ได้ดึงตัวมารีย์ผ่านทาง ผู้ส่งสาร
มาเป็นเวลานาน
6,46. ในช่วงเวลานี้ ดูเหมือนว่าโจเซฟ
จะร้องเพลงสดุดีอยู่หน้าบ้านของเขา

การมองเห็นการตั้งครรภ์ของแมรี่
ลางสังหรณ์และคำพยากรณ์ของโจเซฟ

7,01. โจเซฟเต็มไปด้วยลางสังหรณ์
อันสูงส่งและพูดกับมารีย์ว่า “ลูกของ
พระเจ้า! คุณได้นำความยินดีอย่างยิ่ง
มาสู่บ้านของฉัน และจิตวิญญาณของฉัน
ก็เต็มไปด้วยลางสังหรณ์อันสูงส่ง!
7,15. อย่างไรก็ตาม ร่างกายของมารีย์
ก็ใหญ่ขึ้นทุกวัน เมื่อเธอสังเกตเห็นสิ่งนี้
เธอพยายามซ่อนการตั้งครรภ์ของเธอไม่ให้
โจเซฟและลูกชายของเขาทราบให้มากที่สุด
7,16. อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นานก็
ไม่สามารถซ่อนมันได้อีกต่อไป และโจเซฟ
เริ่มสงสัยและแอบปรึกษากับเพื่อนของเขา
ในนาซาเร็ธเกี่ยวกับอาการแปลกๆ ของมารีย์

โจเซฟซักถามมารีย์ คำอธิบายของมารีย์

8,01. เพื่อนของโจเซฟเป็นคนรอบรู้
เพราะเขาเป็นหมอที่รู้เรื่องสมุนไพร
และมักจะช่วยพยาบาลผดุงครรภ์
ตอนคลอดบุตรยาก
8,02. เขาไปกับโจเซฟและแอบมองดูมารีย์
และหลังจากสังเกตดูเธอแล้ว
เขาก็พูดกับโยเซฟ:
8,03. “จงฟังฉันเถิด น้องชายจากอับราฮัม
อิสอัค และยาโคบ โชคร้ายใหญ่หลวง
มาสู่บ้านของคุณ – ดูเถิด สาวใช้มีครรภ์มาก!
8,05. แต่โจเซฟตอบว่า “ตอนนั้น มารีย์
ถูกกักขังอยู่ในบ้านเป็นเวลาเกือบ
สามสัปดาห์ และนั่นเป็นเพียงช่วงแรกๆ
ที่เธอมาถึงเท่านั้น หลังจากนั้นเธอก็ใช้
เวลาสามเดือนเต็มกับเอลิซาเบธญาติของเธอ!
8,10. แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไร
จึงจะได้ความจริงในเรื่องนี้ “คุณเพื่อน
ออกไปอย่างสงบเถอะ และฉันจะทำการ
สอบสวนอย่างละเอียดในบ้านของฉัน!”
8,11. ไม่นานเพื่อนของโจเซฟก็
ออกจากบ้าน อย่างไรก็ตาม โจเซฟ
หันไปหามารีย์ทันทีและพูดกับเธอว่า
8,12. “เด็ก! ข้าพเจ้าจะเงยหน้าขึ้นมอง
พระเจ้าของข้าพเจ้าด้วยสีหน้าใด?
ฉันจะพูดอะไรเกี่ยวกับคุณตอนนี้?
8,13. ฉันไม่ได้ต้อนรับคุณในฐานะ
สาวพรหมจารีบริสุทธิ์จากพระวิหาร
และฉันคอยปกป้องคุณด้วยการ
อธิษฐานทุกวันและผ่านคนที่ไว้ใจได้
ในบ้านของฉันไม่ใช่หรือ?
8,14. ข้าพเจ้าจึงวิงวอนท่านให้บอก
ข้าพเจ้าว่าใครคือผู้ที่กล้าทรยศข้าพเจ้า
และนำความอับอายอันเลวร้ายมาสู่
ข้าพเจ้าผู้เป็นบุตรชายของดาวิด และ
แก่ท่านที่สืบเชื้อสายมาจากบ้านเดียวกันด้วย!
8,17. ตอบคำถามของฉันตอนนี้! ไปและ
ยึดตัวเองไว้ เพราะเจ้าจะหลอกเราไม่ได้สำเร็จ!”
ด้วยความโศกเศร้า โจเซฟทรุดตัวลงซบหน้า
ลงบนกระสอบที่เต็มไปด้วยขี้เถ้าและร้องไห้
8,18. มารีย์ตัวสั่นด้วยความกลัวอย่างมาก
เริ่มร้องไห้สะอื้นและพูดไม่ออก ความกลัว
และความโศกเศร้าของเธอยิ่งใหญ่มาก
8,19. โจเซฟจึงลุกขึ้นจากกระสอบและ
พูดกับมารีย์ด้วยเสียงค่อนข้างเบาว่า
8,20. “มารีย์ ลูกของพระเจ้า ผู้ที่
พระองค์ทรงปกป้องพระองค์เอง
ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้? – เหตุใด
จึงทำให้จิตวิญญาณของคุณเสื่อม
โทรมลงอย่างสุดซึ้งและลืมพระเจ้าของคุณ!
8,22. มารีย์รวบรวมความกล้าแล้วพูดว่า
“คุณพ่อโจเซฟ คุณเป็นคนใจแข็งจริงๆ!
ฉันบอกคุณว่า: ในขณะที่พระเจ้าทรง
พระชนม์อยู่ ฉันบริสุทธิ์และไร้เดียงสา
และจนถึงขณะนี้ไม่เคยรู้จักใครเลย!”
8,23. โจเซฟถามว่า “แล้วเหตุใดท่านจึงตั้งครรภ์?”
8,24. และมารีย์ตอบว่า:“ ฉันยังเป็นเพียง
เด็กและไม่เข้าใจความลึกลับของพระเจ้า!
แค่ฟังฉันแล้วฉันจะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไร
ขึ้นกับฉัน! ดังที่พระเจ้าเที่ยงธรรมทรงสถิต
อยู่เหนือเรา สิ่งที่ฉันพูดก็เป็นความจริง!”

คำบรรยายของมารีย์เกี่ยวกับ
เหตุการณ์ศักดิ์สิทธิ์อันลึกลับ

9,01. และมารีย์ก็เล่าเรื่องทุกอย่างที่
เกิดขึ้นกับโยเซฟให้ฟัง สิ่งที่เธอพบ
ในขณะที่เธอยังคงทำงานสีม่วงอยู่จึง
ปิดท้ายเรื่องราวของเธอด้วย
คำประกาศอันศักดิ์สิทธิ์นี้:
9,02. “เพราะเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงกล่าวแก่
ท่านพ่ออีกครั้งว่า เมื่อพระเจ้าทรงพระชนม์อยู่
พระเจ้าแห่งสวรรค์และโลกทรงพระชนม์อยู่
ข้าพเจ้าบริสุทธิ์และไม่รู้จักใครเลย และ
ข้าพเจ้ายังรู้ความลึกลับของพระเจ้าที่
ข้าพเจ้าต้องแบกรับอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
จิตใจของข้าพระองค์ไปสู่ความปวดร้าวอันแสนสาหัส!” –
9,03. จู่ๆ โจเซฟก็เงียบและหวาดกลัวอย่างยิ่ง
เพราะคำพูดของมารีย์เจาะลึกจิตวิญญาณ
ที่มีปัญหาของเขา และเขาได้รับการยืนยัน
ถึงลางสังหรณ์ที่เป็นความลับของเขาด้วยตัวสั่น!
9,04. เขาเริ่มไตร่ตรองไปมาว่า
ควรทำอย่างไรจึงพูดกับตัวเองว่า
9,05. “หากฉันปกปิดการล่วงละเมิดที่
ไม่อาจปฏิเสธได้ของเธอไปจากโลกดังที่
เป็นอยู่นี้ แม้ว่าฉันไม่ยอมรับว่าเป็นการ
ล่วงละเมิด ฉันก็จะถูกมองว่าเป็นผู้กระทำ
ความผิดต่อธรรมบัญญัติของพระเจ้า
และจะไม่รอดพ้นการลงโทษอย่างแน่นอน!
9,06. ในทางกลับกัน ถ้าเราถือว่าเธอ
เป็นคนบาปโดยสมบูรณ์ต่อหน้าชนชาติ
อิสราเอล โดยที่สิ่งที่เธอแบกรับอยู่ในใจนั้น
เป็นไปตามคำประกาศที่ชัดเจนของเธอ
ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากทูตสวรรค์
9,07. พระเจ้าจะถือว่าฉันเป็นผู้ส่งเลือด
ผู้บริสุทธิ์ไปให้ศาลแห่งความตาย!
ทูตสวรรค์ของพระเจ้าปรากฏต่อโจเซฟในความฝัน
มารีย์ยังคงอยู่ในบ้านของโจเซฟ
9,08. แล้วฉันจะทำอย่างไรกับเธอดี?
ฉันควรจะทิ้งเธอไว้เป็นความลับหรือไม่
เช่น ฉันควรจะส่งเธอไปจากฉันและซ่อน
เธอไว้ในภูเขาใกล้ชายแดนกรีกหรือไม่?
หรือฉันจะรอวันของพระเจ้าเพื่อที่
พระองค์จะบอกฉันว่าฉันควรทำอย่างไร?
9,12. โจเซฟจมอยู่ใต้ความคิดอัน
หลากหลายของเขาขณะหลับใหล
และดูเถิด มีทูตสวรรค์องค์หนึ่งมา
ปรากฏแก่เขาในความฝันและพูดกับเขาว่า
9,13. “โจเซฟ อย่ากังวลเรื่องมารีย์
พรหมจารีบริสุทธิ์ที่สุดขององค์พระ
ผู้เป็นเจ้าเลย! – เพราะสิ่งที่เธอแบกไว้
ใต้ใจของเธอถูกสร้างขึ้นโดยพระวิญญาณ
บริสุทธิ์ของพระเจ้า และเมื่อพระองค์
ประสูติ คุณจะตั้งชื่อเขาว่าเยซู!” –
9,14. เมื่อมาถึงจุดนี้ โจเซฟตื่นจาก
การหลับใหลและสรรเสริญพระเจ้าที่
พระองค์ทรงสำแดงความเมตตาเช่นนี้แก่เขา

การสำรวจสำมะโนประชากรของชาวโรมัน
การไม่มีส่วนร่วมในสภาของโจเซฟในกรุงเยรูซาเล็ม
อันนาสผู้ทรยศ

10,01. สองสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์นี้
ก็มีการประชุมใหญ่ขึ้นในกรุงเยรูซาเล็ม
เนื่องจากมีข่าวมาจากชาวโรมันบางคนที่
อาศัยอยู่ที่นั่นว่าองค์จักรพรรดิจะทรงนับ
และลงทะเบียนชาวยิวทั้งหมด
10,03. มหาปุโรหิตจึงเรียกประชุมใหญ่
โดยมีผู้อาวุโสและช่างฝีมือทุกคน
เช่น โยเซฟ เข้าร่วมด้วย
10,04. อย่างไรก็ตาม โจเซฟได้เดินทาง
ไปยังเนินเขาเพื่อเก็บไม้และจากไปหลายวัน
10,06. โจเซฟกลับบ้านแล้วในวันรุ่งขึ้น
โยเสสบุตรชายของเขาแจ้งข่าวจากกรุง
เยรูซาเล็มให้เขาทราบทันที
10,07. แต่โจเซฟกล่าวว่า “เนื่องจาก
ข้าพเจ้าปีนขึ้นไปบนเนินเขามาห้าวันแล้ว
และข้าพเจ้าเหนื่อยมาก ขาของข้าพเจ้า
ก็ไม่สามารถพาข้าพเจ้าไปได้ไกลกว่านี้
หากข้าพเจ้าไม่ได้พักผ่อนสักสองสามวัน
คราวนี้ข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องปฏิบัติ
ตามคำเรียกของเยรูซาเล็ม
10,08. นอกจากนี้ การชุมนุมครั้งนี้ไร้ค่า
เนื่องจากจักรพรรดิโรมันผู้ยิ่งใหญ่ซึ่ง
ขณะนี้ใช้อำนาจของเขาเหนือดินแดน
ของชาวไซเธียน จะไม่สนใจคำแนะนำ
ของเราเพียงเล็กน้อยและจะทำทุกอย่าง
ที่เขาพอใจ! เพราะงั้นฉันจะอยู่บ้าน!”
10,09. แต่เมื่อผ่านไปสามวันแล้ว
มีอันนาสคนหนึ่งมาจากกรุงเยรูซาเล็ม
ซึ่งเป็นอาลักษณ์สำคัญที่นั่น
และพูดกับโยเซฟว่า
10,10. “โจเซฟ เจ้าผู้ช่ำชองในด้านงานฝีมือ
และพระคัมภีร์ และมาจากเผ่าดาวิด!
ฉันต้องถามคุณว่าทำไมคุณไม่มาประชุม?”
10,11. โจเซฟหันไปหาอันนาสและกล่าวว่า
“ดูเถิด ข้าพเจ้าอยู่บนภูเขาห้าวันและ
ไม่รู้ว่าข้าพเจ้าถูกเรียก
10,12. เมื่อฉันกลับมาถึงบ้านและได้รับข่าว
จากโฮเซลูกชายของฉัน ฉันรู้สึกเหนื่อย
และอ่อนแรงเกินกว่าจะเดินทางไปยัง
กรุงเยรูซาเล็มได้ทันที! – นอกจากนี้
ฉันยังรับรู้ตั้งแต่แรกเห็นว่าการประกอบ
ทั้งหมดนี้จะมีประโยชน์น้อยมาก หากเป็นอย่างนั้น”
10,13. ขณะที่โจเซฟกำลังเล่าเรื่องนี้
แอนนาก็มองไปรอบๆ และพบว่าหญิง
พรหมจารีตั้งครรภ์สูงคนหนึ่ง
10,14. ด้วยเหตุนี้เขาจึงทิ้งโจเซฟไว้โดยไม่พูด
อะไร และรีบเร่งไปยังกรุงเยรูซาเล็มให้เร็วที่สุด
10,15. เมื่อหายใจไม่ออกแล้วรีบไปหา
มหาปุโรหิตแล้วบอกเขาว่า:
10,16. “จงฟังฉันและอย่าถามฉันว่า
ทำไมราชโอรสของดาวิดจึงไม่มาชุมนุมกัน
เพราะฉันพบเรื่องน่าสยดสยองในบ้านของเขา!
10,17. ดูเถิด โจเซฟซึ่งทั้งพระเจ้าและคุณ
เป็นพยานถึงโดยมอบหมายให้เขาดูแลสาว
พรหมจารี ได้ล้มเหลวต่อหน้าพระเจ้าและ
คุณอย่างสุดซึ้งและหยาบคายจนเกินคำบรรยาย!”
10,18. มหาปุโรหิตตกใจกับข้อความของ
อันนาสและถามสั้นๆ ว่า “ทำไม ทำไม?
บอกความจริงทั้งหมดมา ไม่งั้น
คุณจะต้องตายในวันนี้!”
10,19. อันนาสกล่าวว่า “ดูเถิด
พระนางมารีย์พรหมจารีซึ่งพระเจ้า
ทรงเป็นพยานได้ออกจากพระวิหาร
ขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเราไปฝากไว้
ในความดูแลของพระองค์นั้น กลับถูก
พระองค์ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างที่สุด
การตั้งครรภ์ระยะกลางของเธอถือเป็นข้อพิสูจน์ที่มีชีวิต!”
10,20. แต่มหาปุโรหิตกล่าวว่า “ไม่ โจเซฟ
ไม่มีวันทำอย่างนั้น! – พระเจ้าจะทรงล้มเหลว
ในการเป็นพยานได้หรือไม่!”
10,21. แต่อันนาสกล่าวว่า “ดังนั้นจงส่ง
คนรับใช้ที่คุณไว้ใจที่สุดไปที่นั่น แล้วคุณจะ
มั่นใจได้ว่าหญิงพรหมจารีนั้นตั้งครรภ์ได้
มากแล้ว อย่างไรก็ตาม ถ้าเธอไม่เป็นเช่นนั้น
คุณสามารถทำให้ฉันถูกขว้างด้วยก้อนหินจนตายได้ที่นี่!”

โทษประหารชีวิตของโจเซฟและมารีย์…
และปกป้องพวกเขาตามกฤษฎีกาของพระเจ้า
มารีย์กลายเป็นภรรยาของโจเซฟ

11,01. อย่างไรก็ตาม มหาปุโรหิตไตร่ตรอง
อยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับตัวเองว่า “ฉันจะทำ
อย่างไรดี? เนื่องจากเลือกไว้สำหรับหญิง
พรหมจารี แอนนาจึงอิจฉามากและเราไม่
ควรฟังคำแนะนำของชายขี้อิจฉา.
11,03. ฉันต้องการส่งคนรับใช้ไปหา
โจเซฟแบบลับๆ เพื่อว่าหากสถานการณ์
เลวร้ายนี้ได้รับการยืนยัน พวกเขาจะต้อง
พาหญิงสาวพรหมจารีมาที่นี่พร้อมกับโจเซฟทันที!”
11,04. จึงได้ตัดสินใจและตกลงกัน
มหาปุโรหิตแอบเรียกผู้รับใช้ที่เชื่อถือได้
และแจ้งให้พวกเขาทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
ในบ้านของโจเซฟ จากนั้นจึงส่งพวกเขา
ไปหาโจเซฟพร้อมคำแนะนำว่าพวกเขา
ต้องทำอะไรหากสถานการณ์ได้รับการยืนยัน
11.05. ด้วยความรีบร้อน พวกผู้รับใช้
จึงไปหาโจเซฟและทราบเหตุการณ์
ตามที่มหาปุโรหิตบอกพวกเขา
11,06. คนโตกล่าวกับโยเซฟว่า “ดูเถิด
เราถูกส่งมาที่นี่จากพระวิหารเพื่อตรวจสอบ
สภาพของหญิงพรหมจารีด้วยตัวเราเอง
เนื่องด้วยข่าวลืออันเลวร้ายเกี่ยวกับ
นางได้เข้าหูของมหาปุโรหิต
11,07. น่าเสียดายที่เราพบว่าการคาดเดา
ที่น่าเศร้าเหล่านี้ได้รับการยืนยันแล้ว
ฉะนั้นอย่าให้เรื่องนี้รุนแรงขึ้นและ
ตามพวกเราไปพร้อมกับมารีย์ไปที่
พระวิหาร แล้วท่านจะได้ยินคำตัดสิน
อันยุติธรรมจากปากของมหาปุโรหิต!”
11,08. และโดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ
โจเซฟจึงติดตามคนรับใช้กับมารีย์
ไปที่ลานในพระวิหาร
11,09. ขณะที่เขาปรากฏตัวต่อหน้า
มหาปุโรหิต มหาปุโรหิตผู้ประหลาดใจ
ก็ถามมารีย์ด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
11,10. “มารีย์! ทำไมคุณถึงทำอย่างนี้กับเรา
และทำไมคุณถึงทำให้จิตวิญญาณของ
คุณเองเสื่อมทรามลงอย่างสุดซึ้ง?
11,13. แต่มารีย์ต้องร้องไห้อย่างขมขื่นและ
ร้องไห้สะอึกสะอื้นและพูดว่า: “พระเจ้า
องค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งอิสราเอล
ดำรงอยู่จริงฉันใดฉันบริสุทธิ์และไม่เคย
รู้จักใครเลย! – จงถามโจเซฟ ผู้ที่
ถูกเลือกโดยพระเจ้า!”
11,14. แล้วมหาปุโรหิตก็หันไปหาโจเซฟ
แล้วถามเขาว่า “โจเซฟ ข้าพเจ้าขอวิงวอน
ท่านในพระนามของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์
อยู่ชั่วนิรันดร์ โปรดบอกข้าพเจ้าอย่างเปิดเผย
เถิดว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? คุณทำสิ่งนั้นเหรอ?”
11,15. โจเซฟกล่าวว่า “ข้าพเจ้าขอแจ้งแก่
ท่านโดยทุกสิ่งที่เป็นของพวกท่านและ
ข้าพเจ้าบริสุทธิ์ ดังที่พระยาห์เวห์
พระเจ้าของข้าพเจ้าทรงพระชนม์อยู่จริง ๆ
ข้าพเจ้าไม่มีมลทินต่อหน้าหญิงพรหมจารีคนนี้
ต่อหน้าท่านและต่อพระพักตร์พระเจ้า !”
11,16. และมหาปุโรหิตตอบว่า “อย่าเป็น
พยานเท็จ แต่จงพูดความจริงต่อหน้าพระเจ้า!
และฉันบอกคุณ: คุณจัดงานแต่งงานของคุณ
ด้วยมือของคุณเอง คุณไม่ได้แจ้งให้พระวิหาร
ทราบและคุณไม่ได้ก้มศีรษะลงใต้พระหัตถ์
ของผู้ทรงอำนาจนิรันดร์ก่อน เพื่อที่พระองค์
จะทรงอวยพรเชื้อสายของคุณ!
ดังนั้นจงบอกความจริงแก่เรา!”
11,27. “เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าโต้เถียงเรื่อง
บาปใหญ่ของเจ้าต่อพระพักตร์พระเจ้า
เราจะปล่อยให้เจ้าทั้งสองดื่มน้ำแห่งคำสาป
ของพระเจ้าองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วบาป
ของคุณจะถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตาคุณ
และต่อสายตาของทุกคน!”
11,28. ทันใดนั้นมหาปุโรหิตก็หยิบน้ำที่
ถูกสาปนั้นให้โจเซฟดื่ม แล้วส่งเขาขึ้น
ไปบนภูเขาใกล้กรุงเยรูซาเล็มตามกฎหมาย
11,29. ในทำนองเดียวกัน พระองค์ยัง
ทรงประทานน้ำดังกล่าวแก่หญิงพรหมจารี
และส่งนางขึ้นไปบนภูเขาด้วย
11.30 น. อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่าน
ไปสามวัน ทั้งสองก็กลับมาโดยไม่ได้รับ
อันตรายใดๆ และทุกคนต่างประหลาดใจ
ที่ไม่มีการเปิดเผยบาปใดๆ แก่พวกเขา
11,31. มหาปุโรหิตก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง
จึงกล่าวแก่เขาว่า “เพราะพระยาห์เวห์
พระเจ้าของเราไม่ทรงประสงค์ที่จะทรง
เปิดเผยบาปของท่าน ข้าพเจ้าจึงไม่อยาก
จะพิพากษาท่าน แต่ขอประกาศว่า
ท่านเป็นผู้บริสุทธิ์และยังไม่ได้แต่งงาน
11,32. อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหญิง
พรหมจารีตั้งครรภ์แล้ว เธอจะกลาย
เป็นภรรยาของคุณเป็นการปลงอาบัติ
เนื่องจากเธอตั้งครรภ์โดยที่ฉันไม่รู้
และเธอไม่ควรได้รับสามีคนอื่นอีก
แม้ว่าเธอจะกลายเป็นม่ายสาวก็ตาม!
ให้เป็นอย่างนั้น!และตอนนี้จากที่นี่อย่างสงบสุข”
11,33. โจเซฟพามารีย์ไปที่บ้านด้วย
ด้วยความชื่นชมยินดีและสรรเสริญ
พระเจ้าของเขา ตอนนี้เขามีความยินดี
มากยิ่งขึ้นที่มารีย์กลายเป็นภรรยา
โดยชอบธรรมของเขา

คำสั่งของออกัสตัสสำหรับการประเมินและ
การสำรวจสำมะโนประชากรของประชากรทุกคน
ความเศร้าโศกและการปลอบใจครั้งใหม่

12,01. จากนั้นโจเซฟใช้เวลาสองเดือนอย่าง
พึงพอใจมากในบ้านของเขากับมารีย์ซึ่ง
ปัจจุบันเป็นภรรยาของเขา และเขา
ทำงานเพื่อเลี้ยงดูมารีย์
12,02. อย่างไรก็ตาม หลังจากเวลานี้ผ่านไป
และการคลอดบุตรของมารีย์ก็ใกล้เข้ามา
การโจมตีครั้งใหม่เกิดขึ้นซึ่งทำให้
โจเซฟกังวลอย่างมาก
12,03. จักรพรรดิแห่งโรมันออกัสตัสออก
คำสั่งไปทั่วดินแดนของเขา โดยให้ประเมิน
และนับผู้คนทั้งหมดในอาณาจักรของเขา
เพื่อแยกประเภทเพื่อวัตถุประสงค์
ด้านภาษีและการจัดหางาน
12,04. และเนื่องจากชาวนาซาเร็ธไม่ถูก
กีดกันจากพระบัญญัตินี้ โจเซฟจึงถูก
บังคับให้ไปที่เบธเลเฮม เมืองของดาวิด
ซึ่งเป็นที่ซึ่งมีการจัดตั้งคณะกรรมการ
ขึ้นทะเบียนของโรมัน
12,05. เมื่อทราบคำสั่งนี้ซึ่งเขาได้รับเรียก
ไปยังที่ประชุมในกรุงเยรูซาเล็มแล้ว
เขาก็พูดกับตัวเองว่า
12,06. “พระเจ้าและพระเจ้าของข้าพเจ้า
นี่เป็นเรื่องหนักใจสำหรับข้าพเจ้าในเวลานี้
เพราะการคลอดของมารีย์ใกล้เข้ามาแล้ว!
12,07. ฉันจะทำอย่างไรตอนนี้? – ฉันต้อง
ลงทะเบียนลูกชายของฉันไม่ว่าในกรณีใด
เนื่องจากพวกเขามีคุณสมบัติเหมาะสม
ในการรับราชการทหารของจักรพรรดิ
แต่ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์จะทำยังไง
กับมารีย์ในพระนามแห่งสวรรค์!
12,15. ใช่แล้ว ฉันรู้ว่าฉันจะทำอะไรตอนนี้
ฉันจะรอวันของพระเจ้า! ในวันนี้ พระเจ้าข้า
พระเจ้าของข้าพเจ้าจะทรงทำสิ่งที่พระองค์คิดว่า
ดีที่สุดและจะทำให้ดีที่สุด แล้วมันก็เป็นเช่นนั้น!”

พินัยกรรมปลอบใจจากเบื้องบน
การจากไปอย่างมีความสุข

13,01. ในวันเดียวกันนั้นมีเพื่อนเก่าที่
ฉลาดคนหนึ่งจากนาซาเร็ธมาหา
โจเซฟและพูดกับเขาว่า
13,02. “พี่ชาย! ดูเถิด องค์พระผู้เป็นเจ้า
ทรงนำประชากรของพระองค์ผ่าน
ทะเลทรายและที่ราบกว้างใหญ่! – ผู้ที่เต็มใจ
ติดตามสิ่งที่เขานำทางจะไปถึงสถานที่ที่ถูกต้อง!
13,05. โจเซฟเข้าใจสิ่งที่เพื่อนบอกเขา
เป็นอย่างดี และเมื่อเพื่อนอวยพรเขาแล้ว
จากไป โจเซฟพูดกับลูกชายว่า
13,06. “ฟังฉัน! พระเจ้าทรงต้องการให้เรา
ทุกคนไปเบธเลเฮม ดังนั้นเราจึงต้องยอมรับ
พระประสงค์ของพระองค์และทำสิ่งที่พระองค์ต้องการ
13,07. คุณ โจเอล อานสาวลาให้มารีย์
แล้วนั่งอานพร้อมพนักพิง และคุณโฮเสส
บังเหียนวัวและลากมันไปที่เกวียน
ซึ่งเราจะขนอาหารไป!
13,08. คุณทั้งสาม ซามูเอล สิเมโอน
และเจมส์ บรรทุกผลไม้ที่มีเสถียรภาพ
ขนมปัง น้ำผึ้ง และชีสขึ้นเกวียน และใช้
เวลาให้เพียงพอกับความต้องการของเรา
เป็นเวลาสิบสี่วัน เพราะเราไม่รู้ว่าเราจะ
ถูกเรียกเมื่อใด และเราจะเป็นอิสระเมื่อใด
และจะเกิดอะไรขึ้นกับมารีย์ระหว่างทาง!
ดังนั้นจงใส่ผ้าปูที่นอนและผ้าเช็ดปากที่
สะอาดไว้บนรถเข็นด้วย!”
13,09. บุตรชายทั้งสองก็ไปสั่ง
ทุกอย่างตามที่โจเซฟขอ
13,19. เขาอุ้มมารีย์และวางเธอลงบน
ฝูงสัตว์อย่างนุ่มนวลและสบายที่สุด
เท่าที่จะเป็นไปได้ จากนั้นจึงจับ
บังเหียนในมือของเขาแล้วจูงลาตัวเมีย

สัญญาณแรกของการทำงาน
ที่พักพิงในถ้ำใกล้เคียง

14,01. ดังนั้นกลุ่มนักเดินทางผู้ศรัทธา
จึงเดินทางมาจากเบธเลเฮมภายใน
หกชั่วโมงและพักอยู่ที่นั่นในที่โล่ง
14,09. แต่เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้เบธเลเฮม
มากขึ้น จู่ๆ มารีย์ก็พูดกับโยเซฟว่า
14,10. “ฟังฉันนะโจเซฟ! – สิ่งที่อยู่ภายใน
ตัวฉันเริ่มกดดันอย่างแรง เพราะฉะนั้น
เรามาพักผ่อนกันเถอะ!”
14,11. โจเซฟสะดุ้งกับเสียงร้องอย่าง
กะทันหันของมารีย์ เพราะเขาเห็นว่า
ช่วงเวลาที่เขากลัวที่สุดมาถึงแล้ว
14,12. เขาจึงปล่อยให้พวกเขาหยุดทันที
แล้วมารีย์ก็พูดกับโจเซฟอีกว่า
14,13. “พาฉันลงจากลาตัวเมีย; เพราะสิ่งที่อยู่
ในตัวฉันบีบคั้นอย่างแรงและต้องการ
จะออกมา! และฉันก็ทนแรงกดดัน
ของมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!”
14,14. แต่โจเซฟพูดว่า: “แต่เพื่อเห็นแก่
พระเจ้า! คุณจะเห็นได้ว่าที่นี่ไม่มีที่พักพิง
ฉันจะพาคุณไปที่ไหน”
14,15. อย่างไรก็ตาม มารีย์กล่าวว่า
“ดูเถิด บนเนินเขานั้นมีถ้ำแห่งหนึ่ง
อยู่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยก้าว! พาฉัน
ไปที่นั่น มันเป็นไปไม่ได้สำหรับฉัน
ที่จะไปไกลกว่านี้แล้ว!”
14,16. จากนั้นโจเซฟจึงนำเกวียน
ไปที่นั่นและในถ้ำแห่งนี้ ซึ่งคนเลี้ยงแกะ
ใช้เป็นคอกม้าในยามยากลำบาก
ด้วยความยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบหญ้าแห้ง
และฟาง ซึ่งเขาได้นำไปใช้ในการ
เตรียมเตียงชั่วคราวให้มารีย์ทันที

มารีย์อยู่ในถ้ำ ประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมของโจเซฟ
การประชุมของโจเซฟกับพยาบาลผดุงครรภ์

15,01. ทันทีที่จัดเตียง โจเซฟก็พามารีย์
เข้าไปในถ้ำ และเธอก็นอนบนเตียง
และรู้สึกโล่งใจในท่านี้
15,02. ขณะที่มารีย์นอนพักผ่อนอยู่บนเตียง
โจเซฟพูดกับบุตรชายว่า
15,03. “คุณสองคนคนโตดูแลมารีย์และ
ดูแลเธออย่างเหมาะสมในกรณีที่
เธอต้องการ โดยเฉพาะคุณโจเอล
ที่ได้รับความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้จาก
เพื่อนของฉันในนาซาเร็ธ!”
15,04. ทรงสั่งให้อีกสามคนดูแลลาและวัว
และเก็บเกวียนไว้ในถ้ำซึ่งมีขนาดค่อนข้างใหญ่
15,05. หลังจากที่โยเซฟจัดการทุกอย่าง
เรียบร้อยแล้ว เขาพูดกับมารีย์ว่า “ตอนนี้
ฉันจะขึ้นไปบนเนินเขาไปหาพยาบาล
ผดุงครรภ์ในเมืองของพ่อฉันโดยเร็วที่สุด
แล้วฉันจะพาเธอมาที่นี่เพื่อช่วยคุณ!”
15,06. หลังจากคำพูดเหล่านี้ โจเซฟก็
ออกจากถ้ำทันที เนื่องจากเป็นเวลาเย็นแล้ว
และใครๆ ก็เลือกดาวบนท้องฟ้าได้แล้ว
15,07. เราจะเล่าถึงประสบการณ์พิเศษของ
เขาหลังจากออกจากถ้ำที่นี่ เป็นคำพูดเดียวกับที่
เขาเคยพูดกับลูกชายเมื่อกลับถ้ำพร้อมกับ
พยาบาลผดุงครรภ์ และแมรี่ก็คลอดบุตรแล้ว

15,08. และคำพูดของโจเซฟคือ: “เด็กๆ!
เราใกล้จะถึงเหตุการณ์สำคัญแล้ว! – ตอนนี้
ฉันเริ่มเข้าใจสิ่งที่เสียงนั้นบอกฉันในคืนก่อน
ที่เราจะออกเดินทาง ถ้าพระเจ้าไม่ได้อยู่กับเรา
แม้จะมองไม่เห็น – สิ่งมหัศจรรย์ที่ผมได้เห็น
ก็ไม่มีทางเกิดขึ้นได้!
15,09. ฟังฉัน! – ขณะที่ข้าพเจ้าก้าวออกไป
ตามทาง ข้าพเจ้าก็ดูเหมือนข้าพเจ้าไปแต่
ไม่ขยับเลย – และฉันเห็นพระจันทร์เต็มดวง
ที่กำลังขึ้นและดวงดาวทั้งขึ้นและตก และ
เห็นทุกสิ่งหยุดนิ่ง ดวงจันทร์ไม่พ้นขอบฟ้า
และดวงดาวก็ไม่อยากจะตกเลย!
15,10. แล้วข้าพเจ้าเห็นฝูงนกเล็กๆ บินตาม
กิ่งก้านของต้นไม้ ศีรษะของพวกเขาหันไป
ทางนี้และพวกเขาก็ตัวสั่นราวกับแผ่นดินไหว
ใหญ่ใกล้เข้ามา และพวกเขาก็ไม่สามารถ
ไล่พวกเขาออกไปจากที่เกาะได้ไม่ว่าจะ
ตะโกนหรือขว้างก้อนหินก็ตาม
15,11. ฉันมองไปรอบๆ บนพื้นอีกครั้ง
เห็นคนงานกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมชามใส่อาหาร
อยู่ไม่ไกล บางคนเอามืออยู่ในชามโดยนิ่งเฉย
และไม่สามารถหยิบอาหารออกมาได้
15,12. บรรดาผู้ที่หยิบอาหารจากชามไป
แล้วก็เก็บไว้ใกล้ปากและไม่สามารถอ้าปาก
รับประทานได้ และทุกคนเงยหน้าขึ้นราวกับ
ว่าพวกเขาเห็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในท้องฟ้า!
15,13. แล้วข้าพเจ้าเห็นแกะถูกผู้เลี้ยง
ไล่ต้อนไป แต่แกะก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
และมือของคนเลี้ยงแกะที่เขายกขึ้นเพื่อ
โจมตีแกะที่ค้างอยู่นั้นยังคงแข็งตัวอยู่ใน
อากาศและเขาไม่สามารถขยับมันได้
15,14. ข้าพเจ้าเห็นฝูงเงินอีกฝูงหนึ่งถือ
จมูกอยู่เหนือน้ำแต่ดื่มไม่ได้
เพราะพวกมันเป็นอัมพาตไปหมด
15,15. ข้าพเจ้ายังเห็นลำธารที่ตกลงมา
จากเนินเขาสูงชัน ดูเถิด น้ำนิ่งไม่ไหล
ลงสู่หุบเขา! – และทุกสิ่งบนพื้นก็เป็นเช่นนี้
ราวกับว่ามันไม่มีชีวิตและไม่มีการเคลื่อนไหว
15,16. เพราะฉะนั้น เมื่อข้าพเจ้ายืนหรือเดิน
ไม่รู้ว่าข้าพเจ้ากำลังยืนหรือเดิน
ดูเถิด ในที่สุดข้าพเจ้าก็เห็นชีวิตอีกครั้ง!
15,17. มีผู้หญิงคนหนึ่งลงมาจากเนินเขา
มาหาฉัน และเมื่อมาถึงฉันเธอก็ถามว่า
“เพื่อนเอ๋ย คุณจะไปไหนช้าขนาดนี้?”

15,18. และฉันก็พูดกับเธอว่า:
“ ฉันกำลังมองหาพยาบาลผดุงครรภ์
เพราะที่นั่นในถ้ำมีคนจำเป็นต้องคลอดบุตร!”
15,19. หญิงนั้นตอบว่า “เธอมาจาก
อิสราเอลหรือ?” – และฉันก็ตอบเธอ:
“ใช่แล้ว สุภาพสตรีของฉัน เธอและฉัน
มาจากอิสราเอล เดวิดเป็นพ่อของเรา!”
15,20. แต่หญิงนั้นก็ถามต่อว่า
“เธอเป็นใครที่อยากจะคลอดบุตรในถ้ำ?
เธอเป็นภรรยาของคุณ ญาติ หรือสาวใช้?”
15,21. และฉันก็ตอบเธอว่า: “ในช่วง
เวลาสั้น ๆ – ต่อพระเจ้าและมหาปุโรหิต
ภรรยาของฉันเท่านั้น อย่างไรก็ตาม
ตอนที่เธอตั้งครรภ์ เธอยังไม่ใช่ภรรยา
ของฉัน แต่ได้รับพยานจากพระเจ้า
จากพระวิหารมาอยู่ในความดูแลในบ้าน
ของฉัน เนื่องจากเธอได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมา
ในสถานบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์แล้ว!
15,22. แต่อย่าแปลกใจกับการตั้งครรภ์
ของเธอ เพราะสิ่งที่อยู่ภายในเธอได้ถูก
สร้างขึ้นโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ของ
พระเจ้า!” – ผู้หญิงคนนั้นประหลาดใจ
และพูดกับฉัน: “เพื่อน บอกความจริงมา!”
แต่ฉันพูดว่า: “มาดูสิและมั่นใจ
ด้วยตาของคุณเอง!”

นิมิตใกล้ถ้ำ
ความฝันของพยาบาลผดุงครรภ์และคำทำนายของเธอ

16,01. ผู้หญิงคนนั้นตอบตกลงและติดตาม
โจเซฟไปที่ถ้ำ และเมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่น
ถ้ำก็ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหนาสีขาว
จนไม่สามารถหาทางเข้าได้
16,02. พยาบาลผดุงครรภ์รู้สึกประหลาด
ใจอย่างมากกับปรากฏการณ์นี้
และพูดกับโจเซฟว่า:
16,03. “วันนี้ จิตวิญญาณของฉัน
ประสบกับบางสิ่งที่พิเศษ! – เช้านี้ฉันมี
นิมิตที่อัศจรรย์ที่สุด ซึ่งทุกสิ่งก่อตัว
ขึ้นเองเหมือนอย่างที่ฉันได้เห็นมันใน
ความเป็นจริง เหมือนที่ฉันยังเห็นอยู่
และในขณะที่ฉันจะได้เห็นมันมากขึ้น!
16,04. คุณเป็นผู้ชายคนเดียวกับที่
มาหาฉันในนิมิตของฉัน และข้าพเจ้ายัง
เห็นโลกทั้งโลกยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกิจกรรมต่างๆ
ของมัน และข้าพเจ้าเห็นถ้ำนั้นว่ามีเมฆ
ปกคลุมอยู่อย่างไร และข้าพเจ้าได้สนทนา
กับท่านดังที่ข้าพเจ้าได้พูดไปเมื่อกี้นี้
16,05. และฉันก็เห็นบางสิ่งที่น่าอัศจรรย์
ยิ่งกว่านั้นในถ้ำ เมื่อซาโลเม น้องสาวของฉัน
มาถึง ซึ่งเป็นคนเดียวที่ฉันเล่าให้ฟัง
เมื่อเช้านี้ว่าเห็นนิมิตด้วย!
16,06. ดังนั้น บัดนี้ข้าพเจ้าขอกล่าว
ต่อหน้าท่านและพระเจ้าด้วยว่า พระเจ้า
ของข้าพเจ้า อิสราเอลได้รับความรอด
อันยิ่งใหญ่แล้ว! ผู้ช่วยให้รอดเสด็จมา
จากเบื้องบน ในยามที่เราต้องการมากที่สุด!”
16,07. หลังจากนางผดุงครรภ์กล่าวเช่นนี้
เมฆก็ลอยออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว
แสงแห่งพลังนั้นก็ส่องออกมาจากถ้ำ
ไปหานางผดุงครรภ์และโจเซฟจนตา
ของพวกเขาทนไม่ไหว นางผดุงครรภ์
จึงกล่าวว่า “ดังนั้นทุกสิ่งจึงเป็นจริง
ซึ่งข้าพเจ้าเห็นในนิมิต! – โอ้เพื่อน!
คุณโชคดีนะ ที่นี่เป็นมากกว่าอับราฮัม
อิสอัค ยาโคบ โมเสส และเอลียาห์!” –
16,08. หลังจากกล่าวถ้อยคำเหล่านี้แล้ว
แสงสว่างก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และทารก
ก็มองเห็นได้เช่นเดียวกับที่ส่องไปที่
อกของมารดาเป็นครั้งแรก
16,09. ตอนนี้พยาบาลผดุงครรภ์เข้าไป
ในถ้ำพร้อมกับโจเซฟ และมองดูทารก
และมารดาของมัน และเมื่อเธอพบว่า
ทุกอย่างได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์
เธอจึงพูดว่า:
16,10. “โดยแท้จริงแล้ว นี่คือพระผู้ช่วย
ให้รอดที่บรรดาศาสดาพยากรณ์ทุกคน
เฉลิมฉลอง พระองค์ผู้จะปราศจาก
พันธนาการแม้อยู่ในครรภ์ เพื่อแสดงให้
เห็นว่าพระองค์จะทรงยกเลิกข้อจำกัด
ทั้งหมดของธรรมบัญญัติ!
16,11. แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ใครเห็น
เด็กเกิดใหม่เอื้อมมือคว้าอกแม่!?
16,12. สิ่งนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า
เมื่อเด็กคนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว จะตัดสินโลก
ด้วยความรัก ไม่ใช่โดยธรรมบัญญัติ!
16,13. ฟังนะ คุณสามีผู้โชคดีของสาว
พรหมจารีคนนี้ ทุกอย่างเรียบร้อยดี
เพราะฉะนั้น ให้ฉันออกจากถ้ำเถอะ
เพราะตอนนี้ฉันเริ่มมีน้ำหนักบนหน้าอก
ของฉันมากขึ้นแล้ว เนื่องจากฉันรู้สึก
ไม่บริสุทธิ์พอที่จะแบกรับความใกล้ชิด
อันศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าของฉันและ
พระเจ้าของคุณและพระเจ้า!”
16,14. โจเซฟตกใจมากเมื่อได้ยินคำพูด
เหล่านี้ของพยาบาลผดุงครรภ์ – และเธอ
ก็รีบออกจากถ้ำไปในที่โล่ง
16,15. ขณะที่เธอก้าวออกจากถ้ำ เธอได้
พบกับซาโลเมน้องสาวของเธอข้างนอก
ซึ่งรู้เกี่ยวกับนิมิตของเธอและติดตามเธอ
และพูดกับเธอทันทีว่า:
16,16. “ซาโลเม ซาโลเม! มาเห็นนิมิต
ยามเช้าของฉันได้รับการยืนยันในความ
เป็นจริง! – โดยความจริงแล้ว หญิง
พรหมจารีได้ให้กำเนิดสิ่งที่สติปัญญา
และธรรมชาติของมนุษย์ไม่อาจเข้าใจได้!”
16,17. ซาโลเมกล่าวว่า “พระเจ้าดำรง
อยู่จริง ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหญิง
พรหมจารีคนหนึ่งจะคลอดบุตรจนกว่า
ฉันจะได้ตรวจดูเธอด้วยมือของฉันเอง!”

คำขอของซาโลเมที่น่าสงสัยต่อมารีย์
การพิพากษาของพระเจ้า

17,01. หลังจากซาโลเมกล่าวจบแล้ว
นางก็เข้าไปในถ้ำแล้วกล่าวว่า
17,02. “มารีย์ จิตวิญญาณของฉันหมกมุ่น
อยู่กับความขัดแย้งครั้งใหญ่ ดังนั้นฉันขอให้
คุณเตรียมตัวให้พร้อมฉันจะตรวจสอบคุณ
ด้วยมือที่มีประสบการณ์และเราจะเห็นว่า
ความบริสุทธิ์ของคุณปรากฏอย่างไร!”
17,03. มารีย์ตกลงด้วยความเต็มใจต่อ
ข้อเรียกร้องของซาโลเมผู้ไม่เชื่อ
เตรียมตัวให้พร้อมและปล่อยให้
ตัวเองเข้ารับการตรวจ
17,04. อย่างไรก็ตาม เมื่อ ซาโลเม
ใช้มือค้นหาแตะหน้าท้องของ มารีย์
เธอก็ส่งเสียงหอนครั้งใหญ่และ
ตะโกนเสียงดังมาก:
17,05. “วิบัติ วิบัติสำหรับความไร้พระเจ้า
และความไม่เชื่ออันยิ่งใหญ่ของข้าพเจ้า
ที่ข้าพเจ้าต้องการทดสอบพระเจ้านิรันดร์!
เพื่อดูดูที่นี่! – มือของข้าลุกเป็นไฟด้วยไฟ
แห่งพระพิโรธอันศักดิ์สิทธิ์ต่อข้าที่ฉิบหาย!!!”
17,06. หลังจากคำพูดเหล่านี้ เธอก็
คุกเข่าลงต่อหน้าทารกแล้วพูดว่า:
17,07. “ข้าแต่พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษ
ของข้าพระองค์! พระองค์ผู้ทรงฤทธานุภาพ
แห่งความงดงามทั้งปวง! จำฉันไว้ว่าฉันเป็น
เชื้อสายของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบด้วย!
17,08. อย่าทำให้ฉันโง่ต่อหน้าชนชาติ
อิสราเอล แต่ขอแขนขาที่แข็งแรงของฉันคืนมา!”
17,09. และดูเถิด ทูตสวรรค์องค์หนึ่งของ
องค์พระผู้เป็นเจ้ามายืนอยู่ข้างซาโลเมและ
พูดกับนางว่า “พระเจ้าองค์พระผู้เป็นเจ้า
ทรงได้ยินคำวิงวอนของท่านแล้ว ไปหา
ทารกและอุ้มมัน และด้วยวิธีนี้ คุณจะได้
สัมผัสกับความรอดอันยิ่งใหญ่!”
17,10. เมื่อซาโลเมได้ยินดังนั้น เธอก็
คุกเข่าต่อหน้ามารีย์และขอพระกุมารจากเธอ
17,11. มารีย์เต็มใจมอบทารกให้เธอและ
พูดกับเธอว่า: “ขอให้ทารกนั้นได้รับความ
รอดตามคำกล่าวของทูตสวรรค์ของพระเจ้า
ขอพระเจ้าทรงเมตตาคุณ!”
17,12. ซาโลเมอุ้มเด็กตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน
ของเธอแล้วจับมันไว้ในขณะที่เธอคุกเข่า
และทันทีที่เธออุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนของเธอ
เธอก็พูดว่า:
17,13. “โอ้พระเจ้า! พระองค์ผู้ทรงอำนาจ
แห่งอิสราเอล ผู้ทรงปกครองและครอบครอง
ตั้งแต่ชั่วนิรันดร์! – ในความจริงอันบริบูรณ์นี้
กษัตริย์แห่งกษัตริย์ทั้งหลายประสูติที่นี่ในอิสราเอล
ผู้ทรงอำนาจยิ่งกว่าดาวิด ผู้เป็นชายตามพระทัย
ของพระเจ้า! ข้าพระองค์จะสรรเสริญและ
สรรเสริญพระองค์ตลอดไป!”
17,14. หลังจากคำพูดเหล่านี้ ไม่นาน
ซาโลเมก็หายเป็นปกติอีกครั้ง และเธอก็
คืนพระกุมารให้กับมารีย์ด้วยความสำนึกผิด
จากใจจริงที่สุดและออกจากถ้ำ
เพื่อพิสูจน์ว่าถูกต้อง
17,15. ทันทีที่เธอออกไปข้างนอก เธออยากจะ
กรีดร้องออกมาดังๆ เกี่ยวกับปาฏิหาริย์ที่
ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาปาฏิหาริย์ทั้งหมด
และได้เริ่มเล่าให้น้องสาวของเธอฟัง
เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอแล้ว
17,16. แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงมาจาก
เบื้องบนและพูดกับซาโลเมว่า:
“ซาโลเม ซาโลเม! อย่าบอกใครว่ามี
เหตุการณ์พิเศษเกิดขึ้นกับคุณอย่างไร
เพราะถึงเวลานั้นเองที่องค์พระผู้เป็นเจ้า
จะทรงสำแดงพระองค์ผ่านทางวาจา
และการกระทำ!”
17,17. จุดนี้ ซาโลเมเงียบลง และตาม
ความปรารถนาของมารีย์ โจเซฟก้าว
ออกไปขอให้พี่สาวสองคนกลับเข้าไปในถ้ำ
เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นสิ่งมหัศจรรย์ที่
เกิดขึ้นที่นั่น – และทั้งสองก็กลับเข้าไป
ในถ้ำอย่างถ่อมตัว

บทเพลงสรรเสริญของทูตสวรรค์ในตอนเช้า
การบูชาของคนเลี้ยงแกะ

18,01. เมื่อทุกคนมารวมตัวกันในถ้ำแล้ว
บุตรชายของโจเซฟถามบิดาของพวกเขา
(ได้แก่ โจเซฟ):
18,02. “ท่านพ่อ เราจะทำอย่างไรต่อไปดี?
ทุกอย่างได้รับการดูแล! ร่างกายเรา
เหนื่อยล้าจากการเดินทาง
เราจะนอนพักผ่อนไม่ได้หรือ?”
18,03. และโจเซฟพูดว่า: “เด็กๆ!
คุณเห็นว่าพระคุณอันไม่มีที่สิ้นสุด
มาถึงพวกเราทุกคนจากเบื้องบน
และด้วยเหตุนี้คุณจะต้องตื่นตัว
และสรรเสริญพระเจ้าร่วมกับฉัน!
18,06. บุตรชายของโจเซฟไปแตะต้อง
พระกุมารน้อย และเด็กก็ยิ้มให้พวกเขา
และยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปราวกับว่า
มันจำได้ว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน
18,07. จากนั้นทุกคนก็ประหลาดใจ
อย่างมากและกล่าวว่า “แท้จริง เด็กคนนี้
ไม่ธรรมดาเลย! สำหรับใครเคยมีประสบการณ์
ว่ามีคนต้อนรับเด็กแรกเกิดอย่างล้นหลามขนาดนี้?

18,08. นอกจากนี้ ตอนนี้เรายังรู้สึก
แข็งแกร่งขึ้นในทุกแขนขา ราวกับว่า
เราไม่เคยเดินทาง และกลับมาบ้านใน
ตอนเช้าโดยได้พักผ่อนอย่างเต็มที่!”
18,09. โจเซฟจึงตอบว่า “ดูเถิด
คำแนะนำของข้าพเจ้าก็ดี แต่ตอนนี้
สังเกตเห็นว่าอากาศเริ่มเย็นลงแล้ว
จึงนำลาและวัวมาที่นี่! สัตว์ต่างๆ
จะนอนล้อมรอบเรา และจะให้ความ
อบอุ่นแก่เราทางลมหายใจและเหงื่อ
และเราจะนอนใกล้ชิดกับมารีย์ด้วย!”
18,10. และบุตรชายก็ทำตามที่เขาบอก
ขณะที่พวกเขานำสัตว์เหล่านั้นเข้ามา
ใกล้มารีย์ พวกเขาก็นอนลงบนเตียงหลัก
ของมารีย์ทันที และหายใจอย่างขยัน
ขันแข็งเหนือมารีย์และทารก
ซึ่งทำให้พวกเขาอบอุ่นได้ค่อนข้างดี
18,11. พยาบาลผดุงครรภ์กล่าวว่า
“แท้จริงแล้ว สิ่งนี้ไม่สำคัญต่อหน้าพระเจ้า
แม้แต่สัตว์ก็รับใช้ ราวกับว่า
พวกมันมีเหตุผลและสัมผัส!”
18,12. ซาโลเมกล่าวว่า: “พี่สาว!
สัตว์ที่นี่ดูเหมือนจะมองเห็นได้มากกว่าเรา!
ในขณะที่เราแทบจะไม่กล้าคิด สัตว์เหล่านี้
ก็บูชาผู้ที่สร้างมันขึ้นมาแล้ว!
18,13. น้องสาว เชื่อฉันเถอะว่า
พระเจ้าทรงดำรงอยู่จริงดังที่
พระเมสสิยาห์ทรงสัญญาไว้อยู่
ต่อหน้าเราจริงๆ เพราะเรารู้ว่า
ไม่มีอัศจรรย์เช่นนี้เกิดขึ้นแม้แต่
ศาสดาพยากรณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!”
18,14. แต่แมรี่พูดกับซาโลเม:
“ พระเจ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรง
แสดงพระเมตตาอันยิ่งใหญ่โดยที่
คุณได้เห็นสิ่งที่จิตวิญญาณของฉัน
สั่นสะท้านต่อหน้า!
18,15. จงนิ่งเงียบเหมือนที่ทูตสวรรค์
ขององค์พระผู้เป็นเจ้าแนะนำท่าน
เพราะไม่เช่นนั้นเจ้าอาจเป็นต้นเหตุ
ของจุดจบอันขมขื่นของเรา!”
18,16. ซาโลเมสัญญาอย่างจริงจังว่า
จะเก็บความเงียบของเธอไว้ตลอดไป
และพยาบาลผดุงครรภ์ก็ทำตาม
แบบอย่างของพี่สาวเธอ
18,17. และตอนนี้ทุกอย่างในถ้ำก็เงียบลง
ในชั่วโมงแรกก่อนพระอาทิตย์ขึ้น
ได้ยินเสียงเพลงสรรเสริญ
อันทรงพลังดังอยู่นอกถ้ำ
18,18. ทันใดนั้น โจเซฟก็ส่งลูกชายคนโต
ไปดูว่ามันคืออะไร และใครร้องเพลง
สรรเสริญพระเจ้าอยู่ข้างนอก
อย่างทรงพลังขนาดนี้
18,19. โจเอลออกไปและเห็นว่า
ทุกพื้นที่ในท้องฟ้าเต็มไปด้วย
ทูตสวรรค์ที่ส่องแสงมากมาย
นับไม่ถ้วนตั้งแต่บนลงล่าง
เขารีบกลับไปที่ถ้ำด้วยความ
ประหลาดใจเพื่อเล่าให้ทุกคน
ฟังถึงสิ่งที่เขาเห็น
18,20. ทุกคนประหลาดใจมากกับ
รายงานของโจเอลและออกไป
เพื่อโน้มน้าวตนเองให้เชื่อความจริง
18,21. หลังจากได้เห็นพระสิริของ
พระเจ้าเช่นนั้นแล้ว พวกเขาก็กลับไป
ที่ถ้ำและเป็นพยานถึงมารีย์ด้วย
และโจเซฟพูดกับมารีย์:
18,22. “จงฟังคุณที่เป็นพรหมจารีที่
บริสุทธิ์ที่สุดขององค์พระผู้เป็นเจ้า
ผลที่บั้นเอวของคุณนั้นเกิดจากพระ
วิญญาณบริสุทธิ์ของพระเจ้า ดังที่
สวรรค์ทั้งมวลได้พิสูจน์แล้ว!
18,23. แต่จะเกิดอะไรขึ้นกับเรา บัดนี้
ทั้งโลกจะได้รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่?
เพราะไม่เพียงแต่พวกเราเท่านั้น
แต่คนอื่นๆ ในตอนนี้ก็ได้เห็นหลักฐาน
ที่ส่องประกายให้เราไปทั่วสวรรค์
เพราะฉันได้เห็นคนเลี้ยงแกะมากมาย
และวิธีที่พวกเขาเงยหน้าขึ้นสวรรค์!
18,24. และพวกเขาร้องเพลงด้วย
เสียงเดียวกันพร้อมกับคณะทูตสวรรค์
ผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งบัดนี้ – ทุกคนมองเห็นได้
เติมเต็มท้องฟ้าตั้งแต่บนลงล่างไปจนถึงพื้นโลก!
18,25. และเพลงของพวกเขาฟังดูเหมือน
ทูตสวรรค์: “สวรรค์เอ๋ย เสด็จลงมาบน
ผู้ชอบธรรม! ขอให้สันติสุขจงมีแด่ทุกคน
บนโลกที่มีความปรารถนาดี !’ – และ:
‘พระเจ้าในสวรรค์จะได้รับเกียรติใน
พระองค์ผู้เสด็จมาในพระนามของพระเจ้า!’
18,26. ดูเถิด พระนางมารีย์ โลกจะได้เห็น
และได้ยินเรื่องเช่นนี้ ดังนั้นพวกเขา
จะมาที่นี่และจะติดตามเราและเราจะ
ต้องหนีข้ามเนินเขาและหุบเขา!
18,27. ข้าพเจ้าจึงคิดว่าเราควรย้าย
จากที่นี่โดยเร็วที่สุด และทันทีที่
ข้าพเจ้าได้ลงทะเบียนซึ่งน่าจะเกิดขึ้น
แล้วในเช้าวันนี้ เราควรกลับไปยัง
นาซาเร็ธและจากที่นั่นไปยังชาวกรีก
ซึ่งข้าพเจ้ารู้จักบางคนพอสมควร ดี.
คุณไม่เห็นด้วยกับฉันเหรอ?”
18,28. แมรี่พูดกับโจเซฟว่า “แต่คุณคง
เห็นแล้วว่าวันนี้ฉันไม่สามารถออกจากที่
พักพิงแห่งนี้ได้ ฉะนั้นให้เราวางใจในองค์
พระผู้เป็นเจ้า! พระองค์ทรงนำเราและ
ปกป้องเราจนถึงตอนนี้ ดังนั้นพระองค์
จะทรงเป็นผู้นำและปกป้องเราอย่าง
แท้จริงต่อไปอย่างซื่อสัตย์ตลอดไป!
18,29. หากพระองค์ต้องการเปิดเผย
เราให้โลกรู้ บอกฉันว่า เราจะหนีไปที่ไหน
ที่ที่สวรรค์ของพระองค์ไม่สามารถค้นพบเราได้!
18.30 น. ดังนั้นน้ำพระทัยของพระองค์
จะเป็น! – สิ่งใดที่เขาต้องการก็จะถูกต้อง
ดูเถิด ผู้ทรงวางพระทัยอยู่ที่นี่บนอกของฉัน
ผู้ซึ่งกังวลเรื่องทั้งหมดนี้!
18,31. และพระองค์นี้จะทรงสถิตอยู่กับเรา
เพื่อว่าพระเกียรติสิริอันยิ่งใหญ่ของ
พระเจ้าจะไม่ทอดทิ้งเราไป
ไม่ว่าเราจะหนีไปที่ไหน!”
18,32. มารีย์ยังพูดไม่จบเลย ครั้นดูเถิด
มีทูตสวรรค์สององค์ยืนอยู่หน้าถ้ำ
ในฐานะผู้นำกลุ่มคนเลี้ยงแกะ
และได้แจ้งให้คนเลี้ยงแกะทราบว่า
พระองค์ผู้ซึ่งเป็นเพลงสรรเสริญของ
พวกเขาได้ประสูติแล้ว ที่นี่.
18,33. คนเลี้ยงแกะเข้าไปในถ้ำและ
คุกเข่าต่อหน้าพระกุมารแล้วนมัสการ
และเหล่าทูตสวรรค์ก็มาร่วมนมัสการ
พระกุมารด้วย
18,34. แต่โจเซฟพร้อมด้วยบุตรชาย
ต่างประหลาดใจต่อพระนางมารีย์และ
พระกุมารเล็ก และตรัสว่า “ข้าแต่พระเจ้า
นี่มันอะไรกัน? – คุณเองถือว่าเนื้อหนัง
ในเด็กคนนี้หรือไม่?
18.35. เป็นไปได้อย่างไรที่เหล่าทูตสวรรค์
บริสุทธิ์ของพระองค์สักการะพระองค์?
ข้าแต่พระเจ้า หากพระองค์ประทับอยู่
แล้วตอนนี้พระวิหารจะเป็นอย่างไร
.และกับสถานบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ล่ะ!”
18,36. ทูตสวรรค์องค์หนึ่งก้าวเข้ามา
หาโจเซฟแล้วพูดกับเขาว่า “อย่าถาม
และอย่ากังวลเลย เพราะองค์พระ
ผู้เป็นเจ้าทรงเลือกแผ่นดินโลกเป็น
สถานที่แห่งความเมตตาของพระองค์
และบัดนี้เสด็จเยือนประชากรของพระองค์
ดังที่พระองค์ทรงบอกล่วงหน้าผ่านปาก
ของลูกหลานของพระองค์ ผู้รับใช้
และศาสดาพยากรณ์ของพระองค์!
18,37. สิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาคุณ
ตอนนี้เป็นไปตามพระประสงค์ของ
พระองค์ เนื่องจากพระองค์ทรงบริสุทธิ์
บริสุทธิ์ที่สุด!”
18,38. เมื่อถึงจุดนี้ ทูตสวรรค์จึงละ
จากโจเซฟ และกลับไปนมัสการ
พระกุมารน้อย ซึ่งยิ้มกว้างแบมือ
ให้ผู้สักการะทุกคน
18,39. เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น เหล่าทูตสวรรค์
ก็หายไป แต่คนเลี้ยงแกะก็อยู่และ
ถามโจเซฟว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้
เกิดขึ้นได้อย่างไร
18,40. แต่โยเซฟกล่าวว่า “จงฟังเถิด
อัศจรรย์เหมือนหญ้างอกขึ้นมาจาก
พื้นดิน ปาฏิหาริย์นี้ก็เกิดขึ้นเช่นกัน!
ตอนนี้ใครจะรู้ว่าหญ้าเติบโตได้อย่างไร?
เพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่ฉันสามารถ
บอกคุณเกี่ยวกับสิ่งมหัศจรรย์นี้ได้
เช่นกัน! พระเจ้าต้องการให้มันเป็น
เช่นนี้ ทั้งหมดที่ฉันสามารถบอกคุณได้!”

รายงานของพยาบาลผดุงครรภ์
ต่อกัปตันคอร์เนลิอุสชาวโรมัน

19,01. คนเลี้ยงแกะพอใจกับคำตอบนี้
และไม่ถามโจเซฟอีกต่อไป พวกเขาก็
จากไปและนำเครื่องดื่มต่างๆ มา
เป็นเครื่องบูชาแก่มารีย์
19,02. เมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงบน
พื้นโลกเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงแล้ว
โจเซฟจึงถามนางผดุงครรภ์ว่า
19,03. “จงฟังฉันเถิด เพื่อนและ
น้องสาวของฉันจากอับราฮัม อิสอัค
และยาโคบ! – ดูสิ การลงทะเบียน
ทำให้ฉันกังวลอย่างมาก และฉันก็หวัง
อะไรอย่างอื่นนอกจากทำให้มันจบสิ้นด้วย!
19,04. แต่ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นที่ไหน
ในเมือง ดังนั้นปล่อยให้ ซาโลเม อยู่ที่นี่
กับ มารีย์ แต่พาฉันและลูกชายไปหา
กัปตันโรมันที่ดำเนินการลงทะเบียน!
19.05. บางทีเราอาจจะได้รับทันทีเพราะ
เราจะมาถึงที่นั่นเป็นคนแรกแน่นอน?”
19,06. และพยาบาลผดุงครรภ์พูดกับโจเซฟ:
“ท่านผู้มีพระคุณ ฟังฉันเถิด! – กัปตัน
คอร์เนเลียสจากโรม อาศัยอยู่ในบ้าน
ของฉัน ซึ่งเป็นหนึ่งในคนแรกๆ ในเมือง
19.07. และเขามีสำนักงานของเขา
อยู่ที่นั่นเช่นกัน แม้ว่าเขาจะเป็นคน
นอกรีต แต่เขาก็ยังเป็นคนดีและชอบธรรม
ฉันจะไปบอกเขาทุกอย่างยกเว้นปาฏิหาริย์
และฉันเชื่อว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย!”
19,08. โจเซฟพอใจกับข้อเสนอนี้
เนื่องจากเขารู้สึกเขินอายอย่างมากต่อ
ชาวโรมัน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยว
กับการจดทะเบียน จึงขอให้นาง
ผดุงครรภ์ทำตามที่เสนอ
19,09. นางผดุงครรภ์จึงไปพบโครเนลิอัส
ซึ่งยังเด็กและชอบนอนดึกและยังอยู่
บนเตียงของเขา จึงเล่าทุกอย่างที่จำเป็นให้เขาฟัง
19,10. โครเนลิอัสลุกขึ้นทันที สวมเสื้อ
คลุมแล้วพูดกับเจ้าของบ้านว่า “หญิงเอ๋ย
ฉันเชื่อทุกสิ่งที่คุณพูด แต่ฉันก็ยังอยากไป
ที่นั่นกับคุณเพราะฉันรู้สึกอยากจะทำเช่นนั้น!
19,11. ตามเรื่องราวของคุณ มันอยู่
ไม่ไกลจากที่นี่ และฉันจะกลับมา
ที่ที่ทำงานของฉันอีกครั้ง!
งั้นก็พาฉันไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!”
19,12. นางผดุงครรภ์พอใจในเรื่องนี้
จึงพากัปตันหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ซึ่งเธอ
คุ้นเคยดีมาที่ถ้ำซึ่งเขายืนอยู่ข้างหน้า
แล้วพูดกับเธอว่า “โอ หญิงเอ๋ย การไป
เยี่ยมจักรพรรดิ์ของข้าพเจ้าที่กรุงโรมนั้น
ช่างง่ายดายจริงๆ แต่การก้าวเข้าไปในถ้ำ
แห่งนี้มันยากขนาดไหน!
19,13. นั่นจะต้องเป็นสิ่งที่พิเศษ!
บอกฉันถ้าคุณรู้เหตุผลใด ๆ เพราะ
ฉันรู้ว่าคุณเป็นชาวยิวที่ซื่อสัตย์!”
19,14. พยาบาลผดุงครรภ์กล่าวว่า
“กัปตันผู้แสนดีของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่!
รอสักครู่ข้างหน้าถ้ำนี้ ฉันจะเข้าไปข้างใน
แล้วนำคำตอบมาให้คุณ!”
19,19. โจเซฟจึงนำโครเนลิอัสเข้าไปในถ้ำ
เมื่อเขามองดูทารกและเห็นว่ามันยิ้มให้เขา
เขาก็ประหลาดใจกับพฤติกรรมเช่นนั้น
และพูดว่า: “โดยซุส นั่นหายาก! ฉันรู้สึก
เหมือนเพิ่งเกิดใหม่ และฉันไม่เคยรู้สึกถึง
ความสงบและความสุขในตัวฉันขนาดนี้
มาก่อน! “อันที่จริง วันนี้ฉันจะมีวันหยุด
และเป็นแขกของคุณ”

53 Predigten von Jesus offenbart durch Gottfried Mayerhofer

flagge fr flagge italian flagge en

53 Predigten von Jesus offenbart – Aufgezeichnet von Gottfried Mayerhofer

“Die Zeichen der Zeit werden dann spurlos an euch vorübergehen,
wenn ihr euren Körper auf wenige leibliche Bedürfnisse habt beschränken lernen,
aber desto mehr auf das Aufbauen eures geistigen Seelenmenschen bedacht seid.”

EBook 53 Predigten von Jesus - Gottfried Mayerhofer 53 Predigten Online Lesen Jesus offenbart Lebensgeheimnisse durch Gottfried Mayerhofer Schöpfungsgeheimnisse von Jesus offenbart durch Gottfried Mayerhofer

Jesus - YahuShua

Predigt 19 - 36 Predigt 37 - 53

YOUTUBE => Playliste     RUMBLE => Kanal Gottfried Mayerhofer

predigt-des-herrn-01-lukas-21-25-26-die-zeichen-der-zukunft-gottfried-mayerhofer predigt-des-herrn-02-matthaeus-11-2-6-sollen-wir-eines-andern-warten-gottfried-mayerhofer
01 => TEXT, AUDIO & VIDEO 02 => TEXT, AUDIO & VIDEO
PREDIGT-DES-HERRN-03-Johannes-1_1-27-Zeugnis-Johannes-ueber-Jesus-Im-Geiste-wiedergeboren-werden predigt-des-herrn-04-lukas-3-2-20-was-sollen-wir-denn-tun-busspredigt-johannes-gottfried-mayerhofer
03 => TEXT, AUDIO & VIDEO 04 => TEXT, AUDIO & VIDEO
Predigten des Herrn durch Gottfried Mayerhofer-Lukas 2_1-14-Universelle Bedeutung Geburt von Jesus Weihnachten Predigten des Herrn Gottfried Mayerhofer-06-Lukas 2_33-40 Darstellung Jesu im Tempel-Die geistige Taufe Meiner Liebe-1280
05 => TEXT, AUDIO & VIDEO 06 => TEXT, AUDIO & VIDEO
predigt-des-herrn-07-lukas-2_42-50-der-12jaehrige-jesus-im-tempel-erwachen-des-inneren-geistes-jakob-lorber PREDIGTEN DES HERRN-08-Johannes-2_1-11 Hochzeit zu Kana und Wasser zu Wein-Gottfried Mayerhofer
07 => TEXT, AUDIO & VIDEO 08 => TEXT, AUDIO & VIDEO
Predigten von Jesus 09-Matthaeus-8_1-4-Heilung eines Aussaetzigen-Verbitterung-Gottfried Mayerhofer PREDIGT DES HERRN-10-Matthaeus-20_1-16 Gleichnis von den Arbeitern im Weinberg-Gottfried Mayerhofer
09 => TEXT, AUDIO & VIDEO 10 => TEXT, AUDIO & VIDEO
Predigten des Herrn-11-Lukas-8 4-15 Gleichnis vom Saemann-Gottfried Mayerhofer Predigten des Herrn Gottfried Mayerhofer-Heilung eines Blinden-Heilung durch Mein Wort und Licht
11 => TEXT, AUDIO & VIDEO
12 => TEXT, AUDIO & VIDEO
PREDIGTEN DES HERRN-13-Matthaeus-4 1-11-Versuchung des Herrn-Gottfried Mayerhofer PREDIGTEN DES HERRN-14-Matthaeus-17 1-13-Die Verklaerung Jesu-Gottfried Mayerhofer
13 => TEXT, AUDIO & VIDEO
14 => TEXT, AUDIO & VIDEO
PREDIGTEN DES HERRN-15-Lukas-11_14-28 Austreibung eines Teufels-Gottfried Mayerhofer PREDIGTEN DES HERRN-16-Johannes-6_1-15 Speisung der Fuenftausend-Gottfried Mayerhofer
15 =>TEXT, AUDIO & VIDEO 16 => TEXT, AUDIO & VIDEO
PREDIGTEN DES HERRN-17-Johannes-8-59 Juden wollen Jesus steinigen-Steinigung der Lehre Christi-Gottfried Mayerhofer PREDIGTEN DES HERRN-18 -Matthaeus-21_1-9 Jesu Einzug in Jerusalem-Gottfried Mayerhofer
17 => TEXT, AUDIO & VIDEO
18 => TEXT, AUDIO & VIDEO
Predigt 19 - 36 Predigt 37 - 53